گزیده سرمقاله‌ روزنامه‌های صبح امروز

کیهان«تحولات منطقه رازگشایی چند ابهام» عنوان یادداشت روز روزنامه کیهان به قلم سعدالله زارعی است که در آن می‌خوانید:آیا تفاوت مبنایی وجود دارد که انقلاب در مصر و تونس به نقطه «تغییر» رسید ولی در لیبی، یمن و بحرین هنوز نرسیده است؟ آیا «سرکوب» ، روند انقلاب را تحت تاثیر جدی قرار داده است؟ آیا […]

کیهان

«تحولات منطقه رازگشایی چند ابهام» عنوان یادداشت روز روزنامه کیهان به قلم سعدالله زارعی است که در آن می‌خوانید:
آیا تفاوت مبنایی وجود دارد که انقلاب در مصر و تونس به نقطه «تغییر» رسید ولی در لیبی، یمن و بحرین هنوز نرسیده است؟ آیا «سرکوب» ، روند انقلاب را تحت تاثیر جدی قرار داده است؟ آیا غرب بعد از تجربه تونس و مصر، راه سوار شدن بر اوضاع و مهار آن را پیدا کرده است؟ آیا «جغرافیا» در تونس، مصر، لیبی، یمن و بحرین عامل اصلی در این «تفاوت ها» است؟ آیا انقلاب-ولو فعلا- در همین نقطه متوقف شده است؟ چه چشم اندازی فراروی تحولات کنونی قرار دارد، مثبت است یا منفی؟

این سؤالات مهمترین سؤالاتی است که در تحلیل تحولات منطقه فرا روی ما قرار دارند و سبب تحلیل‌های متفاوت پیرامون وضعیت جاری شده و طبعا پاسخ به آنها می‌تواند از بسیاری ابهامات «راز زدایی» کند.

بعضی برای تحلیل این تفاوت‌ها به سراغ جغرافیای این انقلابها رفته‌اند و خواسته‌اند بگویند تاکتیک‌ها و آثار ناشی از تفاوت‌های آن به نتایج متفاوت منجر شده است. براساس این نگرش مردم تونس و مصر- بطور نسبی- به پیروزی رسیدند چون انقلابیون از یک سو نقطه ثقل تمرکز اعتراضات خود را «پایتخت» قرار دادند و از سوی دیگر در پایتخت نقطه‌ای اساسی- خیابان مرکزی بورقیبه در تونس و میدان مرکزی التحریر در مصر- را در اختیار گرفتند و این طبیعی بود که سقوط خیابان بورقیبه به مثابه سقوط رژیم بن علی و سقوط میدان التحریر به مثابه سقوط رژیم مبارک باشد در حالیکه انقلابیون در لیبی به جای تمرکز روی پایتخت تظاهرات خود را متوجه شهرهای دیگرکردند و اگرچه توانستند بخش اعظم لیبی را آزاد نمایند ولی چون «طرابلس» در اختیار قذافی بود، رژیم توانست بماند و انقلابیون را عقب بزند کما اینکه در مورد یمن هم انقلابیون در روزهای آغازین از شهرهای پیرامونی پایتخت شروع کردند و یک هفته بعد دامنه انقلاب را به پایتخت کشاندند ولی در این فاصله علی عبدالله صالح خود را آماده مواجهه با این شرایط کرده بود.

اگر این تحلیل را بپذیریم باید بگوییم رژیم‌های دیکتاتوری فقط در شرایط «غافلگیری» سقوط می‌کنند و حال آنکه سرنگونی رژیم پهلوی بطلان چنین تحلیلی را آشکار می‌کند. انقلاب ایران ابتدا از شهرهای پیرامونی نظیر قم، تبریز، جهرم، یزد و… شروع شد و ماهها طول کشید تا دامنه آن به پایتخت برسد و در پایتخت هم میدان خاصی کانون حضور و تجمع مردم نبود. البته ما با این پاسخ نمی‌خواهیم بگوییم تاکتیک‌ها و نقاط خاص هیچ تاثیری در روند پیروزی یا شکست یک قیام یا انقلاب ندارند بلکه سخن در تاثیر بلامعارض آن است.

