استفاده از پارامترهای زیست شناختی در فرایند تشخیص هویت

بانک‌ها برای ایمن نگه‌داشتن اطلاعات شخصی و مالی مشتریان خود راه‌های بی‌شماری را طی می‌کنند اما انطباق سریع استراتژی چند کاناله، فشار روی فرآیندهای کنونی تشخیص هویت را می‌افزاید.در فرایند تشخیص هویت چند عاملی، سه پارامتر دخیل هستند؛ چیزی که کاربر می‌داند (مانند رمز یا پین کد)، چیزی که کاربر در اختیار دارد (مانند کارت اعتباری یا هوشمند)، کاربر کیست یا چیست (یک ویژگی زیست شناختی).

به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک به نقل از تارنمای شاپرک، اصلی‌ترین امر در بخش حمایت از مشتری این است که بانک تضمین کند هر فردی که سعی دارد به خدمات بانک دسترسی یابد واقعاً همان کسی باشد که ادعا می‌کند؛ به طور معمول این امر زمانی اتفاق می‌افتد که از نوار مغناطیسی کارت‌های اعتباری استفاده شود که نیازمند امضای فرد است، کارت‌های مجهز به EMV که نیازمند رمز پین شخصی هستند یا کلیدهای امنیتی فردی را به کار می‌گیرند که رمزهایی یگانه برای عملیات‌های بانکی خلق می‌کنند. نتیجه آنکه تقریباً تمام کانال‌ها، روشی متفاوت برای تشخیص هویت کاربر دارند. بنابراین همزمان با گسترش خدمات امنیتی دیجیتال، هر فرد به طور متوسط 20 گونه مختلف روش تشخیص هویت یا شناسایی را در یک روز طی می‌کند که شامل کلمات رمز و پین کدهای مختلف است؛ بدون شک این امر تأثیری منفی روی مشتری خواهد داشت.

از سویی برای مشتری راه های تماس دیگری با بانک طراحی شده‌اند تا دسترسی و سهولت استفاده از خدمات را بهبود بخشند اما باید توجه داشت این روش‌ها میزان آسیب پذیری را می‌افزایند و احتمال حمله کلاه‌برداران را بالا می‌برند. استفاده از پین کدها معمولاً آسان است و حتی می‌توان اطلاعات ذخیره شده روی نوارهای مغناطیسی را کپی کرده و با استفاده از تجهیزات آماده در اینترنت دوباره تولید کرد. با وجود وب سایت‌های آنلاینی که حملات سایبری را ترویج و تشدید می‌کنند؛ دیگر نیازی نیست کلاه‌برداران فقط با تکیه روی کلمات رمز وارد سیستم‌ها شوند.

به نظر می‌رسد در مقابله با کلاه‌برداری، به طور مرتب کلاه‌برداران یک گام جلوتر هستند.

علاوه بر این موارد، اغلب این امر نادیده گرفته می‌شود که استفاده از کلمات رمز تا چه اندازه ممکن است پر هزینه و خطرناک باشد. بر اساس تحقیقات گروه گارتنر، حدود 20 تا 50 درصد تماس‌هایی که از خطوط زمینی (ثابت) با بانک‌ها گرفته می‌شود برای تغییر رمز است. موسسه تحقیقاتی فورستر نیز اشاره می‌کند به طور متوسط هزینه کارهای اداری برای یک فرآیند تغییر رمز ساده حدود 70 دلار است؛ البته باید توجه داشت که هر کاربر اینترنتی به طور متوسط 40 حساب بانکی شخصی و حرفه‌ای دارد که هرکدام جداگانه نیازمند کلمه رمز یا پین کد هستند بنابراین به راحتی می‌توان دریافت چرا کاربر آن‌ها را خیلی زود فراموش می‌کند و این امر تأثیر بدی روی کسب و کار بانک‌ها خواهد داشت.

بانک‌ها برای پاسخ به درخواست‌ها با استفاده از نقاط تماس متعدد و ساده تر کردن فرایند تشخیص هویت به راه حلی نیاز دارند که کانالی مجزا داشته باشد و عکس‌العملی مناسب به نگرانی‌های امنیتی باشد. برخی کارشناسان روش‌های چند عاملی را توصیه می‌کنند که از پارامترهای زیست شناختی همراه دیگر عوامل امنیتی برای حداکثر حمایت استفاده می‌کند. این امر به خصوص برای نقل و انتقالات الکترونیکی یا دسترسی به حساب‌ها و خدماتی موثر است که در آن‌ها احتمال زیادی برای ارائه هویت کاذب وجود دارد.

