گزیده سرمقاله روزنامههای صبح امروز
«دیپلماسی از نوع بیش فعالی» عنوان یادداشت روز امروز روزنامه کیهان به قلم حسام الدین برومند است که در آن می خوانید:
کودکی را تصور کنید که بسیار پرتحرک و پرجنب وجوش است؛ به گونه ای که فعالیت زیاد جسمی او دیگر اعضای خانواده را آزرده خاطر نموده و در خیلی از موارد آن فعالیت ها و جنب وجوش ها و شیطنت ها دردسرهای عجیب و غریبی را به همراه داشته است.
علاقه به بازی های خطرناک- مثلا بازی با کبریت یا دست زدن به اجاق گاز- از جمله گرایش های غیرطبیعی کودک مورد اشاره است. معمولا والدین این کودک و امثال آن در چنین حالتی بچه خود را برای اطرافیان و اقوام، باهوش و بازیگوش توصیف می کنند تا قدری خرابکاری ها و بعضا اعمال غیرقابل توجیه کودک خود را بپوشانند آنهم کودکی که نوعی اضطرار و ناگزیری برای خرابکاری دارد.
اما آنچه جای تامل دارد و آن نکته ای است که روان شناسان و کارشناسان علوم تربیتی نسبت به آن هشدار می دهند اختلالی به نام «بیش فعالی» است یعنی گاهی اوقات تحرکات، جنب وجوش ها و شیطنت ها نه تنها به معنای باهوشی و بازیگوشی نیست بلکه به علت اختلالی می باشد که گریبانگیر آن کودک شده است.
به عبارت ساده «بیش فعالی» اختلالی رفتاری است که در آن کودک هرچند پرتحرک و پرفعالیت است اما با نقص توجه و عدم تمرکز روبروست. کارشناسان علوم تربیتی معتقدند مرز تشخیص کودکانی که از مرضی به نام «بیش فعالی» برخوردارند با کودکان باهوش و بازیگوش در این دقت نهفته است که در بچه های سالم و باهوش فعالیت و تحرک زیاد باعث کاهش بازده کودک در اموری چون تحصیل و روابط اجتماعی نمی شود. خلاصه مطلب این که مرز تشخیص میان این دو دسته از کودکان ناظر به عملکردهاست نه میزان انرژی و فعالیت آنها.
غرض از آنچه در بالا بدان اشاره شد وضعیت و موقعیتی است که اکنون جبهه نظام استکبار در عرصه سیاست دچار اختلالی به نام بیش فعالی شده و با آن دست و پنجه نرم می کند.
این نکته ای درخور تامل است که رهبر بصیر انقلاب در دیدار اخیر نمایندگان مجلس خبرگان با ایشان- پنج شنبه 25/6/89- مطرح نموده و با تاکید بر استحکام و قدرت روزافزون جبهه اسلامی و در سوی مقابل استیصال و دستپاچگی بیش از پیش جبهه نظام استکباری بیان می دارند: «امروز بارزترین نکته در رفتار جبهه نظام استکبار وجود بیماری به نام «بیش فعالی است» که آثار آن تحرک و فعالیت بسیار اما بدون تمرکز و هدف است.»
رسالت
«رونمایی از بیماری بیش فعالی دشمن» سرمقاله روزنامه رسالت به قلم محمدکاظم انبارلویی است که در آن می خوانید:
مقام معظم رهبری در دیدار رئیس و نمایندگان مجلس خبرگان مطالب مهمی را فرمودند که هر محور آن میتواند یک حق برای مردم و یک تکلیف و وظیفه برای دولت، حوزههای علمیه، دانشگاهها و نهادهای مسئول در امر سیاست، اقتصاد و فرهنگ باشد.
واکاوی هوشمندانه هر یک از محورهای یاد شده بدون شک فصل جدیدی از بصیرت و آگاهی را در نگاه ملت ما خواهد گشود.
