گزیده سرمقاله روزنامههای صبح امروز.
کیهان
«کدام یک سؤال برانگیز است؟!» عنوان یادداشت روز روزنامه کیهان به قلم حسین شریعتمداری است که در آن میخوانید:
در خبرها آمده است که 7 تن از نمایندگان فراکسیون اقلیت مجلس شورای اسلامی با طرح سؤالی از وزیر امور خارجه کشورمان از وی درباره کمک های نقدی جمهوری اسلامی ایران به حامد کرزای رئیس جمهور افغانستان توضیح خواسته اند. این سؤال با استناد به گزارش اخیر روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز مطرح شده است و در نگاه اول می تواند برخاسته از رسالت نمایندگی مردم و ضرورت نظارت بر عملکرد دولت در سیاست خارجی تلقی شود ولی این سکه روی دیگری نیز دارد که یادداشت پیش روی به آن پرداخته است، با این احتمال که نمایندگان طرح کننده سؤال از آن غفلت ورزیده اند و انگیزه دیگری – انشاءالله- در میان نبوده است.
اوایل هفته گذشته، روزنامه آمریکایی «نیویورک تایمز» در حالی که ادعا می کرد به یک «خبر سری» و طبقه بندی شده دست یافته است از کمک نقدی جمهوری اسلامی ایران به «عمر داودزای» رئیس دفتر حامد کرزای خبر داد و از آن با عنوان «رشوه» ای یاد کرد که پنهان از نگاه رئیس جمهور افغانستان به رئیس دفتر وی پرداخت شده است. گزارش نیویورک تایمز بلافاصله پس از انتشار با استقبال گسترده رسانه های آمریکایی و اروپایی روبرو شد و جنجال تبلیغاتی تازه ای علیه جمهوری اسلامی ایران شکل گرفت. چند ساعت بعد از انتشار این خبر، حامد کرزای رئیس جمهور افغانستان در مصاحبه ای ضمن تشکر از جمهوری اسلامی ایران، اعلام کرد که کمک های نقدی مورد اشاره نیویورک تایمز، بخشی از توافقنامه جامعه جهانی در اجلاس «بن» بوده است و «داودزای» به نمایندگی از وی آن را دریافت کرده است. کرزای در این مصاحبه مطبوعاتی که خشم آمریکایی ها و عکس العمل شتابزده نیویورک تایمز را در پی داشت، گفت؛ «من سال گذشته که به هرات رفته بودم در سخنرانی خود از کمک نقدی ایران به دولت و دفتر ریاست جمهوری افغانستان خبر داده و موارد هزینه این کمک ها را نیز اعلام کرده بودم و تعجب می کنم که نیویورک تایمز از کدام دریافت پنهانی یا خبر ناگفته ای گزارش داده است.»
«نیویورک تایمز» یکی از سه روزنامه اثرگذار و جریان ساز در آمریکا است و از آن با عنوان روزنامه نزدیک به کاخ سفید و بازتاب دهنده مواضع دولت آمریکا یاد می شود. این روزنامه به خانواده یهودی و معروف «سولز برگر» -SULZBERGER- تعلق دارد.
مردم سالاری
«بلدیه زیر گیوتین» عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاری به قلم علی ودایع است که در آن میخوانید:
اختلا ف میان دولت و شهرداری تهران، فعالیت های عمرانی و حمل ونقل شهری را با مشکل مواجه کرده است. شکاف خیابان پاستور- بهشت قدمتی دارد به طول عمر دولت نهم و دهم. شهرداری تهران که برخی از آن با عنوان قلب تپنده پایتخت ایران اسلا می یاد می کنند با مشکلات رنگارنگی دست به گریبان است; از بی توجهی دولت و عدم اختصاص بودجه های مورد نیاز گرفته تا طرح هایی که روی میز تحمیل به تهران ظهور می کند.
به رغم آن چه که دولت می گوید بودجه و یارانه مورد نیاز شهرداری به خصوص در زمینه حمل ونقل شهری اختصاص داده، مدیریت شهری این موضوع را رد می کند و از معضلا ت مالی و عدم توانایی اداره آن سخن می گوید. بحث مترو یا زیرگذر توحید را می توان نمونه بارز اختلا فات تلقی کرد. چند جلسه تعاملی بین شهردار و آقای رئیس جمهور تشکیل شد اما ثمره ای نداشت یا نتایج آن در روابط این دو دیده نشد و در عوض بی توجهی دولت به امور شهر تهران ادامه یافت; هر چند که این بی توجهی گاه به ارائه طرحهایی تبدیل شد که استقلا ل مدیریت شهری را زیر سوال می برد.
