۷نکته درباره «انحلال»

یکم:بانک مرکزی را چه می شود؟ اگر پدر بنامیمش هیچ پدری فرزند خویش را زیر تیغ حذف نمی برد چرا که نه عاطفه اجازه می دهد و از سوی دیگر در سایه روش های تربیتی پدر فرندان بزرگ می شوند پس مسئولیت در گام اول بر عهده پدر است.

لذا اگر قرار است کسی توبیخ شود ابتدا پدر سپس فرزندان باید مورد بازخواست قرار گیرند.  اگر بانک مرکزی را ناظر بدانیمش- که قطع یقین همین است-  فرایند نظارت از زمانی شروع شده که بانک مرکزی پس از مطالعه زیاد و طی شدن مراحل گسترده مجوز یک بانک را صادر کرده است. و از سوی دیگر به دلیل پویایی فرایند نظارت یک بانک یک شبه  متخلف نشده است. لذا باز هم مسئولیت اصلی بر عهده نهاد ناظر و روش های نظارتی است که وی استفاده کرده است.

دوم: بانک مرکزی اگر نگاه حاکمیت شرکتی را مورد توجه قرار داده باشد- کما اینکه ولی الله سیف بارها بر ضرورت اجرای آن تاکید کرده است- نهاد ناظر ضروری است که به گروه ذی نفعان یک بانک توجه کند. یکی از ذی نفعان هر بانک شبکه بانکی است وقتی اقدامات شوک برانگیزی علیه یک بانک انجام می شود به معنای اقدامی علیه تمام بانکها است. بر این اساس وقتی صحبت از انحلال می شود گویی هر 40 بانک و موسسه زیر تیغ انحلال قرار گرفته اند.
سوم:بانک مرکزی ضروری است که حتی بیان عبارت انحلال و برخورد را برای خود ممنوع کند. بجای  عبارت برخورد- که مورد استفاده نیروی انتظامی در مواجهه با اشرار و اوباش است-  از کلمه «رسیدگی» استفاده کند و عبارت انحلال را کلا از دایره لغت نظارتی خود حذف کند. شاید گفته شود که ممکن است بانکها از این چتر حمایتی حاشیه امن برای تخلف بسازند اما این نوع نگرش تنها از سوی  مسئولان تنگ نظر و بی تجربه مطرح می شود چرا که باید به تجربه اعتماد کنیم که بانکها تمام تلاش خود را بر رعایت اصول و قواعد بانکداری معطوف می کنند و اگر درصد بسیار پایینی  در برخی مواقع قاعده بازی را به هم بزنند راهکارهای پیشگیرانه و کنترلی بسیاری وجود دارد که جایگزین انحلال شود.
چهارم: برخی معتقدند انحلال آخرین راه است در حالی که انحلال  در واقع غیر مسئولانه ترین راه محسوب می شود چرا که وقتی توان حل مسئله را نداریم حذف صورت مسئله ساده ترین راه خواهد بود. اگر مسئولانه به تخلفات احتمالی بانکها بنگریم طبیعی است که راه های بسیاری پیشروی ما باز خواهد شد تا به اصلاح تخلفات بپردازیم.

پنجم: انحلال بانک همواره تجربه توقیف فله ای مطبوعات را به یاد انسا ن می آورد. تجربه نشان می دهد که بانک و بانکداران را باید دو مقوله متفاوت نگاه کنیم(روزنامه و روزنامه نگاران) بانک را شاید بتوان منحل کرد اما بانکدار در بانک دیگری به کار خواهد پرداخت نمونه این اتفاق را هم داریم. جناب کامیاب که اکنون در بانک مرکزی معاون ارزی هستند پیش ازاین عضو هیات مدیره بانک لغو مجوز شده آرین بودند. بانک لغو مجوز شد خوب بود بانکداران نیز  که در واقع مسئول فعالیت ها و سیاست های بانک بودند نیز متخلف شمرده و مجازات شوند. اما اینگونه نشد فقط تنها هنر نهاد ناظر قطع درختی بود که  میتوانست ثروتی برای کشور باشد اما به جای اینکه در حراست از درخت کوشایی به خرج دهد با نگرشی کاملا غیر مسئولانه  به قطع آن همت گماشت.

ششم: اگر مسئولیت تخلفات در یک بانک را نه در خود بانک که در بانکداران بدانیم داستان نظارت متفاوت ادامه خواهد یافت. چرا که اینبار بجای درخت به سوی باغبان خواهیم رفت و اگر وی به وظایف خود عمل نمیکند ابتدا تلاش شود تا وی وظایف خود را به درستی انجام دهد در غیر این صورت باغبان را عوض کنیم. در حاکمیت شرکتی هم استقلال هیت مدیره از سهامداران اصلی بدیهی است. بانک مرکزی می توان در راستای اصلاح مسیر بانک از مدیران متخلف خلع مسئولیت کرده و افراد مورد وثوق خود را در این سمت ها قرار دهد.بدیهی است وقتی ناظر قدرت انحلال دارد در لغو مسئولیت مدیران متخلف  از توان بیشتری برخوردار خواهد بود.

هفتم: معلوم نیست کشور ما را چه شده است. به نظر می رسد سایه های سنگین بی اعتمادی بستر مذموم و مسموم بداخلاقی را تا حد زیادی گسترش داده است. اینکه چرا شاهد این همه بداخلاقی در جامعه هستیم خود نیازمند مطالعه ای چند بعدی دارد اما دست کم در این راه می توان تلاش کرد که اخلاق را از خودمان دور نسازیم. اگر روزی برسد که هر یک از بازیگران یک بازی – چه بانک و چه غیر از بانک- بداخلاقی را از روی دست هم دیکته کنند …..نتیجه را همه می دانند..دور نخواهد بود که نه از تاک نشان ماند و نه از تاکنشان..
 

نظر شما چیست؟