آفرینش:گامی در راستای دیپلماسی گازی«گامی در راستای دیپلماسی گازی»عنوان سرمقالهی روزنامهِ آفرینش به قلم علی رمضانی است که در آن میخوانید؛عراق اجازه می دهد ایران گاز طبیعی خود را به وسیله یک خط لوله گازی از مسیر این کشور به سوریه و کشورهای حاشیه دریای مدیترانه انتقال دهد.جملات فوق بخشی از بیانیه وزارت نفت به […]
آفرینش:گامی در راستای دیپلماسی گازی
«گامی در راستای دیپلماسی گازی»عنوان سرمقالهی روزنامهِ آفرینش به قلم علی رمضانی است که در آن میخوانید؛عراق اجازه می دهد ایران گاز طبیعی خود را به وسیله یک خط لوله گازی از مسیر این کشور به سوریه و کشورهای حاشیه دریای مدیترانه انتقال دهد.جملات فوق بخشی از بیانیه وزارت نفت به نقل از حسین الشهرستانی، وزیر نفت این کشور است سخنانی که در صورت واقعیت یافتن در واقع گامی مهم برای کشور در راستای پیشبرد دیپلماسی گازی به شمار آمده و کمک بسیاری به دستیابی کشوربه اهداف سند چشم انداز خواهد کرد .
در واقع کشور ما با داشتن 17 در صد منابع گازی جهان وکسب رتبه ی دوم در جهان پتانسیل ها وامکانات گسترده ای برای صدور گاز خود به دیگر کشور های جهانی ومنطقه ای دارد در این بین در چند سال گذشته به واسطه دلایل متعدد عملا این همسایگان دارای گاز از قبیل قطر و ترکمنستان و رقیبان عمده ما نظیر روسیه بوده اند که تلاش های بسیاری را در جهت افزایش تولید انجام داده و در مرحله بعد توانسته اند با عقد قرار دادهایی بین المللی و منطقه ای گام های بزرگی را برای تصاحب بازار های گازی مهم دنیا از قبیل اتحادیه اروپا، خاور دور و امریکای شمالی بردارند در این راستا همواره این کشور ما بوده که یا نتوانسته به خط لوله های مهمی نظیر نابوکو بپیوندد یا اینکه با فشار های غرب این رقیبان ما بوده که تا کنون موفقیت های بسیاری را بدست آورده اند در این حال هر چند از سالهای گذشته مقامات کشور کوشیده اند تا از سالهای پیش با طرح خط لوله صلح بخشی از عقب ماندگی کشور را در دیپلماسی گازی مرتفع کنند، اما اگر بتوانند خط لوله ایران عراق سوری و مدیترانه را نهایی سازند در واقع بخش زیادی از عقب ماندگی کشور را پیموده و در راه بدست آوردن بازارهای عراق سوریه و اتحادیه اروپا رقیبی قدرتمند برای کشور هایی نظیر روسیه می شوند.
در واقع در صورت عملی شدن این طرح مهم گازی عراق می تواند تا زمانی که تولید از میدان های گازی خود را آغاز کند از گاز ایران برای تامین سوخت نیروگاه های خود استفاده کند و در این بین این کشور با ترانزیت گاز ایران به سوریه و کشورهای حاشیه دریای مدیترانه علاوه بر درآمد ترانزیتی خود راهی جدید برای صادرات گاز ایران باشد راهی که به واسطه روابط خوب دو کشور همسایه ایران با عراق کشور مارا تا رسیدن به قطب اول منطقه ای در بین کشورهای همسایه که اکثر انها تولید کننده اصلی نفت و گاز در دنیا هستند هموار می کند .