به عنوان نمونه کمتر از یک سال پیش گفته شد تهران باید به 14 منطقه تقسیم شود که توسط فرمانداران آن اداره می شود. این موضوع گرچه فعلا مسکوت مانده است اما ذهن مدیران شهری را درگیر خود کرده و آنها نگران تداخل امور شهری شده اند. در این کشاکش سخن از انتخاب شهردار توسط رای مستقیم مردم به میان آمد که با رای منفی بهارستان مواجه شد. چند روز پس از این رخداد، دوم آبان ماه با حضور تعدادی از نمایندگان عضو کمیسیون شوراهای مجلس شورای اسلا می موضوع دولتی شدن شهرداران تصویب شد.
کمیسیون در مصوبه جدید خود اعلا م کرد شهردار با پیشنهاد وزیر کشور یا استاندار با رای شورای شهر انتخاب شود. بر اساس این مصوبه در صورتی که شورا دوبار با خواست وزیر کشور مخا لفت کند این وزیر کشور و استاندار است که بدون رای شورا با استفاده از حق وتو شهردار را انتخاب می کند و این یعنی فرمایشی شدن شوراهای اسلا می شهر که بود و نبود آن تفاوتی نمی کند.
با این روال نظارت مردم بر شهرداری که توسط نمایندگان آنها در شوراها انجام می گرفت از بین خواهد رفت. این درحالیست که امام خمینی (ره) همواره برمشارکت مردم در امور کشور تاکید می کردند و می گفتند. «دنبال این نباشید که هی هر چیزی را دولتی کنید». این مطلب در کلا م مقام معظم رهبری نیز دیده می شود که بر مشارکت مردم در اداره کشور و حتی نظارت برکارکرد دولتمردان تاکید دارند.
در کشورهای اروپایی از دو، سه قرن پیش تر، شهر وحتی پلیس توسط شوراهای محلی اداره می شود و حتی عزل ونصب فرمانداران نیز با نظر این شورا صورت می گیرد و دولت مرکزی حق دخالت در امور شهری را ندارد. درواقع اروپایی ها سال ها پیش به این نتیجه رسیده اند که برای اداره بهتر امور و پیشرفت جامعه از تمرکز گرایی امور اجرایی باید پرهیز شود.
رسالت
«نمایشگاه مطبوعات؛ رسالتها و مأموریتها» عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم محمد مهدی انصاری است که در آن میخوانید:
دیروز هفدهمین جشنواره و نمایشگاه بینالمللی مطبوعات و خبرگزاریها در تهران به کار خود پایان داد. رویداد بزرگ فرهنگی و رسانهای که اصحاب مطبوعات و ارباب رسانهها و جراید را که بیتردید از نخبگان جامعه هستند گرد هم جمع میکند تا با تبادل تجربیات و طرح مباحثات سیاسی و فرهنگی، بلوغ سیاسی و تعالی فرهنگی جامعه را ارتقا بخشند. بیگمان نقش مطبوعات و خبرگزاریها در عرصه اطلاع رسانی، بالندگی و رشد افکار و اندیشههای افراد جامعه حائز اهمیت است. مطبوعات میتوانند تجلی گاه خواستها، نیازها و تمایلات یک ملت بوده و در همین حال مظهر رشد فرهنگی و تحمل پذیری سیاسی و نشانه وجود آزادی در جامعه باشد.
مطبوعات به عنوان حد واسط مردم – حاکمیت و نخبگان قادرند نقش ممتاز و بی بدیلی در طی مسیر یک ملت و کشور به سوی سعادت و بصیرت همگان ایفا کنند. انتظار قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و قانون مطبوعات نیز همین است که مطبوعات و رسانههای ما بتوانند به ارتقای آگاهیهای عمومی و ترویج و تبلیغ فرهنگ اصیل اسلامی و دینی بپردازند و این همان رسالت مطلوب مطبوعات در نظام اسلامی است و البته ما با این وضعیت مطلوب فاصله داریم، اما نفس حرکت به سمت اهداف مورد نظر، عین موفقیت و تعالی است.