اولین محور مطرح شده در این دیدار رونمایی از بیماری بیش فعالی دشمن بود. ما اکنون پس از گذشت سه دهه، مجموعهای از فعالیتهای دشمن علیه دین، انقلاب و مردم را توامان شاهدیم.
1- صدور قطعنامههای خلاف عرف و قوانین بینالمللی
2- تحریم به منظور ضربه زدن به مردم و نظام
3- تقویت معارضان داخلی
4- سیاهنمایی علیه نظام و انقلاب و تهمت به مسئولان
5- اخلال در امنیت ملی و مخدوش کردن اقتدار ملی
6- اخلال در روابط ایران با دولتها و بویژه همسایگان
7- اخلال در وحدت ملی و انسجام اسلامی
8- شبهافکنی علیه دین و اختلاف افکنی بین اقوام و مذاهب
9- سوزنبانی افکار نخبگان سیاسی برای راهاندازی جنگهای
و…
این حجم از فعالیت دشمن در هیچ یک از مقاطع انقلاب دیده نشده است. طی یک سال گذشته فشردهای از این فعالیتها را شاهد بودیم.
استکبار جهانی بویژه آمریکا عدهای را در داخل و خارج کشور تجهیز میکند تا محورهای یاد شده را عملیاتی کنند.
اما هرچه تلاش آنها بیشتر میشود کمتر نتیجه میگیرند و خستهتر و ناامیدتر میشوند. مقام معظم رهبری مجموعه این فعالیتها را نوعی بیماری بیش فعالی در حوزه سیاست نام بردند. در بیماری بیش فعالی ما شاهد تحرک زیاد و بیوقفه هستیم اما تمرکز و هدف در آن دیده نمیشود. آمریکاییها از همه خواستهاند هرچه میتوانند و هرچه دارند بر سر ملت ایران بریزند. خیمه اسلام و ایران را از همه طرف محاصره کردهاند و دستور تیر و آتش سرخود دادهاند. این نشانه دیوانگی و سراسیمگی، دستپاچگی و استیصال دشمن است.
اگر تمرکز و هدف در این بیش فعالی وجود داشت حداقل طی سه دهه گذشته بویژه طی یکی دو سال گذشته که این بیماری شدت یافته آنها حداقل به یکی از اهداف خود رسیده بودند اما ایران و اسلام از زیر بار این همه آتش کینه وعداوت استکبار روز به روز قدرتمندتر، تواناتر، پیشرفتهتر و با نشاطتر در عرصههای مختلف در جهان و بویژه منطقه ظاهر میشود.
تهران امروز
«هفت پادزهر بیشفعالی جبهه مقابل نظام اسلامی» یادداشت روز روزنامه تهران امروز به قلم عمادالدین پارسا است که در آن می خوانید:
در دیدار اخیر رئیس و اعضای مجلس خبرگان رهبری با حضرت آیتالله خامنهای مقام معظم رهبری، معظمله از بروز و ظهور یکی از بیماریهای دوران کودکی یعنی بیشفعالی در نظام استکبار و جبهه مقابل نظام اسلامی نام برد و از آن به عنوان مجموعه گستردهای از فعالیتهای بیهدف و پراکنده یاد کردند که به تعبیر ایشان نوعی دستپاچگی دشمن در برابر قدرت روزافزون بیداری اسلامی است که کانون آن جمهوری اسلامی ایران است.
ایشان ضمن اینکه از قدرت روزافزون نظام اسلامی به عنوان عامل اصلی بیشفعالی استکبار یاد کردهاند نکات مهمی را متذکر شدند که به تعبیر نگارنده پادزهر بیشفعالی مورد اشاره است که عبارتند از: اصلاح دائمی درون و جامعه، تقویت روحیه داخلی، اتحاد حقیقی، شناسایی دشمن و شیوههای کاری او، پیشرفت کشور، امید و اطمینان دادن به مردم و شناخت مسائل اصلی از مسائل فرعی کشور.