بعضی هم گفته‌اند «سرکوب» جواب داده و به عامل اصلی ضعیف شدن شعله انقلاب‌ها در کشورهای لیبی، یمن و بحرین تبدیل شده است. براساس این نگرش، مردم در تونس و مصر توانستند رژیم‌های حاکم را به زودی به «تمکین» وادار نمایند چون رژیم‌های بن علی و مبارک در مورد استفاده گسترده از قدرت نظامی تردید داشتند. در تونس ارتش و دستگاه امنیتی بعد از چند روز مقاومت از صحنه تحولات کنار رفتند و در مصر نیز ارتش از ابتدا معتقد بود اهرم نظامی کار را بدتر می‌کند این در حالی است که رژیم‌های قذافی و عبدالله صالح از ابتدا درباره استفاده از اهرم نظامی مصمم بودند و از آن استفاده کردند. در بحرین نیز اگرچه تا دو هفته پس از آغاز قیام تردیدهایی درباره بکارگیری نیروی نظامی وجود داشت ولی به زودی «آل خلیفه» مماشات و تردید را کنار گذاشته و به شدیدترین وجه از اهرم نظامی استفاده کردند. براساس این نگرش انقلاب‌های مردمی در این منطقه و مناطق مشابه، زمانی به پیروزی می‌رسند که از اهرم نظامی علیه آنان استفاده نشود و یا استفاده از آن با محدودیت‌های زیاد مواجه باشد. اگر این نظریه را بپذیریم باید بگوییم برای مدتها وقوع تحولات مهمی از قبیل آنچه در 3-2 ماه اخیر اتفاق افتاد، متوقف شده است. این نظریه درست نیست چرا که اولا هنوز زود است که بگوییم استفاده از «مشت آهنین» مردم لیبی، یمن و بحرین را به خانه می‌کشاند و ثانیا علیرغم استفاده گسترده از اهرم نظامی هنوز مردم این سه کشور در صحنه حضور دارند و هر روز زمزمه تغییر حکومت در این کشورها به گوش می‌رسد. البته در عین حال نمی‌توان کتمان کرد که مردم- بخصوص در لیبی و بحرین- در مواجهه با مشت آهنین دچار مشکلات و محدودیت‌های زیادی شده‌اند و از آزادی عمل آنها کاسته شده است. همه می‌دانیم که نیروهای مدنی در «اعتراضات مسالمت آمیز» ظرفیت بیشتری برای مقابله با نظام حاکم دارند.

بعضی هم گفته‌اند غرب بعد از تحولات تونس و یمن، راه کنترل امواج انقلاب‌های مردمی را پیدا کرده است و لذا اگرچه غرب در مواجهه با انقلاب تونس و مصر، دچار سردرگمی و انفعال گردید ولی توانست راه سلطه بر انقلاب‌های سه کشور دیگر را پیدا کند. براساس این نگرش انقلاب در لیبی، یمن و بحرین پیش نمی‌رود چون غرب در مقابل آن ایستاده است و در نتیجه تا زمانی که غرب نخواهد رژیم دیگری در این منطقه فرو نمی‌پاشد! البته ممکن است غرب خود به قذافی و عبدالله صالح بگوید که کشورشان را ترک کنند و پس از آن به دسته‌ای از مخالفان اجازه دهند جایگزین این رژیم‌ها بشوند. استناد این نظریه عمدتا به تحرکات دیپلماتیک و نظامی غرب در لیبی است. این در حالی است که غرب در لیبی و یمن اگرچه رژیم‌های کشورهای فوق را در کنار خود دارند ولی در ظرف اجتماعی و مردمی این کشورها از توانایی‌های خاصی برخوردار نیستند. آمریکایی‌ها سال هاست که ارتباط فعالی با بدنه اجتماعی لیبی و یمن نداشته‌اند هر چند تردیدی در این نیست که در این سال‌ها دستگاه‌های جاسوسی و اطلاعاتی غرب قطعاً عناصری از نخبگان را به خود متصل کرده‌اند ولی از آنجا که جنس غرب و عواملشان با جنس مردم و انقلاب آنان تفاوت دارد، نمی‌توان پذیرفت که غرب توانسته جریان فعالی را به نفع خود وارد صحنه کرده و از طریق آنان امید پیروزی را از توده‌ها ستانده و مردم را به خانه هایشان برگردانده است. برخورد سخت غرب با پدیده لیبی و برخورد سخت آل سعود و آل خلیفه با مردم بحرین نشان می‌دهد که غرب در حوزه قدرت نرم، کشورهای یاد شده را دور از دسترس خود ارزیابی می‌نماید. در این میان گفتنی است که متأسفانه بعضی هم با این «گمانه» که این انقلاب‌ها از اساس به وجود آمدند تا تداوم حیات رژیم صهیونیستی را ممکن گردانند – چرا که اسرائیل همواره ثبات خود را در بی ثبات کردن دیگران دیده است- نسبت به آینده این انقلاب‌ها خوشبین نیستند ولی برای اثبات نظر خود حتی یک سند یا دلیل قابل قبول هم ارائه نمی‌کنند!


جمهوری اسلامی

«عربده مستانه در خانه عنکبوتی» عنوان سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامی است که در آن می‌خوانید:
این روزها برخی رسانه‌ها و مقامات معلول الحال کویت، به دور تازه‌ای از جنگ روانی علیه ایران پرداخته‌اند و با تلاش برای احیای گذشته‌های تاریک و پرنکبتی که ریشه‌اش به دوران سردار نگون بخت قادسیه باز می‌گردد، سعی دارند یکبار دیگر برای بیگانگان و دشمنان اسلام خوشرقصی کنند.

سیر تحولات پرشتاب منطقه، فضای سیاسی – اجتماعی تازه‌ای را در دنیای عرب رقم زده است. انتظار می‌رفت دولتها و کشورهای عرب نیز با تدبیر و درایت با این مسائل مواجه شوند و خود را با شرایط جدیدی که ملت‌ها سعی دارند به وجود آورند، تطبیق دهند ولی واکنش برخی دولت‌ها با این فضای نوظهور، باز هم دوران سرکوب و اختناق و تبعیض را در ذهن‌ها تداعی می‌کند که البته قابل تحمل نیست.