طبیعی است مطبوعات ما برای تحقق رسالتها و ماموریتهای والای خود زمانی میتوانند در جبهه بزرگی همچون جبهه رسانهای انقلاب اسلامی نقش آفرینی کنند که از یک بنیه و ساختار قوی فکری برخوردار بوده و دارای ظرفیتهای فنی و علمی گستردهای باشند. برای نیل به چنین مقصودی، ضروری است بنیانهای علمی و تئوریک موجود تقویت شده و عرصه فکری جدیدی فرا روی مقالات حوزه مطبوعات و رسانه گشوده شود. نمایشگاه مطبوعات که امسال 17 سالگی خود را سپری کرد، از این حیث فرصت مغتنمی بوده که نخبگان و سرآمدان این حوزه را گردهم آورد.
چهار سال است که این همایش رسانهای با مشارکت کشورهای مختلف دنیا همراه گشته و صبغه بینالمللی نیز پیدا کرده تا نمایندگان رسانههای خارجی نیز با حضور در این نمایشگاه و جشنواره با رسانههای کشورمان به تعامل اندیشه و تبادل تجربه بپردازند و با کم و کیف فعالیتهای مطبوعاتی و رسانهای در جمهوری اسلامی آشنا شوند. امسال نمایشگاه هفدهم، بیش از هر چیز رویکردی کاملا کیفی و محتوایی داشت.
بر پایی بیش از50 برنامه گوناگون اعم از سخنرانی، نشستهای تخصصی و هماندیشی، همایش، رونمایی از چندین سامانه نرم افزاری فرهنگی و رسانهای، کنفرانسهای خبری وزرا با نمایندگان رسانههای خارجی، مراسم انتخاب برترین خبرنگار زن جهان اسلام، فراخوان مقاله، برپایی کارگاههای آموزشی فشرده، ارائه محصولات متنوع مکتوب و دیجیتال با موضوعات رسانه در قرن 21، جنگ نرم، وبلاگ نویسی پیشرفته، آینده پژوهی رسانه در ایران و موضوعات دیگر که از سوی دفتر مطالعات و برنامهریزی رسانهها ارائه شد، به علاوه دهها جلسه بحث و مباحثه درداخل غرفهها همه و همه نخبگان دانشگاهی و جوانان علاقهمند را به نمایشگاه کشاند تا این بار نمایشگاهی متفاوت، علمی و محتوایی را تجربه کنند. حضور 16 غرفه فعال بسیج دانشجویی و شرکت نشریات دانشجویی سراسر کشور برای اولین بار در جشنواره و نمایشگاه مطبوعات، تجربهای موفق از آب درآمد که شایسته و بایسته است در تمام نمایشگاهها و همایشها، دنبال شود. نمایشگاه مطبوعات و خبرگزاریها که یک مقوله سیاسی و فرهنگی حساس را در بر میگیرد، در شرایطی آرام و معقول با نمایش فهم و شعور سیاسی غرفهداران و ارباب جراید برگزار شد.
ما این وضعیت را به فال نیک میگیریم و امیدواریم اهالی قلم و رسانهها بتوانند نقش تاریخی و سازنده خود را در پیشرفت و تعالی ایران اسلامی، مهندسی فرهنگ عمومی کشور، بلوغ سیاسی و مطالبه گری اجتماعی ایفا کنند.
ابتکار
«اسلام ایرانی از کدام نوع است؟» عنوان سرمقاله روزنامه ابتکار به قلم غلامرضا کمالی پناه است که در آن میخوانید:
طرح مکتب و اسلام ایرانی مدتی است در فضای سیاسی جامعه آهسته آهسته چتری افشاند.بانیان و حامیان این طرح که در دو تعبیر ولی با یک مفهوم بیان شده،اتفاقاً رئیس جمهور محترم و سر دفتر ایشان آقای مشایی هستند .برخی از علمای مذهبی و سیاسیون غالباً اصولگرا،در برابر این نگرش علم اعتراض افراخته و به انتقادهای شدیدی پرداخته اند.داغ ترین انتقادی که تازه از تنور سیاسی بیرون آمده مربوط به آقای آملی لاریجانی،رئیس محترم قوه قضاییه است .وی طرح مکتب و اسلام ایرانی را کاملا انحرافی و مخالف آیات قرآنی و روایات و اعتقادات اسلامی قلمداد نموده است.