گذشته از این از آنجا که ایران در واقع با سیاست مشترک کشور های اتحادیه اروپا ایالات متحده از خط لوله نابوکو کنار گذاشته شد اینک می تواند با نهایی کردن خط لوله به عراق وسوریه از یک سو از وابستگی به تر کیه برای انتقال ترانزیت گاز بکاهد واز سوی دیکر این خط را به عنوان رقیبی برای نابوکو مطرح کند که در واقع خود امتیاز تازه ای برای کشور ما در سازمان کشورهای اوچک خواهد بود .
دنیای اقتصاد:پس از نیروگاه بوشهر
«پس از نیروگاه بوشهر»عنوان سرمقالهِ روزنامهی دنیای اقتصاد به قلم محمود صدری است که در آن میخوانید؛خبر راهاندازی قریبالوقوع نیروگاه اتمی بوشهر در ایران موجب شادمانی شده است.
شادمانی ایرانیان از این جهت است که نیروگاه بوشهر با تامین برق و گسترش دانش و تکنولوژی، صرفه اقتصادی و بهرههای علمی دارد و باید از آن خرسند بود؛ اما بازتاب بیرونی این خبر موضوعی در حوزه سیاست خارجی و بهویژه تاثیر این رخداد بر روابط آینده ایران با بازیگران بینالمللی است.
مهمترین مدعی بینالمللی ایران؛ یعنی ایالاتمتحده آمریکا اعلام کرده با فعالیت نیروگاه بوشهر مخالفت نخواهد کرد. موضع دیگر کشورها نیز کمابیش همین است و میتوان نتیجه گرفت نیروگاه بوشهر پس از 35 سال انتظار، در هفتههای آینده به عنوان نخستین نیروگاه اتمی ایران وارد چرخه فعالیتهای فنی و اقتصادی خواهد شد؛ اما این همه داستان نیست و حالا این پرسش مطرح است که آیا راهاندازی نیروگاه بوشهر به عنوان تسهیلکننده برنامه هستهای ایران عمل خواهد کرد یا اینکه موجب افزایش فشار بینالمللی بر این برنامه خواهد شد.
آنچه از هماکنون قطعی به نظر میرسد این است که ایران نیروگاه بوشهر را صرفا بخش کوچکی از برنامه هستهای خود میداند و تکمیل سایر طرحها را ادامه و مکمل آن به شمار میآورد و آمریکا در نقطه مقابل این نظر، به این نکته پای میفشارد که نیروگاه بوشهر نیازهای هستهای ضروری ایران را تامین میکند و ادامه طرحهای دیگر موضوعیت ندارد.
بنابراین ادبیات و منطقی که از این پس، طرفین در برابر یکدیگر به کار میبرند بر نتیجه کشمکشها تاثیر زیادی خواهد گذاشت. آمریکاییها بر موارد مصرف انرژی هستهای انگشت خواهند گذاشت و از آن نتیجه خواهند گرفت که ایران فقط مجاز به اجرای طرحهایی است که مبدا و مقصد سوخت آن مانند نیروگاه بوشهر معلوم باشد؛ یعنی اینکه روسیه یا کشور دیگری سوخت نیروگاه را تامین کند و پسماندهای آن را از ایران خارج کند. حال آنکه ایران، موضوع را فراتر از رفع پارهای حوائج فنی و اقتصادی میبیند و آن را مسالهای مربوط به حق حاکمیت ملی به شمار میآورد. ایران برای پیگیری این هدف خود باید مراقب دام سیاسی آمریکا؛ یعنی مسلط کردن بحث میزان نیاز ایران به انرژی هستهای باشد؛ زیرا اگر چنین بحثی راه بیفتد و بر حق حاکمیت انحصاری ایران سایه بیندازد، بیم آن میرود که به ادبیات غالب در پرونده هستهای ایران تبدیل شود.