باید پرسید چه عاملی باعث خشم و خروش و قیام در دنیای عرب شده و چرا ملتها با آغوش باز از هر حادثه‌ای استقبال می‌کنند ولی حاضر نیستند اوضاع جهنمی گذشته و آن روابط پرننگ و نکبت گذشته با قدرتهای شیطانی و اشغالگران صهیونیست را بپذیرند و همچنان شاهد ساکت خیانت‌های روزافزون دربارهای خائن عرب باشند؟

اگرچه غرب و بویژه آمریکا در نخستین روزهای قیام ملت‌ها غافلگیر شد و با سردرگمی در برابر سیل عظیم احساسات ملت‌ها، تصمیمات متناقض و ناپایداری گرفت ولی اکنون در جمع بندی اوضاع جدید به این نتیجه رسیده است که شاید بتواند یکبار دیگر و برای دوره‌ای جدید با همان مهره‌‌های دست آموز و دست نشانده‌ای که برای چندین دهه به غارت ثروتها و جنگ‌افروزی در منطقه پرداخته بود، باز هم همان مواضع ظالمانه گذشته را ادامه دهد.
تصادفی نیست که برخی دربارهای عرب از جمله عربستان و کویت مأموریت یافته‌اند تا در آن واحد در 3 محور به تکرار نقش‌های گذشته روی آورند و شانس خود را امتحان کنند.

1 – سرکوب وحشیانه و بی‌حد و مرز ملتهای بپاخاسته به هر قیمت ممکن
2 – اظهار وابستگی و سرسپردگی به قدرت‌های شیطانی و درخواست رهنمود از غرب
3 – سمپاشی و جوسازی علیه نهضت‌های نوپای منطقه و وارد کردن اتهام وابستگی به ایران به منظور فضاسازی منفی علیه ملت‌ها و کسب مجوز سرکوب قیام‌های مردمی

ناگفته پیداست که سرنخ تمامی تلاشها برای به زانو در آوردن ملت‌های مسلمان در اختیار جبهه دشمنان اسلام است و دربارهای عرب فقط مجری دستورات بیگانه هستند.

نقش کویت در این میان بیشتر است و شیوخ آل صباح در اجرای طرح ایران هراسی، بیش از دیگران خوشرقصی می‌کنند. کویت در ماجرای جنگ 8 ساله علیه ایران هم تمامی حیثیت و ظرفیت و توان و استعداد خود را یکجا در اختیار صدام تکریتی قرار داده بود و عملاً در نقش زائده سیاسی رژیم بغداد و به قول صدام، استان نوزدهم عراق ظاهر می‌شد. هیچکس آن دوران سیاه خوشرقصی‌های کویت را فراموش نکرده که رسانه‌های کویتی در دشمنی علیه ایران حتی از رسانه‌های بعثی عراق هم سبقت می‌گرفتند. در آن جنگ، بندر، بزرگراهها و تمامی ظرفیت ساحلی و زمینی کویت در اختیار ماشین جنگی صدام قرار داشت. شیخ کویت عملاً پادوی صدام بود و دستگاه دیپلماسی نیم بند کویت، گوش به فرمان طارق میخائیل یوحنا عزیز!


رسالت

«فرصت‌ها و مخاطرات انتخابات مجلس نهم-1» عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم صالح اسکندری است که در آن می‌خوانید:
چندی است که نجواهای درون گروه برخی احزاب و جریانات سیاسی درباره انتخابات مجلس نهم از پشت درب‌های بسته به گوش می‌رسد. گروه‌های سیاسی در این ایام که هنوز فرصت زیادی تا انتخابات سال 90 باقی است اگر چه زودهنگام اما لاجرم مشغول گرم کردن خود هستند تا بتوانند در فرایندهای زیردستی اولویت بندی در تعیین رویکردها و برنامه‌ها و در نهایت لیست بندی‌ها نقش موثری را ایفا کنند.

با دمیده شدن در سوت استارت ماراتن رقابت‌های سیاسی برای مجلس نهم در تهران و شهرستان‌ها مطمئنا این فعالیت‌ها اوج
می گیرد و از اواسط امسال با ورود رسانه‌ها به این حوزه احزاب و گروه‌ها به بازیابی نقش ویژه خود در معادله رای و به خصوص جبهه بندی‌های انتخاباتی خواهند پرداخت. اهمیت پیگیری فرایندهای زیردستی گزینش نامزدهای انتخاباتی نهمین دوره مجلس شورای اسلامی و روندهای مربوط به تالیف و یک کاسه کردن مواضع و منافع در درون احزاب و در نهایت تصریح آنها ما را بر آن داشت تا در این وجیزه به ذکر برخی الزامات، مخاطرات و فرصت‌های انتخابات آینده مجلس بپردازیم.‏

‏1- اجتناب از پرداختن زودهنگام به انتخابات در منظر افکار عمومی
بازی زودهنگام انتخابات و درگیر کردن اذهان مردم به این مسئله یکی از آسیب‌های رقابت‌های انتخاباتی در ایران است. برخی جریانات سیاسی از ماه‌ها قبل با موضع گیری‌های رسانه‌ای در قبال سیاست‌ها و برنامه‌ها سعی می‌کنند در فضای کشور نوعی پولاریزیشن و قطب بندی سیاسی به وجود آورند.

