دنیای اقتصاد:جهاد اقتصادی تنها با جهاد درونی«جهاد اقتصادی تنها با جهاد درونی»عنوان سرمقاهی روزنامهی دنیای اقتصاد به قلم پویا جبل عاملی است که در آن میخوانید؛امسال، سال جهاد اقتصادی نامگذاری شده است. سالی که قصد آن است تا اقتصاد ایران از وضع کنونی برون آید.وضعی که اکنون با ارقام فعلی رشد اقتصادی – بهزعم کارشناسان […]
دنیای اقتصاد:جهاد اقتصادی تنها با جهاد درونی
«جهاد اقتصادی تنها با جهاد درونی»عنوان سرمقاهی روزنامهی دنیای اقتصاد به قلم پویا جبل عاملی است که در آن میخوانید؛امسال، سال جهاد اقتصادی نامگذاری شده است. سالی که قصد آن است تا اقتصاد ایران از وضع کنونی برون آید.
وضعی که اکنون با ارقام فعلی رشد اقتصادی – بهزعم کارشناسان که آمار رسمی وجود ندارد – و نرخ بیکاری، بهرغم درآمد سرشار نفتی چندان مساعد نمینماید و ضرورت تصمیمات جهادگونه به همین موضوع برمیگردد.
آنچه عیان است این است که دیگر نمیتوان بدین شکل ادامه داد و واژه جهاد نیز دقیقا بدین معناست که باید روند کنونی را دچار دگرگونی عظیمی کرد. اینکه هنوز درآمد واقعی سرانه ایرانیان نسبت به رقبای منطقهای در سطح قابلقبولی نیست، بسیار دردآور است و خود نشاندهنده آن است که دستاوردها خودشان را بروز ندادهاند و این بهدرستی نیازمند جهاد اقتصادی است. جهاد اقتصادی که البته در طول یک سال نتیجه نمیدهد، ولی میتواند سرآغازی باشد برای دگرگونی مبارکی که اقتصاد ایران را حداقل به درصدی معنیدار از اهداف سند چشمانداز نزدیک کند؛ اما جهاد در اقتصاد چگونه ممکن است؟
تغییر روند کنونی میسر نیست مگر آنکه بدین نقطه برسیم که جهاد اقتصادی، ابتدا نیازمند جهاد فکری و درونی است. اگر آنچه حادث شده است را آن چنان رضایتبخش نمیدانیم و قصد جهاد در آن را داریم، غیر از این نیست که باید در جهتگیری، نگرش و عملکرد خود، جهادی صورت دهیم.
سیاستگذاران وقتی میتوانند روندهای کنونی را به شکلی ملموس تغییر دهند که الگوهای عملی خود را در ارتباط با زیرمجموعههای مختلف اقتصاد مورد بازبینی قرار دهند و در این بازبینی، راهنمایی وجود ندارد جز بازگشت به پایههای علمی مورد اجماع و فارغ شدن از مصلحتهای غیرعلمی که بر بدنه تصمیم گیری کشور فشار میآورد. شاید بتوان گفت که در طرح هدفمند شدن یارانهها، چنین رویکردی اتخاذ شد و انتظار آن است که در حوزههای دیگر نیز چنین شود.
نمیتوان تنها در یک حوزه بر بازار و قیمت واقعی تاکید داشت و دیگر حوزهها را نادیده گرفت که این ناهماهنگی خود ایجادکننده خسران برای اقتصاد ملی است. از تجارت خارجی تا بازار سرمایه باید بندها و دخالتهای دولتی و آثار تصمیمهای سیاسی برداشته شود.
آری این جهاد اقتصادی تنها نیازمند بازیگران و تصمیمسازان اقتصادی نیست و ای بسا مسوولیت دیگر نهادهای غیراقتصادی بیشتر است. این نهادها هستند که باید آسودگی دوباره را به سیاستگذاران اقتصادی بازگردانند و دغدغه آنان را از یافتن باقیمانده راهها برای تحقق معمولیترین روابط با محیط بینالملل به ایجاد استراتژیهای رشد و توسعه، تغییر دهند.
دنیای امروز سخت به استقبال پیشرفت هر یک از اقتصادهای جهان میرود؛ زیرا رشد اقتصادی یک کشور به اقتصاد جهانی کمک میکند و این منطق اقتصاد بازار است و اگر این اقتصاد به بزرگی ایران باشد که به طور بالقوه قابلیت تاثیرگذاری بیشتری بر اقتصاد جهانی دارد، این استقبال بیتردید پررنگتر است؛ اما همه چیز در دست ماست.
