بحران بیگانگی فضای آموزشی با تکنولوژی دیر یا زود گریبان ما را میگرفت، اما کرونا و ظهور تکنولوژیهای جدید مانند هوش مصنوعی، نظام آموزشی سنتی ایران را با چالشهایی مواجه کرده است. تا دلتان بخواهد در برخی مدارس دوربین برای کنترل دانشآموزان وجود دارد، اما در همین مدارس تکنولوژی به پروژکتور و کامپیوترهایی محدود میشود که حتی از ویندوز۷ به بعد آپدیت نشدهاند. با این اوصاف، نسل زد که مشخصه اصلی آن پیوند عمیق با تکنولوژی روز است، دلبستگی چندانی به مدرسه و نظام آموزشی ندارد.
به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک به نقل از دنیای اقتصاد،همراه با همهگیری کرونا در ایران برای نخستینبار مساله استفاده از تکنولوژی در فرآیند آموزش بهطور جدی مورد توجه قرار گرفت. دانشآموزانی که توان حضور در کلاسهای حضوری را نداشتند، حالا باید به زیرساختهایی مجهز میشدند که بتوانند شکاف بهوجود آمده از کلاسهای درس تا خانهها را پر کنند؛ درست در همین نقطه بود که ضعف زیرساختهای تکنولوژی در سراسر کشور بیش از پیش نمایان شد و در آن دوره بهطور جدی تا جایی ریشه دواند که سرپرست وزارت آموزش و پرورش در سال ۱۴۰۰ از ترک تحصیل نزدیک به یکمیلیون دانشآموز پس از فراگیری کرونا خبر داد. در واقع بسیاری از خانوادههای عمدتا کمدرآمد از دسترسی به اینترنت یا حتی تلفن هوشمند برای پیشبرد مراحل تحصیل خود محروم هستند.
البته آنطور که به نظر میرسد، دانشآموزان و معلمها از سالها پیش با نبود تکنولوژی در مدارس دست و پنجه نرم میکردند و کرونا تنها به عاملی برای عیان شدن این مشکلات تبدیل شد؛ بهگونهای که مشخص شد اغلب دانشآموزان ایرانی از سادهترین امکانات تکنولوژیک محروم هستند. اکنون ورود هوش مصنوعی نیز زخمی بر زخمهای گذشته شده است. این فناوری جدید هنوز بهطور گسترده نهتنها راه ورودی به عرصه آموزش در ایران پیدا نکرده، بلکه در سطوح دیگر نیز به طور قابل قبولی نتوانسته است مورد استفاده قرار بگیرد. براساس آمارها ایران در میان دیگر کشورهای جهان در رتبه ۷۰ استفاده از هوش مصنوعی قرار دارد، این در حالی است که تنها ۱۰رتبه ابتدایی فهرست در این حوزه نقش تعیینکنندهای دارند.
تکنولوژی ۲۰ سال پیش را استفاده میکنیم
راهروها پر است از دوربین. هر پاگردی از پلههای مدرسه را که چرخ میزنیم، چهره عبوس و خاک گرفته تکچشمی قدمها را دنبال میکند و همچون ناظری همیشه غایب، وجودش را یادآوری میکند؛ آن هم در جایی که خبری از تکنولوژیهای جدید و ابزارهای بهروز آموزشی نیست. سحر بیات، کارشناس و معلم آموزش و پرورش، درباره استفاده کنونی از تکنولوژی در مدارس میگوید: «استفاده از تکنولوژی در فرآیند یادگیری یکی از مسائل جدی است که همه کشورهای دنیا با آن درگیر هستند و رقابتی هم در این مورد وجود دارد، اما در مدارس ایرانی نسبت به ۲۰سال پیش تغییر محسوسی در استفاده از تکنولوژی در بحث آموزش نداشتهایم. اکنون در مدارس دولتی امکانات سادهای مثل کامپیوتر و پروژکتور بهروز وجود ندارد و در اغلب مدارس دولتی حتی از سادهترین امکانات نیز محروم هستیم. در این وضعیت باید مثل بسیاری از کشورهای دیگر از هوش مصنوعی بهرهمند شویم.»
نظر شما چیست؟