این در حالی است که اگر چه شاید ضروری است فعالیت‌های انتخاباتی در درون اتاق‌های سیاسی احزاب از ماه‌ها قبل به منظور یک کاسه کردن منافع و مواضع شروع شود اما هیچ الزامی وجود ندارد که افکار عمومی تا زمان مقتضی و به هنگام درگیر مسئله انتخابات شود. مشغول کردن زودهنگام مردم به مسئله انتخابات بسیاری از ظرفیت‌های موجود را برای پیگیری مسائل و مشکلات اصلی کشور اشغال می‌کند و اذهان مسئولان را از وظیفه اصلی خود که خدمتگزاری به مردم در سال جهاد اقتصادی است، منحرف می‌سازد. از طرفی تجربه 32 سال گذشته نشان داده است خط دشمن در انتخابات مختلف ایجاد اختلاف بین نخبگان سیاسی به منظور ناامید کردن مردم و به مخاطره‌انداختن امنیت سیاسی و روانی جامعه است. لذا به نظر می‌رسد پرداختن به هنگام به مسائل انتخاباتی در افکار عمومی و پرهیز از تعجیل‌های عامدانه و غیر عامدانه بسیاری از آسیب‌های مطمح نظر را برطرف نماید.‏

‏2- پرهیز از دوپینگ سیاسی ‏
یکی دیگر از مخاطراتی که همیشه رقابت‌های سیاسی در ایران را تهدید کرده دست درازی و توسل برخی جریانات و گروه‌های سیاسی به عامل خارجی به منظور دوپینگ و نیروزایی در جریان انتخابات است. دوپینگ سیاسی بعضی از جریانات سیاسی فعل و انفعالات طبیعی در یک رقابت سالم را دچار اخلال می‌کند و باعث موضع گیری افکار عمومی می‌گردد. در نوشته‌های برخی دانشمندان یونانی نظیر جالینوس آمده است اربابان زر و زور، گلادیاتورهای رومی را مجبور به خوردن داروهای خاصی می‌کرده‌اند، تا اینکه نبرد بین آنان سنگین تر و خونین تر ادامه یابد.


سیاست روز

«شوخی با سلامتی مردم ممنوع!» عنوان سرمقاله روزنامه سیاست روز به قلم علیرضا بندری است که در آن می‌خوانید:
پس از اجرای طرح هدفمندی یارانه‌ها برخی از کارشناسان و دلسوزان نظام از ضرورت اطلاع رسانی دقیق،منسجم و شفاف در این خصوص سخن به میان آوردند که البته این امر به مذاق خیلی‌ها خوش نیامد.

ناگفته پیداست که شفاف سازی ابعاد گوناگون چنین طرحی می‌تواند علاوه بر کاهش بار روانی شهروندان بر میزان امید به آینده جامعه نیز موثر واقع شود.
خوشبختانه تاکنون در حوزه اطلاع رسانی این طرح که اکنون به قانون نیز مبدل شده،گام‌هایی برداشته ایم اما هنوز ابهاماتی باقی مانده که باید برطرف شود.

سوال اصلی این است که چرا در بحث حساس و ویژه حفظ یا حذف یارانه شیر از شفاف سازی وحشت داریم و این موضوع را به میدان مناقشه و کارزار موافقان و مخالفان بدل کرده ایم؟

شیر یک کالای اساسی است و سخن گفتن از حذف یارانه شیر بیشتر به یک مسئله ملی شباهت دارد و ورود ناآگاهانه به این عرصه می‌تواند تبعات تلخ و جبران ناپذیری به دنبال داشته باشد.

همانگونه که در قانون هدفمندسازی یارانه‌ها پیش بینی شده بخش قابل توجه از درآمد حاصل از این طرح باید به بخش سلامت اختصاص یابد و مصرف مستمر شیر مناسب و فرآورده‌های آن از زیرساخت‌های اصلی و مهم سلامت به حساب می‌آید.داغ شدن موضوع حذف یارانه شیر در حالی مطرح می‌شود که هنوز بازار شعارهای رنگارنگ مسئولان مبنی بر ضرورت فرهنگسازی برای مردم در این حوزه داغ است و همگان دنبال راهکارهایی می‌گردند که مصرف شیر کشور را به استانداردهای جهانی برسانند.

چندی پیش از وضعیت سرانه مصرف شیر در ایران آماری منتشر شد که براستی تکاندهنده و تاسف آور است.بر اساس آمار و مطالعات انجام شده سرانه مصرف شیر هم اکنون برای هر نفر 90 کیلوگرم اعلام شده و حال آنکه این سرانه برای مردم کشورهای توسعه یافته بالغ بر 400 کیلوگرم است.
هزینه‌های سنگین سلامت و شیوع مشکلاتی نظیر پوسیدگی دندان‌ها، بیماری‌های گوارشی و همچنین رشد نگران کننده مشکل پوکی استخوان از عوارض قطعی حذف یارانه شیر است.

 
قدس

«نگرانی سعودیها از متحدان غربی» عنوان یادداشت روز روزنامه قدس به قلم مجید صفاتاج است که در آن می‌خوانید:
موج تحولات منطقه اگرچه چندان به داخل مرزهای عربستان نفوذ نکرد و این کشور توانست با استفاده از ابزار اقتصادی و نگرشهای قومی، خود را از گزند تحولاتی مانند مصر و تونس نجات دهد، اما دولتمردان سعودی اکنون دغدغه جدیدی دارند که آنها را نسبت به آینده روابطشان با دنیای اطراف بسیار نگران کرده است.