در فرایند تشخیص هویت چند عاملی، سه پارامتر دخیل هستند؛ چیزی که کاربر می‌داند (مانند رمز یا پین کد)، چیزی که کاربر در اختیار دارد (مانند کارت اعتباری یا هوشمند)، کاربر کیست یا چیست (یک ویژگی زیست شناختی). دو عامل تشخیص هویت شامل چیزی که کاربر دارد و چیزی که می‌داند هم اکنون روش‌هایی معمول به حساب می‌آیند. نمونه‌ای از آن را می‌توان فناوری EMV نامید که کاربر باید کارتی را ارائه کند و پین کدی را تایپ کند تا فرایند تکمیل شود. با توجه به این که قابلیت ایمن بودن پارامترهای زیست شناختی بی‌همتاست بنابراین به کار بردن عامل سوم (کاربر چیست یا کیست) فرآیندهای تشخیص هویت را در بخش بانکداری بهبود می‌بخشد.

امنیت واقعی – پارامترهای زیست شناختی از نوعی روش شناسایی هویت استفاده می‌کند که برای هر فرد یگانه است که همیشه همراه فرد است و نمی‌توان آن را فراموش کرد و بسیاری از مشکلاتی را حل می‌کند که در حال حاضر امنیت را تهدید می‌کنند. از سویی روش شناسایی هویت پین کد را باید به طور مخفی انجام داد، اما مشتریان می‌توانند در هر حالتی هویت خود را تایید کنند که این امر استفاده از کارت خوان یا دستگاه های خودپرداز در فروشگاه‌ها و اماکن عمومی را راحت‌تر می‌کند. همین روند شناخت هویت را می‌توان در شرایط و محیط‌های مختلف به کاربرد. این امر سبب می‌شود کل فرآیند برای صادرکنندگان کارت و بانک‌ها ایمن‌تر باشد و آن‌ها راحت‌تر بتوانند خدمات خود را به مشتریان عرضه کنند.

یکی از راه حل‌هایی که اکنون چند بانک برتر، خرده فروش بزرگ و خزانه داری فرانسه آن را اجرا می‌کنند استفاده از عوامل زیست شناختی با کارت‌های پرداخت هوشمند است که حاوی عنصری ایمن است که اطلاعات زیست شناختی کاربر در آن ذخیره می‌شود. برخلاف راه حل‌های زیست شناختی دیگر در این روش کاربر روی اطلاعات زیست شناختی خود کنترل کامل دارد؛ ممکن است این داده (اطلاعات) اثر انگشت فرد یا اسکن عنبیه چشم فرد باشد. کاربر برای نخستین مرتبه دارای امنیت کامل است زیرا ابزاری که باید برای انجام فرایند با خود حمل کند همیشه همراهش است! در این زمان غیر ممکن است کاربری با کاربر دیگر اشتباه گرفته شود و بنابراین کلاه برداری در این روش بی‌معنی می‌گردد.

این امر که کاربر باید ابزار استفاده از خدمات بانکی را همیشه و در هر مکانی همراه خود داشته باشد از سهولت استفاده از خدمت می‌کاهد. مزایای امنیتی این روش تشخیص هویت بسیار فراتر از روش‌های دیگر است. برای مثال هنگام استفاده از تلفن همراه عنصر این فناوری ایمن را می‌توان در یک کارت SD نیز گنجاند تا بدین ترتیب تعداد ابزارها و وسایلی که کاربر باید همراه خود داشته باشد کاسته شده و سهولت استفاده از خدمت افزایش یابد.

«قابلیت استفاده» یکی از عوامل اساسی در فرایند انطباق موفق هرگونه روش تشخیص هویت موفق است. تا این نقطه به نظر می‌رسد فناوری بیومتریک (استفاده از عوامل زیست شناختی برای تشخیص هویت) تمام عناصر ملزوم برای یک روش تشخیص هویت آسان و کارآمد را داراست. به دلیل مسائل مربوط به عوامل ایمنی و عملکرد ذخیره اطلاعات زیست شناختی روی یک دستگاه شخصی توصیه می‌شود. با استفاده از فناوری Midrange contactless با قابلیت خواندن اطلاعات از مسافت 5 /1 متری دیگر نیازی نیست کاربر دستگاه شخصی را نیز کنترل کند و این امر فرآیند شناخت را تسریع می‌کند.

 

منبع: www.bai.org

نظر شما چیست؟