توجه و تامل به هفت راهبرد مذکور نشان میدهد ایشان تصویر واقعبینانه و جامعی از وضعیت کشور و تهدیدها و فرصتهای پیشرو دارند و ضروری است همه دستگاهها، نهادها و رجال سیاسی و مسئولان کشور این هفت پادزهر را به دقت شناسایی کرده و برای مصونسازی کشور از تهدیدات قدیمی و جدید جبهه استکبار به کار گیرند.
برای نمونه معظمله در شرح ضرورت شناسایی دشمن و شیوههای کاری او به دو نکته کلیدی و مهم اشاره کردند که حجت را برای همگان در فعالیتهای سیاسی و فرهنگی تمام میکند. به نظر ایشان مهمترین کار دشمن در حال حاضر علیه نظام جمهوری اسلامی در دو حوزه متمرکز شده است: یکی جدا کردن مردم از نظام و دیگری جدا کردن مردم از بینات دین، اصول دین، واضحات احکام اسلامی و شریعت اسلامی است.
در حوزه اول مشاهده میکنیم که مجموعه فعالیتهای دشمن برای ایجاد شکاف بین مردم و نظام متمرکز شده است و باید تمام توان پدافندی نظام و مردم نیز بر خنثیسازی آن متمرکز شود و هر تصمیم، اقدام و شعاری که این شکاف را ایجاد یا بیشتر کند حرکت در مسیر خواست دشمن است.
روی سخن این محور بیشتر کارگزاران، رجال سیاسی، نخبگان و احزاب هستند که باید پیوند دولت و ملت را روز به روز مستحکمتر ساخته و برخی مسائل را که میتواند منجر به بروز شکاف شود را با تدبیر حل و فصل کنند اما حوزه دوم که مربوط به دین و اعتقادات مردم است بیشتر از دولت این استادان حوزه و دانشگاه هستند، روشنفکران و متفکران هستند که باید در فضای آزاداندیشی انقلاب اسلامی از مبانی فکری و اعتقادی ملت دفاع کرده و شبهات را پاسخ دهند.
در بیانات اخیر رهبری انقلاب، به طور ضمنی میتوان گلایه و نقد از حوزویان و دانشگاهیان متعهد را در این زمینه استنباط کرد که شایسته توجه و اهتمام ویژه است. به هر حال به نظر میرسد هفت محور مورد اشاره در بیانات رهبری نیازمند شرح و بسط و تحلیل از سوی صاحبنظران و صاحبان قلم و رسانهها است به گونهای که بتوان دیوار بلند و مستحکمی در برابر هجمههای گوناگون دشمن علیه ملت ایران برافراشت و مانع از دسیسه دشمن در مسیر پرسرعت کشور به سوی عدالت و پیشرفت شد.
ابتکار
«از اسلام هراسی تا ایران هراسی» عنوان سرمقاله روزنامه ابتکار به قلم محمدعلی وکیلی است که در آن می خوانید:
دشمنی غرب با اسلام،دیرپا،تاریخی،گسترده و عمیق است.روند اسلام هراسی پس از قرون وسطی در دوره رنسانس نیز ادامه داشت .کشیش مارتین لوتراز جمله کسانی بود که تنفر از پیامبر(ص) را در خطابه هایش به مردم القاء میکرد. این در حالی بود که اسلام مسیحیت را به رسمیت میشناخت و مسیح(ع) را یکی از انبیای عظیم الهی میداند و مسلمانان را از هرگونه توهین منع میکند.
مطالعه تاریخ غرب،نشان میدهد که در تمامی دوران استعماری غرب ، روح صلیبی بر توسعه طلبی آنها حاکم میباشد بنابراین اسلام هراسی در فرهنگ غرب قدمتی دیرینه دارد.آنان هر روز در تهاجم صلیبی جدیدی هستند.