آنچه امروز بیش از پیش طرفداران آمریکا را در منطقه نگران کرده است در واقع، تکرار سناریوی حسنی مبارک برای آنهاست.

مبارک که سالها در حمایت آمریکایی‌ها زندگی کرده و تمام تلاش خود را برای خدمت به هدفهای رژیم صهیونیستی به کار بسته بود، سرنوشتی بهتر از شاه مخلوع ایران پیدا نکرد و امروز نه تنها برای حضور در آمریکا، بلکه برای زندگی در کشورهای عربی منطقه هم دچار مشکل است و گویا آمریکایی‌ها در خصوص حضور وی در کشورهایی که دوستان سابق او در دوران حکومتش بودند، به این کشورها هشدار داده‌اند.

مقامهای عربستان که تمام تلاش خود را برای جلوگیری از نفوذ انقلابها به کشورشان به کار بسته‌اند، در کنار این موضوع، نگران آن هستند که در صورت بروز هر گونه حادثه – که احتمال آن نیز وجود دارد – حتی جایی برای پناهندگی نیز نداشته باشند.

این نگرانی را به راحتی می‌توان در عدم اجازه دیدار به رابرت گیتس و معطل ماندن یک ماهه او برای ملاقات با پادشاه عربستان مشاهده کرد.درخواست گیتس که نماینده تام الاختیار اوباما محسوب می‌شود، بیش از یک ماه روی میز ملک عبدا… باقی ماند و گویا پادشاه عربستان پس از اتفاقهای مصر و تونس تمایل چندانی برای دیدار با یاران بی وفای حسنی مبارک و بن علی نداشت.گفته می‌شود، ملک عبدا… پس از دیدار با گیتس از آمریکا به دلیل اتخاذ استانداردهای دوگانه در منطقه و رها کردن همپیمانان سابق خود گلایه کرده است.

گویا گیتس هم در این ملاقات، همه تلاش خود را به کار گرفته است تا به ملک عبدا… اطمینان دهد شرایط برای او متفاوت است و آمریکا تا آخرین لحظه از بزرگترین متحد خود در منطقه حمایت خواهد کرد. در این ملاقات که بیش از 5 ساعت به درازا کشیده، شاید گیتس وعده جایگزینی عربستان به جای مصر را هم به پادشاه این کشور داده و تلاش کرده به وی بقبولاند که عربستان با توجه به قدرت اقتصادی خود و حمایتهای آمریکا می‌تواند پرچمداری اعراب را بر عهده بگیرد.

این وعده ممکن است برای عربستان که اکنون رقیبان جدی مانند مصر و لیبی را از دست داده است جالب باشد، اما پرسش اصلی این است که آیا واقعاً ملک عبدا… به وعده‌های ایالات متحده دل خواهد بست؟موج بیداری اسلامی و استقلال طلبی در منطقه آغاز شده و این سونامی دیر یا زود گریبان عربستان سعودی را هم خواهد گرفت. از این رو، این سؤال مطرح است که آیا سیاستمداران سعودی آن قدر توان تحلیل خود را از دست داده‌اند که نتوانند از سرنوشت مبارک و محمد رضا پهلوی درس بگیرند؟


مردم سالاری

«جلسه گزینشی سخنگوی دولت با خبرنگاران» عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاری به قلم مهدی عباسی است که در آن می‌خوانید:
موضوع نشست‌های سخنگویان دولت، گویا قرار است همواره باحاشیه همراه باشد.

دولت دهم، وقتی 2 سخنگو برای خود معرفی کرد، بسیاری از رسانه‌ها از این امر استقبال کردند که بالا خره دولت فکری اساسی برای سیستماتیک کردن پاسخگویی اتخاذ کرده است. محمدرضا رحیمی، معاون اول احمدی نژاد به عنوان سخنگوی سیاسی معرفی شد و حسینی وزیر اقتصاد، سخنگوی اقتصادی دولت شد.

اما، از همان ابتدای امر، رحیمی، تعریفی جدید از پاسخگویی ارائه کرد و مصاحبه با صداوسیما را در دستور کار قرار داد اما پس از چند جلسه محدود، آن هم با چند خبرگزاری گلچین شده، جلسات سخنگوی سیاسی دولت که بیشتر جنبه اطلا ع رسانی داشت تا پاسخگویی، تعطیل شد و کم کم نیز رحیمی از دسترس خبرنگاران به دلا یل مختلف خارج شد.

اما حسینی، وزیر اقتصاد، هرازگاه به ساختمان کوثر در میدان پاستور می‌آمد و در جمع خبرنگاران قرار می‌گرفت. اما مشغله‌های فراوان در وزارتخانه اقتصاد و دارایی، علتی مهم بود تا جلسات سخنگوی اقتصادی دولت نیز کم کم به فراموشی سپرده شود.

همین امر، سبب شد تا وقتی در اولین کنفرانس خبری احمدی نژاد در سال 90، خبرنگار مردم سالا ری از خاموش بودن تریبون‌های سخنگویان دولت انتقاد کرد، احمدی نژاد از دستور دادن برای روشن شدن این تریبون‌ها خبرداد.