ایشان البته توصیه نموده که مسئولان در بیان ایدههای خویش دقت بیشتری نمایند. اگر چه این روزها دغدغههای مردم چیزهای دیگری است و هیبت ظهور غول اجرای هدفمندی یارانهها آنها را به وحشت انداخته و بیم خرد شدن استخوان هایشان در زیر پای این غول دلهرهها آفریده است و هرم نفس این هیولا(یعنی گران شدن زودرس برخی کالاها) آن قدر رعب انگیز و جان سوز است که قدرت شنیدن و اندیشیدن به حرفهای دیگر را از آنها گرفته است؛ با وجود این، اگر این ایدهها اصالت داشته باشند و صاحبان آنها در اجرای افکار طرحهای خویش جدیت به خرح دهند به سادگی نمیتوان از کنار این طرحها گذشت.
خاصه که حامیان اسلام ایرانی (نه ایران اسلامی) مهمترین و قدرتمندترین قوه کشور یعنی قوه مجریه را در اختیار دارند و در طول دوره حکمرانی خود ثابت کرده اند جسارت و لجاجت لازم را برای پیگیری خواستهها و افکار خویش و به عمل رساندن آنها دارند.
بی اعتنایی قاطبه جامعه و نخبگان سیاسی به طرح این موضوعات و عدم واکنش لازم به آنها،دلایل گوناگون میتواند داشته باشد .یا از این جهت است که از پستوی این ایدهها بی خبرند و درباره مبنای این طرحها و سابقه اهداف و انگیزهها و فواید و زیانهای آنها اطلاعات چندانی ندارند یاواقعاً برخی به عمد سکوت کرده اند و این سکوت معانی متفاوتی میتواند داشته باشد، از جمله این که بی واکنش موجب مطرح نشدن آنها میشود یا این که به این موضوع پی برده اند که دولتیها کار خود را میکنند و از دست کسی کاری بر نمیآید و…
خلاصه هر دلیلی که داشته باشد،صحیح نیست که این بحث نوظهور و شگفت انگیز مسکوت گذارده شود.
واقعیت این است که اسلام منحصر به قوم یا ملت ونژاد خاصی نیست،بلکه دینی فراگیر وانسان محور است. این دین مرزهای قومیت را درمی نوردد و نور هدایت خود را در قلمرو سرزمین انسانیت در همه زمانها ومکانها میگستراند. این همان اسلامی است که امام(ره)از آن بعنوان اسلام ناب محمدی(ص) تعبیر کردند.
جمهوری اسلامی
«انتخابات آمریکا و آینده دشوار اوباما» عنوان سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامی است که در آن میخوانید:
امروز مردم آمریکا به پای صندوقهای رای میروند تا تمامی 435 عضو مجلس نمایندگان، یک سوم از 100 عضو سنا و همچنین 36 فرماندار ایالتی آمریکا (دو سوم از کل فرمانداران) را انتخاب کنند.
انتخابات امروز اگرچه میان دورهای است ولی این موضوع چیزی از اهمیت و حساسیت این رخداد سیاسی آمریکا به ویژه برای دمکراتها و مشخصاً باراک اوباما، که طی ماههای اخیر به سرعت بیاعتبار شده است، نمیکاهد.
براساس پیشبینیها و نظرسنجیها در انتخابات امروز، شکست سنگینی در انتظار دمکراتهاست و جمهوریخواهان حدود 39 کرسی جدید را در مجلس نمایندگان به دست خواهند آورد و به این ترتیب اکثریت را از چنگ دمکراتها خارج خواهند ساخت که این امر از چندی پیش یک کابوس برای اوباما شده است.
در صورت تحقق این پیشبینیها و تسلط جمهوریخواهان بر کنگره، اوباما را هم باید در ادامه دوره ریاست جمهوریش اردک لنگ دیگری به حساب آورد. اردک لنگ اصطلاحاً در صحنه سیاسی آمریکا به روسای جمهوری اطلاق میشود که پشتیبانی اکثریت کنگره را از دست میدهند و طبعاً قدرت عمل آنها در تصویب قوانین و تایید اقداماتشان به شدت محدود میشود. شاید تنها دلگرمی اوباما این باشد که مجلس سنا همچنان در اختیار دمکراتها میماند.