یک روز با دعاوی و اتهامات، روز دیگر با انتشار مقالات و کاریکاتورهای موهن، یک روز با ساخت فیلم و امروز با سوزاندن قرآن در تلاشند، مبنای فرهنگی و روانی لازم جهت مشروعیت بخشی تجاوزات خود را فراهم آورند.
اما امروز، با توجه به شرایط نوینی که در عرصههای سیاسی، فناوری اطلاعات ایجاد شده است،ابعاد جدیدی پیدا کرده است.عوامل مختلفی در تشدید راهبرد اسلام هراسی جدید غرب، دخالت دارند .در این مقال به بعضی از آنها اشاره میرود.
یکی از مهمترین دلایل گسترش اسلام هراسی و همزمان شدن آن با پروژه ایران هراسی نفس انقلاب اسلامی است تا قبل از انقلاب اسلامی ایران، هدف غرب در پروژه اسلام هراسی در حقیقت سست کردن افکار عمومی مسلمانان بود.
انقلاب اسلامی ایران در نقطه مقابل اهداف آنان در اسلام هراسی به وقوع پیوست.با انقلاب اسلامی،بیداری اسلامی و خودباوری اسلامی به عنوان دست آوردهای آن به سرعت فراگیر شدند.
غرب برای مهار بیداری اسلامی به سمت ترویج تصاویر هولناک وهراسناک از اسلام روی آورد. در حقیقت موج اول ایران هراسی واسلام هراسی پس از انقلاب وبخصوص با فتوایی تاریخی حضرت امام(ره) مبنی بر ارتداد سلمان رشدی، کلید خورد.
مردمسالاری
«پرفسور محمود حسابی الگویی برای همیشه» سرمقاله روزنامه مردمسالاری به قلم میرزابابا مطهری نژاد است که در آن می خوانید:
پنج شنبه هفته گذشته مراسم سالگرد پرفسور محمود حسابی همانند سال های گذشته با شکوه علمی با حضور جمع کثیری از اساتید ، دانشجویان و علاقمندان به توسعه و تعالی ایران در تهران و تفرش برگزار شد.
در این مراسم سخنرانان در مورد جایگاه علم و عالم و نقش دکتر حسابی در پایه گذاری اصولی این جایگاه و راز و رمز ماندگاری این شخصیت در دل و جان مردم و دانشگاهیان و جوانانی که حتی یک لحظه دکتر را ندیده اند، سخنرانی کردند و مردم وفادار تفرش چون نگینی گرانقدر بر گرد مهمانان این مراسم حلقه زدند و از مشارکت گسترده اقشار مختلف از سراسر کشور قدردانی کردند.
راز این ماندگاری در چیست؟ در فرهنگ اسلامی و ایرانی تاریخ، هماره ای است که بر کلک صولت و شکیب ادوار افتخار ملل تکیه دارد و بر زخم هزیمت کاروانیان آن نیزه، و چه بسیار حکایت از قوام و زوال اسلاف بر زبان این پیر منطوق به اخلاف رسیده است.
عمال سیاست و اجتماع ابنای آدم، گاه رقعه حمیت و شرف بر پیکان خامه ریز تاریخ سپرده اند و گاه ودیعه ای جز آزرم و تهی مایگی نصیبی دیگر به اوراق کهن گذشته و میراث آینده نسپرده اند.
لیک، دو چیز است که تارک «رفتگان» را همواره لولویی مرجان وش و درخشان دانسته و تاریخ جز به نیکی و حسرت از آن یاد ندارد! یکی فرهنگ ملل و آداب دیرینه اقوام بشر است و دیگری دانشمندانی هستند که منشا» اثرات عالی علمی بودند و هوشیارانه بازیچه بازی سیاست ها نشدند و از کوران حوادث سرافراز بیرون آمدند و ملت خود را به قله افتخار و عزت رسانده اند. پرفسور سید محمود حسابی، نمونه عینی دومی است.