بالا خره روز گذشته اولین نشست خبری سخنگوی اقتصادی دولت انجام شد.
اما، گویا تعریف دست اندرکاران این نشست از سخنگویی، اطلا ع رسانی است تا پاسخگویی.

عدم دعوت از برخی روزنامه‌ها و خبرگزاری‌های رسمی، برای این نشست،موضوع بسیار مهمی است که سوالا ت بسیاری در پی دارد.
مردم سالا ری هم از جمله رسانه‌هایی بود که در لیست دعوتی برای این نشست قرار نگرفت. پیگیری‌های روابط عمومی روزنامه هم راه به جایی نبرد.

ابتدا روابط عمومی ریاست جمهوری از ارسال فکس خبر داد و با این جمله که «حتما فکس شده است» به علت عدم دعوت خبرنگار روزنامه پاسخ داد و پس از پیگیری‌های مختلف مشخص شد که نام مردم سالا ری در لیست دعوت شدگان قرار ندارد. روابط عمومی ریاست جمهوری نیز در پایان با بیان این جمله که «مردم سالا ری در لیست قرار ندارد» گوشی تلفن را روی روابط عمومی روزنامه قطع کرد تا بدین ترتیب با شیوه‌ای جدیددر پاسخگویی روبه رو باشیم.

گویا این موضوع فقط به روزنامه‌های منتقد ختم نمی‌شود. خبرگزاری مهر که جدیدا بسیار با دولت همراه شده است نیز گویا به این نشست دعوت نشده و حتی از حضور خبرنگار این خبرگزاری نیز در این جلسه ممانعت به عمل آمده است. به گونه‌ای که این خبرگزاری یکی از خبرهای خود را اینگونه به این موضوع اختصاص داده است:
«مسوولان نهاد ریاست جمهوری از حضور خبرنگار مهر برای پوشش نشست مطبوعاتی سخنگوی اقتصادی دولت جلوگیری کردند. به گزارش مهر، نشست مطبوعاتی سید شمس الدین حسینی سخنگوی اقتصادی دولت در حالی امروز (دوشنبه) در ساختمان کوثر نهاد ریاست جمهوری در حال برگزاری است که مسئولان این نهاد از حضور خبرنگار اقتصادی مهر برای پوشش این نشست ممانعت به عمل آوردند.


تهران امروز

«پاشنه آشیل» عنوان سرمقاله روزنامه تهران امروز به قلم اکبر هاشمی است که در آن می‌خوانید:
باید فهم افزایش پلکانی و فرمولهای پیچیده محاسبه قبض‌های گاز و آب و برق برای عامه مردم سخت باشد، اما لمس افزایش یکباره کرایه‌های حمل و نقل عمومی، برای عامه مردم هم قابل لمس‌تر و هم قابل تحمل نیست. فقط در کلانشهر تهران 50 درصد از جابه‌جایی‌های درون شهری توسط سیستم حمل و نقل عمومی صورت می‌پذیرد.

در ابر شهر تهران روزانه 20 میلیون آمد و شد وجود دارد که 10 میلیون نفر از این جابجایی، (4 میلیون نفر تاکسی،4 میلیون نفر اتوبوسرانی و 2 میلیون نفر مترو) سهم حمل و نقل عمومی است.

که بخش عمده استفاده کنندگان این شبکه را طبقه متوسط و اقشار آسیب‌پذیر جامعه تشکیل می‌دهند. به این معنا که اگر خانوار در مصرف آب و برق و گاز این امکان را دارند که با صرفه جویی و مدیریت یارانه در یافتی هزینه‌ها را کاهش دهند، اما در فقره اتول عمومی شهروندانی که به خاطر سلامتی خود و همراه با دولت از وسایط شخصی استفاده نمی‌کنند با افزایش قیمت کرایه‌ها در نهایت به این جمع بندی خواهند رسید که سوزاندن بنزین 700 تومانی به صرفه تر است و دوم اقشار آسیب‌پذیری که راه پس و پیش ندارند الا راه پیاده که خستگی راه عواقب غیر قابل پیش بینی در پی دارد.

از این رو سخن شهردار تهران به‌عنوان یکی از حامیان جدی دولت دراجرای طرح هدفمندی یارانه‌ها مبنی بر اینکه حمل ونقل عمومی پاشنه آشیل این طرح ملی است، نه سخنی بی‌راه که سخنی سنجیده است. بر همین اساس شهرداری در بودجه سال 90 با اختصاص 3 هزار میلیارد تومان به توسعه زیر ساخت‌ها و بهره‌برداری از ناوگان حمل و نقل عمومی، عملا 40 درصد از کل بودجه اش را مصروف این امر مهم کرده تا شهروندان تهرانی این ناحیه دچار خسران نشوند.

اما سیاست‌های دولت در حوزه حمل و نقل عمومی باعث تاسف که نه، شگفتی همه کارشناسان شهری را به همراه داشته است، چه با توجه به مرگ 4هزار نفر فقط درشهر تهران در سال 1389 بر اثر آلودگی هوا که رسما از سوی دولت اعلام شده و همچنین تاکید کارشناسان و حتی مدیران دولتی و شهری مبنی بر توسعه و تقویت ناوگان حمل و نقل عمومی، از طرفی به‌رغم اینکه دولت در شهرهایی مثل اصفهان، تبریز، اهواز، مشهد، مترو و در قم منوریل را در دست احداث دارد، اما بودجه سال 90 نشان می‌دهد، دولت نه تنها بودجه مترو کلانشهرها را افزایش نداده است بلکه در تهران بزرگ شاهد کاهش 7 درصدی بودجه مترو هستیم. البته در شیراز 1 درصد و در اهواز 8درصدی افزایش داشته است.

