چرایی یک عادت تاریخی ایرانیان

چه رازی در تاریخ و سرنوشت این سرزمین نهفته است که مردمانش دائم در حسرت گذشته‌ها به سر می‌برند و با مرور خاطراتشان می‌خواهند تلخ‌کامی امروزشان را اندکی فرونشانند؟! «هرسال دریغ از پارسال» یا «هر روز دریغ از دیروز» ترجیع‌بند گفتارشان است و آینده هراسی، همزاد و همراهشان.

به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک کسری نوری در یادداشت خود در روزنامه بهار در ادامه نوشت: در هر محفل و مکانی و به هر بهانه‌ای، با دریغ و افسوس از روزهایی یاد می‌شود که خودشان هم روزی نقطه عزیمت به روزهای قبل‌تر برای سردادن آه حسرت بودند.

 

نظر شما چیست؟