نگارنده که حضور استاد را در اواخر دهه 40 و اوایل دهه 50 در موقعیت دانشجوی ریاضی در دانشگاه تهران و دانشگاه تربیت معلم تهران درک کردم و اینک با عنوان کارشناس ارشد ارتباطات و روابط عمومی و مدرس دانشگاه خلا» وجودیش را با تمام وجود باور دارم ، این مطلب را نه امروز که چهل سال پیش در زمان دانشجویی در ذهن کنجکاو خویش می پروراندم و بیست سال پیش زمانی که آوازه نظریه ((بی نهایت بودن ذرات)) استاد جهانگیر شده بود و بغل، بغل گل افتخار برای ایران و ایرانی نثار می شد و من مسئولیتی داشتم، در نامه دعوتی این احساس دیرمان را به دل کاغذ ریختم و در آن نامه نیز اشاراتی داشتم، از جمله آور شدم:
چه فراوان خردورزان این خطه که در علوم مختلف سرآمد روزگار بودند و دست بازیگران استعمار آنان را و یادشان را، در خاکستر خمول گمنامی مدفون کرد تا فرهنگ ما عزت و شرف نیابد.
چه بسا استعدادهای درخشان این مرز و بوم که در گذر زمان مقهور ناملایمات زندگی شدند و یادی هم از ایشان به جا نماند. و چه بسیار اندیشمندان و مایه وران دانش که بازیچه بازی سیاست ها شدند و البته بسیارند دانشمندانی که سرمنشا» اثرات عالی علمی بودند، اما کدامیک اینچنین از کوران حوادث سرافراز بیرون آمده و ملت خود را به قله افتخار و عزت رسانده اند؟ به ضرس قاطع، تاریخ آینده علم و دانش ایران را مرهون خدمات ارزنده امثال دکتر حسابی می دانم و در برابر فروتنی و تواضع عالمانه این بزرگمرد سر ارادت فرو می آورم.
گرچه عالم بودن «بزرگی» است اما نمونه و اسوه شدن چیز دیگری است. این موهبتی است که خداوند، هر کسی را نمی بخشد مگر آنکه مورد لطف و عنایت باشد. افرادی چون دکتر حسابی، نام همه بزرگان علم و دانش این مرز و بوم را که جز یادی از ایشان در تاریخ نمانده بود، زنده کردند و حیات دوباره بخشیدند.
آرمان
«به گفتوگو رسمیت بدهیم» سرمقاله روزنامه آرمان به قلم ابوالفضل فاتح است که در آن می خوانید:
یکی از اساسی ترین مسائل سال گذشته انشقاق درجامعه بود. مشارکتی حداکثری به وقوع پیوست که نمونههای آن را میتوان فقط در شرایطی پسا انقلابی تجربه کرد. اما هیجانات سرریز شده و شور پیش از انتخابات فضای سیاسی جامعه را در مواردی از عقلانیت دور کرد.فضا ،کار را بر نخبگان دشوار ساخت و عرصه برای تندرویهای نااهلان هر دو قظب فراختر شد.
به تدریج میدانداری به سخنگویان خودخواندهای در هر دو قطب رسید که در بیان و عمل تغییر اساسی نه تنها در نظام سیاسی که در سنت و اجتماع ایرانی را دنبال کردند. در این میانه رویکرد اصلاح دچار لکنت زبان گردید. پس نگرانیها درباره آینده فزونی یافت.اکنون یک سال و پس از آن این تجربه در منظر ماست.
گذشته چراغ راه آینده ماست. انجمن اسلامی که بنیانگذاران آن معتقد بودند که جز با تلاش جمعی همه جانبه و درازمدت، بهبودی حاصل نمیشود، میتواند پیشقدم گفت و گو در عرصه عمومیشود و این لکنت زبان را تصحیح کند. وفاق و تفاهم در جامعه مدنی جز از طریق گفت و گوی آزاد بدون پیش شرط حاصل نمیشود.