از طرفی دولت تا آخرین روزهای سال گذشته در حالی از مصوبه قانونی مجلس در خصوص اختصاص دو میلیارد دلار به مترو کلانشهرها، به بهانه خالی بودن صندوق ذخیره ارزی سر باز زد که در بودجه امسال از مجلس درخواست برداشت 12 میلیارد دلار ی داشته است!


آفرینش

«مواد مخدر صنعتی» عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم علی رمضانی است که در آن می‌خوانید:
از سالها پیش در کشور ما هر گاه در مورد تهدیدات مواد مخدر بر روی شهروندان کشور سخنی گفته میشد هدف مواد مخدر سنتی همچون تریاک و حشیش و… بود، اما به نظر می‌رسد در یک دهه گذشته این مواد مخدر صنعتی شده است که‌اندک اندک جای پای محکمی در کشور یافته است و عملا گوی سبقت را از مواد مخدر سنتی ربوده است و اینک به عنوان تهدیدی دو چندان برای کشور و شهروندان مطرح شده است.

در این راستا قابل توجه است که به طور مثال در مورد شیشه هر چند کمتر از 8 سال از ورود این ماده مخدر صنعتی و جدید به بازار مواد مخدر کشور می‌گذرد اما این ماده صنعتی خطرناک در همین زمان عملا توانسته است جلو تر از سایر انواع مواد مخدر به پرمصرف‌ترین و محبوب‌ترین ماده مخدر میان معتادان تبدیل شود.

در این حال این امر زمانی اهمیتی دو چندان می‌یابد که امروزه با توجه به دایره گسترش و ایجاد مواد مخدر جدید همواره این خطر وجود دارد که مواد مخدر جدید وصنعتی خسارت‌هایی چند برابر مواد مخدر سنتی به شهروندان وارد کند. در این بین ذکر چند نکته شایان توجه است.

نخست آنکه بی گمان و متاسفانه بسیاری از مواد مخدر صنعتی مانند شیشه هم جای خاصی برای مصرف نیاز ندارند و معتاد می‌تواند با مقدار کمی از این برای مدت زیادی نیاز بدن را تامین کند، بو ونشانه خاصی هم بویژه در کوتاه مدت وجود ندارد این امر از یک طرف روند شناسایی افراد معتاد را مشکل می‌کند و از سویی نیز احتمال گرایش بیشتر به واسطه آسانی در مصرف را بیشتر می‌کند.

چنان که پژوهش‌های اخیر در مورد گرایش مصرف معتادان ایرانی به مواد مخدر صنعتی هم نشان‌دهنده وضع خطرناک و هولناک جامعه در مورد تغییر رویکرد افراد بویژه جوانان به اینگونه مواد است.

در این بین باید گفت که در این پژو هش‌ها میانگین سنی افراد معتاد به شیشه 25 سال است که خود حکایت از توجه نسل جدید به این نوع از مواد مخدر صنعتی است.

دوم آنکه مشخص است که بی گمان قدرت تخریب و تاثیر مواد مخدر صنعتی بر ساختارهای مغزی و شخصیت معتادان بسیار بیشتر از مواد سنتی است در این بین امر دیگری که مورد توجه بسیاری قرار گرفته است کاهش قیمت این مواد صنعتی در کشور است کاهش قیمتی که هر چند بنا به نگاه برخی با دست‌هایی پشت پرده و در خارج در ارتباط است اما باید گفت یقینا تولید آزمایشگاه و بیش از حد مواد مخدری صنعتی مانند شیشه در کشور خود از علل اصلی این روند است در این میان این امر در زمانی صورت میگیرد که حتی تولیدات ارزان مواد مخدر صنعتی در داخل کشور حتی به خارج نیز قاچاق می‌شود امری که در جای خود قابل تامل است به طوری که می‌توان اکنون مواد مخدر صنعتی بویژه شیشه را به دلیل مصرف داخلی و ترانزیت آن معضل ملی برای کشور دانست.


جهان صنعت

«مدیریت بهینه را به مردم هم یاد بدهید» عنوان سرمقاله روزنامه جهان صنعت به قلم مریم خرمگاه‌ است که در آن می‌خوانید:
به نظر می‌رسد پس از گذشت نزدیک به چهار ماه از آغاز طرح تحول کم‌کم تبعات ناشی از اجرای این قانون به مرحله ظهور رسیده است. طرح تحول اقتصادی در شرایطی کلید خورد که مردم از واریز شدن اولین یارانه دو ماه سر خوش بودند. در آن زمان بخشی از مردم که اکنون در صف اول معترضان به افزایش قیمت حامل‌های انرژی ایستاده‌اند گمان نمی‌کردند که امیدواریشان از بهبود وضعیت معیشت پس از سرازیر شدن پول نفت بر سر سفره‌هایشان به این سرعت کمرنگ شود.