آنچه از این پس ایران به آن نیاز دارد تاکید بر این موضوع است که تاسیس نیروگاههای هستهای به هر تعداد و تولید سوخت هستهای به هر مقدار، مباحث حاکمیتی هستند که موضوع هیچ مذاکرهای قرار نمیگیرند.نکته دیگری که اعتنا به آن ضرورت دارد، نقش آتی روسیه در طرحهای هستهای ایران است.تجربه 30سال گذشته نشان داده است که روسیه شریک مطمئنی نیست و در مقاطع حساس، ایران را وجهالمصالحه کشمکشهای خود با رقبای بینالمللی میکند. شکستن انحصار علمی و فنی روسیه در طرحهای هستهای ایران کار دشواری است؛ اما از آنجا که در روابط بینالملل همواره امکان تغییر منافع و مواضع وجود دارد، ایران میتواند و باید بخت خود را در این حوزه بیازماید.
ورود کشورهای دیگر به طرحهای هستهای ایران، قدرت چانهزنی تهران را بالا میبرد و به موازات آن قدرت معاملهگری روسیه بر سر ایران را کاهش میدهد. این وضع مفروض، برای کشورهای دیگر نیز انگیزه کافی برای دفاع از برنامه هستهای ایران ایجاد میکند. با توجه به موضعگیری خصمانه آمریکا و اروپا در برابر ایران، شاید نتوان بر کشور خاصی به عنوان جایگزین یا رقیب روسیه در طرحهای آتی انگشت گذاشت؛ اما طرح چنین پیشنهادی از سوی مقامهای مسوول، به احتمال زیاد خواستاران چنین همکاری را به ابراز تمایل و نشان دادن خود وادار خواهد کرد.
در روابط بینالملل معمولا منافع کشورها، مواضع آنها را رقم میزند. با نشان دادن بسترها و راههای کسب منافع به کشورها میتوان بر مواضع آنها تاثیر گذاشت. حفظ نیروگاه بوشهر و گسترش آن به تدابیری پیچیدهتر از آنچه تاکنون در کار بوده، نیاز دارد و سرآغاز تدابیر تازه، ایجاد شرایطی است که دفاع از برنامه هستهای ایران را برای کشورهای بیشتری توجیه کند. طبیعی است که این کشورهای تازه را باید در اردوگاه صنعتی جستوجو کرد نه در حامیانی که حداکثر رایی در مجمع عمومی سازمان ملل دارند.
جهان صنعت:آمار خوب، آمار بد
«آمار خوب، آمار بد»عنوان سرمقالهی روزنامهی جهان صنعت به قلم محمدحسین مهرزاد است که در آن میخوانید؛ وزیر کار نسبت به گزارش مرکز آمار ایران مبنی بر رشد نرخ بیکاری که با چشم غیرمسلح هم دیده میشود تردید میکند در حالی که چندی پیش رییس مرکز آمار از اعلام شاخصهای آماری چون تورم و بیکاری در این مرکز خبر داد.
بازی اعداد و آمار گویی تنها در ایران تا این اندازه عجیب دنبال میشود. کار به جایی رسیده که آمار اعلام شده هم با اقبال و اعتماد مردم مواجه نمیشود، وقتی وزیر دولت در آمار شک میکند چرا مردم کوچه و بازار که اتفاقا واقعیتها را بهتر از دیگران میفهمند، باور کنند؟
دیوارهای اعتماد مردم ابتدا نسبت به بانک مرکزی و حالا نسبت به مرکز آمار ایران در حال فرو ریختن است و احتمالا از این به بعد باید هم مردم و هم وزرا چشمشان به وبسایت اکونومیست و بانک جهانی بماند.
اما سوالی که در میانه این بیاعتمادی نباید از آن غافل شویم این است که ایجاد شبهه در آمار رسمی مشکل را حل میکند؟ اصلا تصور کنیم مرکز آمار نرخ بیکاری را با روندی کاهنده نشان میداد و حتی آن را به صفر میرساند، آیا مشکل بیکاری حل میشد؟ خیر. مشکل روی کاغذ و رقص اعداد نیست، مشکل دقیقا اینجاست، در بطن جامعه!
نظر شما چیست؟