هر کسی در هرجا که هست تلاش کند «از جای برخیزد و یک قدم به سمت آنکه اندکی با او فاصله دارد پیش برود». منطق اخلاقی جامعه ایرانی، پیش قدم شدن را فضیلت میشمارد.انجمن اسلامی دانشجویان در فضای نسبتا آرامتر دانشگاه ، «جنبش عمومی گفتوگو» را بنیان نهد. گفت و گو با هر که غیر ما میاندیشد و میاندیشید و میتواند و میخواهد سخن بگوید و چیزی برای گفتن دارد.
در تجربه نظامهای توتالیتر و پوپولیستی آنها نه برای مردم و نه با مردم سخن نمیگویند بلکه برای خود و خطاب به مردم سخن میگویند. در منطقی زبان را الکن میکنند و داغ و درفش به میان میآورند و در منطقی قرآن پاره میکنند. باید منطق دیگری برای گفتوگو به میان آورد و رسمیت داد.سخن ، بزرگترین سرمایه جنبشی است که بر پایه اندیشه بنا شده است و آغاز مردمسالاری پایدار است. راههای دیگر فرجامی مبهم دارد. باشد که خداوند یاری فرماید.
دنیای اقتصاد
«فضای کسبوکار و چکهایی که برگشت میخورند» سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به قلم دکتر فرخ قبادی است که در آن می خوانید:
در روزهای اخیر، دو خبر در روزنامهها منتشر شد که توجه به آنها برای همه سیاستگذارانی که وظیفه آنها با تولید و اشتغال کشور ارتباط دارد، ضروری است.
خبر اول به تعداد و درصد چکهای برگشت خورده در خردادماه سال جاری مربوط میشود. «بر اساس آخرین گزارش بانک مرکزی، در خرداد ماه سال جاری، حدود 4 میلیون و 232 هزار برگ چک در اتاق پایاپای تهران مبادله شده که 538 هزار برگ آن برگشت داده شده است.
بر این اساس از هر 7.8 چک، یکی در این اتاق به مهر برگشت مزین میشود. از سوی دیگر، نسبت چکهای برگشتی به مبادله شده در خرداد ماه سال جاری به 12.7 درصد رسیده که نه تنها بالاترین نسبت در سه ماه اول سال جاری است بلکه بالاترین نسبت در طول بیش از 30 سال گذشته نیز به شمار میرود. درصد اسناد برگشتی به مبادله شده از سال 79 تا 86 حدود پنج درصد و حتی کمتر از این رقم بوده است… کارشناسان اقتصادی دلیل افزایش تعداد چکهای برگشتی به مبادله شده را به رکود نسبت میدهند که اولین نشانههای آن از سال 86 مشاهده شد.»(1)
خبر دوم مربوط به نظرسنجی جدید مرکز پژوهشهای مجلس در مورد فضای کسبوکار در کشور است. این نظرسنجی که در تیر ماه سال جاری صورت گرفته نشان میدهد که: «از میان 22 نماگر نشان دهنده محیط کسبوکار در ایران (عواملی که در اداره بنگاهها موثرند، اما خارج از کنترل مدیران بنگاهها هستند)، مشکلات دریافت تسهیلات از بانکها، مانند دو ماه قبل از آن، همچنان از نظر پرسششوندگان در این نظر سنجیهای ماهانه، مهمترین محدودیت برون زای اداره بنگاههای ایرانی بوده است.»(2)
این دو خبر، بیش از آنچه که به تصور درآید، با یکدیگر مرتبطند. اگر این فرضیه غیرمعقول را کنار بگذاریم که فعالان اقتصادی کشور ما از سه سال پیش دچار انحطاط اخلاقی شدید و رو به وخامتی شدهاند و تصمیم به برداشتن کلاه یکدیگر گرفتهاند، باید بپذیریم که افزایش شدید چکهای برگشتی طی چند سال گذشته و به ویژه در ماههای اخیر، ناشی از گسترش و تعمیق رکود و کسادی بازارها بوده است و فعالان بخش خصوصی، به ویژه در حوزه تولید، از لحاظ نقدینگی به شدت در مضیقه قرار گرفتهاند. (چکهای برگشتی به شرکتهای دولتی مربوط نمیشوند زیرا آنها مجاز به صدور چکهای مدتدار نیستند).