جراحی اقتصاد ایران در فصلی انجام شد که مصرف گاز مردم در مقایسه با فصول گرم سال به بیش از 10 برابر افزایش می‌یابد بر همین اساس قیمت قبوض گاز نزدیک به سه برابرافزایش یافت که این امر نه‌تنها مردم بلکه نمایندگان مجلس را هم که با رای‌شان موجبات اجرای این قانون را فراهم کرده بودند شوکه کرد چراکه برخلاف آنچه از پیش مقرر شده بود به‌جای آزادسازی قیمت‌ها در طول پنج سال، دولت دهم کمر به اجرای یک ساله این قانون بست.

تبعات این افزایش نابهنگام قیمت حامل‌های انرژی که در قبوض گاز بیش از پیش نمود یافته با اعتراضات طیفی از مصرف‌کنندگان روبه‌رو شده است. بر همین اساس بخشی از نمایندگان در مجلس ضمن انتقاد از عملکرد مسوولان اجرایی در مسیر یافتن راهی برای کاهش فشار ناشی از اجرای این قانون گویا با مخالفت مسوولان دولتی مواجه شدند که این سرآغاز تعاملی تقابلی است میان دو قوه مقننه و اجراییه.

به گفته رییس کمیسیون انرژی، در صورتی که دولت راهکارهای مجلس برای کاهش فشار هزینه‌های مردم را نپذیرد همان‌گونه که اختیار اصلاح قیمت حامل‌های انرژی را به دولت دهم داده این اختیار سلب خواهد شد.

اگرچه ارایه این راهکار‌ها از سوی نمایندگان مجلس و اهتمام جدی آنها برای تغییر قیمت حامل‌های انرژی (حتی اگر خوشایند مسوولان اجرایی هم نباشد) بارقه امید برای کاهش هزینه‌ها را در دل مصرف‌کنندگان افکنده اما این سه راه‌حل ارایه شده هم جای تعقل و تفکر دارد.این راهکار‌ها شامل کاهش شیب افزایش قیمت حامل‌های انرژی، اصلاح روش پلکانی و افزایش فاصله پلکان‌ها و واریز ماهانه یارانه‌ها به کارت انرژی برای پرداخت قبوض است.

رییس کمیسیون انرژی به جزییات دو راهکار اول اشاره‌ای نکردند و بر همین اساس نمی‌توان نقدی برقوت یا ضعف این دو راهکار ارایه داد اما راهکار سوم یعنی اختصاص یارانه‌ها تنها به پرداخت قبوض کمی دور از ذهن به نظر می‌رسد چراکه افزایش قیمت حامل‌های انرژی منحصر به قبوض گاز، برق وآب نیست بلکه حذف یارانه‌ها دومینوی افزایش قیمت را در بخش صنعت، کشاورزی، خدماتی و… به راه‌انداخته است.


دنیای اقتصاد

«ستیزه‌جویی نافرجام قذافی» عنوان سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به قلم محمود صدری است که در ان می‌خوانید:
معمر قذافی هنوز آنقدر قدرت دارد که گلوی مردم لیبی را بفشارد و به رهبران جهان بی‌اعتنایی کند؛ اما آنگونه که شواهد نشان می‌دهد این قدرت که هنوز تعیین کننده است راه زوال می‌پیماید.

ورود هیات مذاکره‌کنندگان اتحادیه آفریقا به «قلمرو مخالفان» و مذاکره با رهبران جنبش مسلحانه مردم لیبی، روشن‌ترین نشانه فرو غلتیدن قذافی به سراشیبی سقوط است. معنای سیاسی مذاکره با مخالفان، آن هم در خاک لیبی، این است که اراده بین‌المللی برای برکنار کردن قذافی قوت بیشتری گرفته است.

 معنای حقوقی سفر هیات آفریقایی به لیبی از معنای سیاسی این سفر روشن‌تر است. این سفر متضمن شناسایی دو فاکتو(de facto) حکومت مخالفان است و آثار عمیقی بر آن مترتب خواهد شد که مهم‌ترین آنها پذیرش امیدوارانه شکل‌گیری رژیم آینده در لیبی است.

 پابه‌پای سفر معنادار دیپلمات‌های آفریقایی و عرب به قلمرو مخالفان قذافی، دنیای غرب نیز واکنش‌هایی از خود نشان داده که تقویت‌کننده احتمال سقوط قریب‌الوقوع رژیم قذافی است.
مقام‌های غربی و از جمله ایتالیایی‌ها – که دیرتر از دیگران به قذافی پشت کردند – با صراحتی کم‌نظیر از ضرورت کنار رفتن قذافی و خانواده او از قدرت، جانبداری کرده‌اند.

غربی‌ها تا چند روز پیش رفتاری محتاطانه داشتند و از بیم سراسری شدن جنبش‌های انقلابی در آفریقا و خاورمیانه و لگام‌ گسیخته شدن بحران مانند ساحل عاج، یمن، سوریه و بحرین، می‌کوشیدند در کشورهایی شتاب دگرگونی‌ها را کند کنند؛ اما اینک به نظر می‌رسد، چنین ملاحظاتی کمرنگ‌تر شده است. مهم‌ترین نگرانی غرب، سرایت بحران به عربستان سعودی و فعال شدن گسل‌های تازه در مصر بود که این دو کشور ظاهرا از خطر رهیده‌اند و نگرانی‌های غرب از این بابت کمتر شده است.

نظر شما چیست؟