گزیده سرمقاله‌ های اقتصادی روزنامه‌های امروز

 جهان صنعت:آش شله قلمکاری که آشپز ندارد،«آش شله قلمکاری که آشپز ندارد»عنوان سرمقاله‌ی روزنامه‌ی جهان صنعت به قلم مریم باستانی‌ است که در آن می‌خوانید؛ سال از نیمه گذشت و منتظران برنامه پنجم هنوز هم روی این قانون را ندیده‌اند . با وجودی که نامه استرداد برنامه با توصیه رهبری از سوی دولت منتفی شد […]

 جهان صنعت:آش شله قلمکاری که آشپز ندارد

،«آش شله قلمکاری که آشپز ندارد»عنوان سرمقاله‌ی روزنامه‌ی جهان صنعت به قلم مریم باستانی‌ است که در آن می‌خوانید؛ سال از نیمه گذشت و منتظران برنامه پنجم هنوز هم روی این قانون را ندیده‌اند . با وجودی که نامه استرداد برنامه با توصیه رهبری از سوی دولت منتفی شد اما این لایحه هنوز به صحن نرسیده، تا قوانین دیگری که منتظر ابلاغ این قانون هستند به نتیجه برسد. اینکه زمان‌بندی تصویب و اجرای این قانون چه زمانی تعیین شود خود بحث دیگری می‌طلبد؛ همین بس که از امروز مشخص است که یک‌چهارم از چشم‌انداز 20 ساله از دست رفت.

سند چشم‌انداز 20 ساله تاکید دارد که ایران باید تا پایان سال 1404 به قدرت اول منطقه  در حوزه‌های علمی، فناوری و اقتصادی در بین 27 کشور منطقه تبدیل شود اما آنچه از شاخص‌های کلان اقتصادی برآورد می‌شود با گذشت یک‌چهارم از زمان‌بندی این سند پیشرفتی حاصل نشده است.

از سوی دیگر آنچه نقد سیاست‌های کلان دولت را برای کارشناسان اقتصادی سخت‌تر کرده مشخص نبودن مانیفست دولت در حوزه اقتصادی است. در کشورهای پیشرفته اگرچه برنامه‌ریزی به سبکی که امروز در کشور ما رایج است، وجود ندارد و دولت‌ها هنگام تشکیل، برنامه خود را برای دوره‌ای که بر سر کار هستند، ارایه می‌کنند اما این رویه هم موردنظر دو دولت محمود احمدی‌نژاد نبوده است.

بی‌تردید رییس‌جمهور که بارها کسوت استادی دانشگاه را در نقدهای کارشناسی گوشزد می‌کند، بیش از دیگران می‌داند که اداره یک کشور 75 میلیونی بدون برنامه دقیق و با چشم‌اندازی که باید به جایگاه اولی برسد، امکان‌پذیر نیست. با این حال آنچه این دولت در قالب برنامه ارایه کرده، تکرار سیاست‌های کلی و سند چشم‌انداز 20 ساله است بدون آنکه مشخص کند راهکارهای اجرایی این قانون چیست.

آنچه بسیاری از منتقدان این برنامه عنوان می‌کنند مدل اقتصادسنجی برنامه است، ایرادی که برخی‌ها به برنامه چهارم نیز وارد می‌کنند  این در حالی است که واقعیت چیز دیگری است. برنامه چهارم براساس مدل اقتصادسنجی و اقتصادی نهادگرا تدوین شد اما به دلیل حذف ماده 3 این برنامه و اصلاحاتی که مجلس اعمال کرد جداول کمی برنامه به هم ریخت با این حال مجلس هفتم بدون توجه به این به هم ریختگی آن را به دولت ابلاغ کرد.

تدوین‌کنندگان برنامه پنجم هم با ترکیب به‌هم ریخته سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی که امروز معاونت برنامه‌ریزی و نظارت راهبردی خوانده می‌شود، برنامه‌ای برگرفته از برنامه چهارم تدوین کرده‌اند که نه روح دارد و نه راهکار اجرایی.معلوم نیست با این لایحه که مجلس هم آن را تغییرات اساسی داده، چگونه می‌توان نیمی از مسیر چشم‌انداز را پیمود؟ این برنامه مصداق آش شله‌قلمکاری است که آشپز ندارد!