تولیدکنندگان بخش خصوصی از لحاظ نقدینگی در مضیقه قرار گرفتهاند؛ زیرا بازارهای آنها محدود و کساد شده است و رقابت با کالاهای خارجی (به دلیل چالشهای متعدد تولید در داخل کشور، تورم دورقمی و ثبات نسبی نرخ ارز در ده سال اخیر) سال به سال برای آنها دشوارتر گشته، مطالبات آنها از دولت و شرکتهای بزرگ دولتی، در حدی که پرداخت میشوند، با تاخیرهای فلجکنندهای همراه است و دست آخر هم پیامدهای بحران اقتصاد جهانی بر ضعف و رنجوری آنها افزوده است.
جهان صنعت
«هشدار برای رکوردشکنی حبابی بورس» عنوان نقد روز روزنامه جهان صنعت به قلم فریبرز مسعودی است که در آن می خوانید:
از آغاز سالجاری بورس تهران همچنان رکوردشکنی میکند اما باید توجه داشت که این رکوردشکنیها در بازه زمانی روی داده که اقتصاد کشور دچار رکود تورمی است، صنایع با بحران دست و پنجه نرم میکنند و بیکاری گسترش یافته تا چنین مسایلی خطری سهمگین را پیشرو نمایان سازد.
اما در این رابطه یک سوال مطرح است که چرا رشد بازار بورس از سوی صاحبنظران اقتصادی غیرمنطقی جلوه میکند.
این رشد حکایت غیراقتصادی بودن فعالیت در سایر بازارهای مالی و اقتصادی ایران است زیرا در این شرایط بازدهی بورس برای فعالان بازار علامتی خوب و نشاندهنده قدرت بورس در برابر سایر رقبا از جمله بانکها، اوراق مشارکت، مسکن و صنعت است.
در چنین شرایطی نقدینگی انباشت شده در اقتصاد کشور جایی بهتر از بازار بورس پیدا نمیکند. این امر به توقع فعالان اقتصادی بازار برای کسب سود بیشتر در بازه زمانی کمتر دامن زده و آنها را از فعالیت در سایر بازارها رویگردان یا دستکم بیعلاقه کرده و در عوض فعالیت سفتهبازان را افزایش میدهد.
از سوی دیگر، در اثر افزایش فعالیت سفتهبازان، سفتهبازی رونق یافته و مکانیسم قدرتمندی را ایجاد میکند که چون گردابی باعث ایجاد و بزرگ شدن حبابی بورس خواهد شد.در نهایت هم با پاسخ به این پرسش باید خاتمه داد که چرا باید از حباب بورسی بهراسیم؟
ترکیدن حباب بورس حتی در اقتصادهای قدرتمند نتیجه دهشتآوری خواهد داشت. نمونههای متعددی از ترکیدن حباب بورس در اقتصادهای کشورهایی چون ایالات متحده آمریکا، روسیه و کشورهای آسیایی با اقتصادهایی به مراتب قدرتمندتر و باثباتتر از ایران وجود داشته که چون بهمنی عظیم اقتصاد این کشورها را با تهدیدهای بزرگ روبهرو کرده است.
آثار بسیار زیانبار این حباب ترکیدنها به شکل ورشکستگیهای گسترده در صنایع و سرمایهگذاران، بیثباتی اقتصادی و فقر و بیکاری بروز کرده و در نهایت کشورها را دچار بیثباتیهای سیاسی و تغییر حکومت کرده است که آخرین نمونه آن در آرژانتین روی داد.
حال بیندیشیم که حباب بورسی ایران چه سرانجامی خواهد داشت وقتی که در رکود و تورم ماندهایم اما دلخوش به حبابی عظیم میگذرانیم!
نظر شما چیست؟