در یک سال و نیم گذشته، اوباما رای اکثریت قاطع کنگره را به همراه داشت و این وضعیت به او کمک کرد تا لوایح مورد نظر خود، ازجمله لوایح اصلاح نظام خدمات درمانی، بیمه و نظام مالی را به تصویب برساند. این درحالی بود که جمهوریخواهان با اتفاقنظر کامل به آن لوایح رای منفی دادند و این رویداد، هشداری بود برای اوباما که در صورت کسب اکثریت توسط جمهوریخواهان، ادامه راه برای وی شدیداً ناهموار خواهد بود.
شرایط حاضر، حاکمیت فضای دوقطبی شدید در صحنه سیاسی آمریکا را علنی میسازد و به این علت هم بود که اوباما از چندی پیش، شخصاً با هدف انجام تبلیغات برای نامزدهای هم حزبیش به ایالتهای متعدد سفر کرد.
افزایش نرخ بیکاری به حدود 10 درصد و عدم تحقق وعدههای اوباما در زمینه بهبود اقتصادی مردم، و تداوم شکست سیاستهای واشنگتن در صحنه خارجی، از مهمترین عوامل در رویگردانی مردم آمریکا از اوباما و دمکراتها بوده است. در صحنه خارجی، وخیمترشدن اوضاع افغانستان و افزایش تلفات نیروهای آمریکا و ناتو و همچنین شرایط سردرگم در عراق، از دیگر نقاط منفی کارنامه یک و نیم ساله اوباما میباشد.
البته بدیهی است که بخش عمده نابسامانیهای گریبانگیر اوباما، میراث سیاستهای ماجراجویانه جورج بوش، رئیسجمهور سابق آمریکا میباشد ولی این نمیتواند مجوزی باشد برای اینکه جمهوریخواهان، با فرصتطلبی، عامل عمده این مصیبتها و فلاکتها را باراک اوباما و سیاستهای وی معرفی نکنند.
آرمان
«چانهزنیاروپا وآمریکا درباره ایران»عنوان سرمقاله روزنامه آرمان به قلم احمد بخشایشی است که در آن میخوانید:
اهداف آمریکا از پیشنهاد جدیدش در رابطه با تبادل سوخت 1995 کیلو به جای 1200 کیلو چیست؟ آمریکاییها گفتهاند که به جای 1200 کیلوگرم 1995 کیلوگرم اورانیوم باید مبادله شود.
طرح این پیشنهاد به این دلیل است که از یک سو آمریکا فکر میکند که ایران طی این مدت ذخایر استراتژیکاش را افزایش داده و میزان اورانیوم غنی شده 5 درصدی ایران در حدود 2000 تا 3000 کیلوگرم است.
بنابراین آمریکا با طرح این پیشنهاد میخواهد ذخایر ایران را از دستاش خارج کند. از سویی دیگر چون در بیانیه تهران به طور مشخص بیان شده است که میزان اورانیوم مورد مبادله 1200 کیلوگرم است، آمریکا با طرح این پیشنهاد میخواهد به این بیانیه نیز بی توجهی کند.
اوباما، داسیلوا را مامور کرد تا مسئله تبادل سوخت را حل کند، آمریکا احساس میکرد که ایران پیشنهاد برزیل و ترکیه را نخواهد پذیرفت و در نتیجه آمریکا با انجام تبلیغات منفی علیه ایران خواهد توانست این دو را در کنار خود قرار دهد. زمانی که ایران حاضر شد این بیانیه را امضا کند، بیشتر از همه روسیه ناراحت شد. چون روسیه این امتیازات را حق خودش میدانست.
به همین دلیل است که الان فشار روسیه بر ایران افزایش پیدا کرده است. روی هم رفته فضا به نفع ایران است، با این وجود آمریکا فکر میکند که ایران در حال ضعف بسر میبرد و به همین دلیل دست برای مذاکره دراز کرده است.
در هر حال از نظر آمریکا همین که گفته شود ایران حاضر به مذاکره شد، یک نقطه ضعف برای ایران و پیروزی برای آمریکا محسوب میشود. اروپاییها منافع خودشان را دنبال میکنند و دوست ندارند مشکل ایران با آمریکا به سرعت حل شود. در واقع اروپا میخواهد با آمریکا بر سر ایران چانه زنی کرده و امتیاز بدست بیاورد.