دنیای اقتصاد:درباره سرمایه‌گذاری 75 میلیارد دلاری

«درباره سرمایه‌گذاری 75 میلیارد دلاری»عنوان سرمقاله‌ی روزنامه‌ی دنیای اقتصاد به قلم محمد صادق جنان صفت است که در آن می‌خوانید؛روسای دولت‌ها و اعضای عالی‌رتبه نهاد دولت در روزها و شرایطی که احتمال می‌دهند شهروندان نوعی رخوت و نگرانی درباره آینده دارند با هدف دمیدن روحیه شادابی و سرزندگی در جامعه، معمولا برخی اخبار خوشحال کننده را منتشر می‌کنند.

کاهش قیمت کالاهای پرمصرف، افزایش احتمالی مزد و حقوق، کاهش مالیات، راه‌اندازی یک جاده یا فرودگاه،‌ افزایش اعتبارات تامین اجتماعی برای بازنشستگان و خبرهایی از این نوع، خبرهای خرسند کننده‌ای است که مسوولان دولتی در برخی مواقع ممکن است با همین هدف انتشار دهند. البته در انتشار چنین خبرهایی، همه گوشه و کنارهای کاردیده شده و تلاش می‌شود هر خبر با جزئیات آن به اطلاع شهروندان برسد. در ایران نیز چنین فضایی بوده و هست و دیده شده است که مسوولان عالی‌رتبه دولتی برای زنده و بالنده کردن روحیه امید در میان شهروندان چنین اخباری را به اطلاع آنها می‌رسانند.

محمدرضا رحیمی، معاون اول رییس‌جمهوری روزگذشته (به نقل از خبرگزاری فارس) شاید با همین قصد و نیت، گفته است: «به زودی تحول عظیمی در بخش حمل و نقل کشور رخ می‌دهد و قراردادهایی به ارزش 25 هزار میلیارد تومان برای توسعه راه‌آهن منعقد می‌شود. این قراردادها با 4 گروه از نقاط مختلف دنیا برای توسعه راه‌آهن امضا می‌شود. 50 هزار میلیارد تومان هم در آینده نزدیک برای توسعه پارس جنوبی قرارداد منعقد می‌شود…»

به این ترتیب، معاون اول در یک گفت‌وگوی کلی، به مردم امیدواری داده است که 75 هزار میلیارد تومان قرارداد برای توسعه زیربناهای فیزیکی در دو بخش مهم منعقد خواهد شد. در صورتی که میانگین قیمت هر دلار یک‌هزار تومان باشد، به این ترتیب باید منتظر قراردادهایی به ارزش 75 میلیارد دلار باشیم. این میزان سرمایه‌گذاری احتمالی اگر به بخش حمل و نقل و عسلویه تزریق شود، رکود فعلی به ویژه در عسلویه که اکنون روزهای کم رونقی را تجربه می‌کند، قطعا برطرف می‌شود. اما امیدوار کردن شهروندان با دادن این آمار و ارقام حیرت‌انگیز موقعی موثر خواهد بود که دست‌کم بخشی از جزئیات قابل انتشار نیز به افکار عمومی اطلاع داده شود.

چنین ارقام بهت‌انگیزی در حالی برای قراردادهای احتمالی بیان می‌شوند که متاسفانه در نماگر شماره 58 که آمار و اطلاعات حساب‌های ملی در 3 ماهه سوم سال 1388 است، جای رقم «تشکیل سرمایه ثابت ناخالص» برای سال 1388 خالی است و این رقم برای سال 1387 نیز فقط 685,452 میلیارد ریال برای کل سال است.

شاید اگر معاون اول محترم رییس‌جمهور در این گفت‌وگو کمی درباره مراحل پیشرفت قرارداد 21 هزار میلیارد تومانی که چند ماه پیش با 4 شرکت داخلی منعقد شد، توضیح می‌داد حتما خبر اخیر نیز با اقبال بیشتری پذیرفته می‌شد. به نظر می‌رسد در اطلاع‌رسانی اقتصادی به ویژه اگر ارقام و اعداد بسیار قابل توجه باشند، کمی احتیاط و اندکی توضیح بیشتر، اثربخشی واقعی برای مقاصد گوناگون خواهد داشت.

نظر شما چیست؟