آفرینش: «اصلاح الگوی مصرف ، رکنی از ارکان استقلال»اصلاح الگوی مصرف ، رکنی از ارکان استقلال عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم حمید رضا عسگری است که در آن می خوانید:در جهان امروز مصرف انرژی و جایگزینی انرژی های جدید برای بهره وری بیشتر و دوراندیشی نسبت به آینده امری مهم وضروری می باشد. نحوه […]
آفرینش: «اصلاح الگوی مصرف ، رکنی از ارکان استقلال»
اصلاح الگوی مصرف ، رکنی از ارکان استقلال عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم حمید رضا عسگری است که در آن می خوانید:
در جهان امروز مصرف انرژی و جایگزینی انرژی های جدید برای بهره وری بیشتر و دوراندیشی نسبت به آینده امری مهم وضروری می باشد. نحوه مصرف آدمی از منابع و ذخایر انرژی بدون برنامه ریزی آینده بشر را به ورطه نابودی و نیاز خواهد کشید.
در کشور ما نیز الگوی صحیح مصرف از منابع انرژی و حتی بسیاری از کالاهای مصرفی روزانه همچون آب و نان به درستی رعایت نمی شود و نسبت به میزان استاندارد آن از حد مجاز تجاوز کرده است.
مصرف سرانه آب برای هرایرانی در بخش خانگی سالانه 74 مترمکعب می باشد در حالی که در جهان این مصرف به 45 مترمکعب می رسد. همچنین در زمینه نان سالانه 7.10 تن گندم در کشور مصرف می شود که حدود 30 درصد آن یعنی 3 میلیون تن هدر می رود در حالی که با مصرف درست می توان از واردات گندم به کشور بی نیاز شد.
اصلاح الگوی مصرف نیازمند فرهنگ سازی پایدار است تا شهروندان الزام کاهش مصرف و بهینه سازی آن را احساس کنند.
در حال حاضر کشور نیاز به ارائه مدل های استاندارد و صحیح مصرف دارد که شایسته است مسئولین زمینه و بستر آن را فراهم کنند تا با روشی منطقی و مدبرانه جامعه را به سمت وسوی الگوی صحیح مصرف رهنمون شوند.
مصرف بیهوده در زمینه های مختلف بالاخص در زمینه انرژی موجبات وابستگی کشور به کشورهای خارجی را فراهم خواهد آورد.
برای نمونه می توان به مصرف بی رویه بنزین یکی از مسائلی است دولت را برای تامین آن به واردات و پرداخت هزینه گزاف مجبور ساخته است.
در زمینه بنزین کشور ایران ازنظر ارائه بنزین ارزان و میزان یارانه پرداختی به این کالا نخستین کشور در جهان است. بیش از 36 درصد مصرف بنزین خاورمیانه در ایران مصرف می شود.
این آمار نشانگرآن است که مصرف بنزین در کشور ما رویه ای سالم و هدفمند ندارد البته پس ازسهمیه بندی بنزین در طول این سه سال ما شاهد هستیم که به طور متوسط 5.12 درصد مصرف سوخت کاهش یافته است ولی باز هم نسبت به استانداردهای جهانی و اهداف از پیش تعیین شده فاصله قابل ملاحظه ای دارد.
دولت نیز یک مصرف کننده بزرگ است و حجم زیادی از مصرف انرژی در بدنه خود دولت صورت می گیرد و این امر با اجرایی کردن رهنمودهای مقام معظم رهبری در راستای اجرای اصل 44 تحقق خواهد یافت.
دنیای اقتصاد: «شیوههای دفاع از حقوق هستهای»
شیوههای دفاع از حقوق هستهای سرمقاله امروز روزنامه دنیای اقتصاد به قلم محمود صدری است که در آن می خوانید:
وزیران امور خارجه ایران، ترکیه و برزیل در استانبول دیدار کردند. هدف مذاکرات استانبول، پیگیری توافقنامه تهران درباره مبادله اورانیوم با غنای پایین با اورانیوم دارای غنای بالا است.
از دو ماه پیش که توافقنامه تهران امضا شد تاکنون دو اتفاق مرتبط با برنامه هستهای ایران رخ داده است. ابتدا شورای امنیت سازمان ملل با صدور قطعنامهای، تحریمهای ایران را تشدید کرد سپس آمریکا و اتحادیه اروپا تحریمهای یکجانبهای علیه ایران وضع کردند.
هدف هر دو دسته تحریم، وادار کردن ایران به توقف غنیسازی اورانیوم بود اما ایران با صراحت اعلام کرد که تحریمهای شورای امنیت و آمریکا و اروپا غیرقانونی و غیرمنصفانه هستند و بر روند هستهای تاثیر نخواهند گذاشت.
حال، ایران میکوشد با بهرهگیری از پارهای مکانیسمهای سیاسی، لطمات تحریمها را کاهش دهد. پیگیری این هدف ایران در اوضاع و احوال کنونی از طریق مجامع بینالمللی بهویژه سازمان ملل دشوارتر از گذشته شده است. به همین علت دو راه عمده برای پیگیری این موضوع باقی مانده است.
راه اول رایزنی با کشورهایی است که با اقدامهای یکسویه ایالاتمتحده و شرکای بینالمللی آن مخالفند. در قضیه هستهای ایران برخی کشورها از جمله ترکیه و برزیل مخالف سختگیری با ایران هستند و میکوشند مساله را با روشهای سیاسی حل کنند.
مذاکراتی که دو ماه پیش در تهران آغاز شد و اکنون در استانبول ادامه دارد، در چارچوب همین روش سیاسی شکل گرفته است و اگر کشورهای دیگری به آن بپیوندند یا از آن حمایت کنند، احتمال تاثیرگذاری آن افزایش خواهد یافت. روش دیگری که مقامهای ایرانی به آن اشاره کردهاند، رجوع به محاکم بینالمللی است.
این محاکم اگر چه از زیرمجموعههای سازمان ملل هستند و اعضای دائم شورای امنیت روی آنها نفوذ دارند، اما لزوما این نفوذ در آرای قضات آن تاثیر نمیگذارد.
تجربیات تاریخی نشان میدهد هرگاه کشوری زیرفشار قدرتهای جهانی قرار میگیرد، موثرترین ابزار آن برای دفع فشار همین ابزار سیاسی و حقوقی در کنار تحریک افکار عمومی جهان است.
در غیاب این منظومه هماهنگ، نمیتوان از تلاشهای محدود برزیل و ترکیه انتظار تغییر اساسی در وضع کنونی را داشت زیرا هیچ یک از این دو کشور، قدرت و نفوذ کافی برای تغییر رفتار طرفهای بینالمللی ایران ؛ یعنی گروه 1+5 را ندارند و تلاشهای آنها تنها زمانی موفق میشود که ایران اولا دامنه حامیان بینالمللی خود را افزایش دهد، ثانیا با رجوع به محاکم بینالمللی، وجه حقوقی پرونده هستهای را بر وجه سیاسی آن غالب کند و ثالثا آمریکا و اروپا را در تنگنای افکار عمومی جهان قرار دهد.
اگر آن گونه که در مذاکرات استانبول و کنفرانس خبری پس از آن اعلام شد، مذاکرات ایران و اروپا در هفتههای آینده از سرگرفته شود، میتوان امیدوار بود، شاخه سیاسی و دیپلماتیک تلاشهای ایران، به بار نشسته است و وقت آن فرا رسیده که ایران بر سایر شقوق پیگیری حقوق خود متمرکز شود.
نظر شما چیست؟