شروعی نو در روابط ایران و ونزوئلا

ایبنا – سابقه روابط دیپلماتیک ایران و ونزوئلا به 50 سال پیش برمی‌گردد و تا این اواخر در حد فرستادن دیپلمات بوده‌است. با انتخاب محمود احمدی‌نژاد به عنوان رئیس‌جمهور ایران در سال 2005، این روابط تغییرات چشم‌گیری پیدا کرد.

به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک و به نقل از نشریه وال‌استریت ژورنال، رابرت مورگنتا طی سخنرانی‌ای در موسسه بروکینز واشنگتن به بررسی روند روابط دو جانبه ایران و ونزوئلا پرداخته‌است.

وی گفت: امروزه آقای احمدی‌نژاد و هوگو چاوز همکاری‌های نزدیک مالی،‌ سیاسی و نظامی بر پایه عقاید ضد آمریکایی را با هم آغاز کرده‌اند.

نشانه‌های روند جدید در روابط در سال 2006 نمودار شد. هنگامی که آژانس بین‌المللی اتمی، ایران را به اتهام قصور در حفظ تحریم‌ها به شورای امنیت ارجا داد تا مانعی بر سر برنامه‌ هسته‌ای ایجاد کند، ونزوئلا به جمع معدود کشورهایی نظیر سوریه و کوبا پیوست که علیه این اقدام رای دهد. یک سال بعد طی دیدار چاوز از تهران، دو کشور علیه آمریکا و اکوادور اعلام محور اتحاد کردند. در ماه ژوئن امسال در حالی که معترضان به انتخابات ریاست‌جمهوری در ایران به خیابان‌ها ریختند، هوگو چاوز یکی از رهبران دنیا بود که بلافاصله پس از انتخابات ایران، از احمدی‌نژاد حمایت کرد.

سرمایه‌گذاری ایران در ونزوئلا در حال افزایش است. دو کشور تفاهم‌نامه‌های گوناگونی در زمینه گسترش فن‌آوری، همکاری در امور بانکی و مالی و اکتشاف و پالایش نفت و گاز با یکدیگر امضا کرده‌اند. خبرگزاری United Press International در ماه آگوست گزارش داد که مشاوران نظامی ایرانی در ارتش ونزوئلا به کار گرفته‌شده‌اند.

بر اساس گزارش موسسه بین‌اللملی صلح کارنگی که دسامبر سال گذشته منتشر شد،‌ ونزوئلا بالغ بر 50000 تن اورانیم استخراج نشده دارد. در گزارش این موسسه گمانه‌زنی شده‌است که ونزوئلا بخواهد این اورانیم را برای ایران استخراج کند.

همچنین ایرانی‌ها بانک بین‌المللی توسعه در کاراکاس تحت نام اسپانیایی Banco Internacional de Desarrollo C.A ، مرتبط با بانک توسعه صادرات ایران، تاسیس کرده‌است. اکتبر گذشته بخش مربوط به کنترل دارایی‌های خارجی وزارت خزانه‌داری آمریکا،‌ علیه هر دوی این بانک‌های ایرانی به اتهام ارائه خدمات مالی به وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح ایران، تحریم‌هایی اعمال کرد.

مورگنتا ضمن اذعان به اینکه شواهدی در این زمینه ندارد، گفت:‌ بنابر گزارشاتی در طول سه سال اخیر به من رسیده‌است،‌ تعدادی کارخانه‌ توسط ایران در بخش‌های دورافتاده و توسعه نیافته ونزوئلا تاسیس شده است که موقعیت ایده‌آلی برای تولید غیر مجاز سلاح دارند.

بر اساس آخرین گزارشات از سازمان بازرسی دولت آمریکا (GAO)، در دولت و ‌ارتش ونزوئلا سطح بالایی از فساد مالی وجود دارد و قوانین حمایتی موجود در این کشور، آن را تبدیل به گذرگاهی اصلی برای نقل و انتقال کوکائین کلمبیا کرده‌است. GAO همچنین ونزوئلا را متهم به حمایت از گروهک تروریستی کلمبیایی موسوم به فارک کرده‌‌است.

در حمله به اردوگاه این گروهک در ماه جولای، نظامیان کلمبیایی سکوی پرتاب موشک‌های ضد تانک سوئدی که در سال 1980 توسط ونزوئلا خریداری شده‌بوده را کشف کردند. سوئدی‌ها معتقدند که این نشان‌دهنده نقض توافق‌نامه توسط ونزوئلا است زیرا کارخانه‌دارهای سوئدی هیچگاه اجازه فروش تجهیزات را به کلمبیا نداده‌اند. وزیر کشور ونزوئلا به نام طارق الایسامی که اصلیتی سوری دارد این اتهمات را نمایش رسانه‌ای خواند و از آن به عنوان بخشی از فعالیت‌های تبلیغاتی در راستای مبارزه علیه مردم، ‌دولت و نهادهای ما یاد کرد.

سخنران همچنین مدعی شده‌است که ایران برای مقابله با تحریم‌های نظامی و مالی از ونزوئلا کمک می‌گیرد.

وی در ادامه با طرح سوال چرا هوگو چاوز علاقمند به گشودن درب‌های کشورش در برابر کشوری است که از تاریخ و فرهنگ مشترکی برخوردارنیست؟ پاسخ می‌دهد: معتقدم که دولت او در مسیری قرار گرفته که در حال تبدیل شدن به یک قدرت منطقه است و با آمریکا روابط خصمانه‌ای دارد. حتی گام سیاسی مثبتی که اوباما با دست‌دادن با چاوز در ماه آوریل در نشست کشورهای قاره آمریکا در ترینیداد و توباکو برداشت، دلیلی برای کاهش تنش‌های فیمابین نیست. با توجه به فعالیت‌های انجام شده در سال‌های گذشته، ما دوره‌ای را آغاز کرده‌ایم که میوه‌های ارتباطات ایران و ونزوئلا به بار نشسته است.

مورگنتا از تشکیل محور اتحاد در حیاط‌خلوت ما و فعالیت در راستای توسعه هسته‌ای و تکنولوژی موشکی، ابراز نگرانی کرده‌است و اعلام کرده که مردم آمریکا و جامعه بین‌الملل باید بطور جدی‌تر به این مسئله بپردازند.

نظر شما چیست؟