آمریکا علاقمند است بگوید که تحریمهای هوشمند اثر گذار بوده و باعث شده است ایران هزینههایی را بپردازد، اگرچه ایران اعتقاد دارد که این هزینهها به اندازهای نشده است که ما را تسلیم کند.
آفرینش
«هدفمندی و صنایع»عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قم علی رمضانی است که در آن میخوانید:
با نزدیک تر شدن به زمان آغاز اجر ای طرح هدفمند سازی یارانه ها اینک این صنایع کشور است که به عنوان یکی از مهمترین بخش های اقتصادی که یکی از بیشترین سهم مصرف انرژی در کشور را دارد باید با توجهی مضاعف به آن نگریسته شود در این بین تاثیرات کوتاه مدت و بلند مدت منفی آغاز هد فمند سازی یارانه ها بر صنایع و نوع اقدامات حمایتی دولت از این صنایع همواره از مباحث مهمی است که اینک بیش از هر زمانی باید با جدیت بدان نگریسته شود.
در واقع طبق بر خی از امار ها حدود 7 هزار واحد وبنگاه تولیدی معادل 10درصد از اجرای قانون هدفمند سازی یارانه ها تاثیرپذیری بالا یا متوسط دارد که از این بین 700 واحد معادل یک درصد کل واحدهای تولیدی تاثیرپذیری بالایی بر خود خواهند داشت در این حال این طیف گسترده از تاثیر پذیری و آسیب پذیری کم ,متوسط و بالا باید مورد نظر مقامات دولتی و صنعتی باشد در این راستا قابل توجه است که از انجا که رقم دقیقی از نوع تاثیر منفی اجرای هدفمند سازی یارانه ها بر روی بخش های مختلف صنایع نمیتوان ارائه داد دولت باید با تدوین سناریو هایی برای مقابله با هر نوع تاثیر گسترده و منفی اجرای طرح برروی صنایع آمادگی خود را حفظ کند گذشته از این باید به یاد داشت که مسلما بخشی از صنایع گوناگون کشور خصوصی است در این حال عدم توجه لازم دولت به این صنایع چه قبل از اجر ای طرح و چه پس از آن میتواند تاثیرات اصلی و جانبی زیادی را ایجاد کند.
در این حال به نظر میرسد دولت با طرحهای حمایتی از بخش صنعت از اجرای طرحهای مختلف برای بهینهسازی مصرف انرژی و همچنین حمایت مالی از بنگاهها و واحدهای صنعتی در زمان اجرای طرح هدفمند کردن یارانهها وطرح های حمایتی یا از طریق تحقیق و توسعه، توسعه خطوط تامین نقدینگی برای تولید محصولات بهینه و یا اصلاح روش تولید جدید تسهیلاتی را برای حمایت از بخش صنعت در راستای اجر ای هدفمند سازی یارانه ها مورد نظر قرار داده است اما باید گفت آیا این حمایت دولت میتواند همه گیر باشد و تمام بخش های صنعت را در بر گیرد و میتواند باعث کنترل قیمت محصولات صنعتی و عدم رشد بالای آنها گردد,علاوه بر این آیا دولت کوشیده است تا صنایع با تاثیر پذیری بالا را مورد حمایت حداکثری قرار داده و این حمایت در بخش های مختلف میتواند به عدم ایجاد مشکل برای برخی صنایع از جمله بخش های صادرا تی نینجامد و یا اینکه به کاهش ظرفیت تولیدی آنها و بیکارشدن بخشی از نیرو های کار آنان نینجامد؟
آنچه مشخص است از انجا که دولت به مثابه سازماندهنده بخشهای متعدد اقتصادی کشور، مسئولیت اجرای صحیح نظام پرداخت یارانهها را برعهده دارد، بدیهی است در چنین شرایطی نیز تمام ملاحظات و سناریو های مربوط به اجرای صحیح طرح هدفمند کردن یارانهها نیز باید مد نظر باشد یعنی هر چند نمی توان آینده را دقیق پیشبینی کرد اما با تدوین سناریو ها و پیش بینی هایی میتوان از هر گونه وقوع مشکل یا بحرانی در بخش صنعت کشور در فردای اجرای طرح هدفمند کردن یارانه ها کاست. و با جدیت و دقتی که مسئولان در اجرای این طرح ملی مینمایند چنین هم خواهد شد.
نظر شما چیست؟