جهاد اقتصادی از جهاد فکری و علمی آغاز میشود و جهاد فکری نیز از تاملی دقیق در رویکردهای ناکارآمد گذشته و رجوع به انباشت علمی و تجربی کارنامههای موفق آغاز میشود. فراموش نکنیم که برای گام نهادن در این مسیر نیازمند یک بسته فکری منسجم و دارای سازگاری درونی هستیم، آیا مقدمات ذهنی چنین بسته فکری فراهم است؟
جهان صنعت:حاشیههای اقتصاد 90
«حاشیههای اقتصاد 90»عنوان سرمقالهی روزنامهی جهان صنعت به قلم حمیدرضا طهماسبیپور است که در آن میخوانید؛ چه بپذیریم و چه انکار کنیم، کشور ایران با تعطیلات نوروزی خود در جهان بینظیر و بیبدیل است و ایران را میتوان جزو معدود کشورهایی دانست که در چنین تعطیلاتی پرحجم از نعمت حضور تمام توان رسانهای خود محروم است و عمده رسانهها در این ایام به خوابی بهاری و 15 روزه میروند. نکته جالب آن است که در همین مدت، جهان به روال خود پیش میرود و از قضا نیز اتفاقاتی بزرگ رخ میدهد. بیتوجه به اینکه چرا اکثر رسانهها در ایام نوروز عطای چاپ و انتشار را به لقایش میبخشند باید به رخدادهای سال 90 تاکنون جدیتر نگاه بیندازیم و برای آینده دقیقتر از گذشته تدبر کنیم.
براساس اطلاعات موجود در تقویم، سال 90 با 75 روز تعطیلی رسمی 20 درصد روزهایش را در خاموشی سپری میکند و این روزها هم اتفاقات جهانی خبر از سالی پرفرازونشیب در اقتصاد را میدهد. از یکسو قیمت رو به صعود نفت و بازگشت به قیمتهای رویایی پیش از بحران جهانی اقتصاد را مقابل رویمان داریم و خوشحالی همراه با نگرانی از این قیمت را مدنظر قرار میدهیم و از طرف دیگر تبعات تازه به نتیجه رسیده پس از قانون هدفمندی را نظاره میکنیم تا بدانیم سال 90 سالی است پر از تهدیدها و فرصتهای اقتصادی.
در روزهای خاموشی رسانههای مکتوب، دلار توانست از بالا رفتن نرخ اشتغال آمریکا بهترین بهره را جوید و 4/1 درصد در برابر ین ژاپن خود را بالا بکشد وهمچنین رشد 4/0 درصدی در برابر یورو را نشان دهد تا دریابیم که گمانهزنیهای رشد جهانی عملیتر شده است.
حال در این شرایط باید دانست که رشد قیمت نفت باز هم محتمل است و سود کنونی ما در آینده تبدیل به زیان وارداتی و بالا رفتن دوباره توسعه زیرساختهای نفتی خواهد شد پس در این شرایط است که باید به هوش باشیم و فریب سود امروزمان را نخوریم تا وابستگی اقتصاد نفتیمان به این کالای ملی بیش از گذشته نشود.
به هر سو با نگاهی اجمالی به وضعیت همین روزهای ابتدایی کار درسال 90 باید بپذیریم که هنوز هم اقتصاد ملی ما به ظرفیت پیش از تعطیلات خود نرسیده و مشکلات این اقتصاد متکی به نفت همچنان برجای خود باقی و بهرهوریمان پایین است.بر این اساس بد نیست بگوییم که در این شرایط ویژه برخی سرخوش از قیمت نفت و بحران اقتصادی ژاپن به فکر شکوفایی اقتصاد کمبهره ایران هستند و نوید توسعه و فرصت ویژه میدهند اما تمام ابعاد و حاشیههای اقتصادمان را تشریح نمیکنند و اندکی در بیراهه خیال گام برمیدارند چراکه عمق ماجرا و تبعات رشد قیمت نفت و رخوتکاری در ایران نیازمند راهحلهایی جدیتر از این خوشبینیهای خام است. حال این گمانهزنی را داشته باشیم تا در آینده بیشتر از نکات حاشیهای امسال بگوییم.
نظر شما چیست؟