فرایندهای امنیتی برای مشتری و بانک اهمیت بسیار زیادی دارند. درحال حاضر حوزه جدیدی به قانون اضافه خواهد شد که در خصوص فرایندهای امنیتی تجاری قابل اعتماد مرتبط است.به طور بنیادین قانونگذاران فدرال توصیه می کنند روشی چندعاملی یا چند لایه ای برای تشخیص هویت در عملیاتهای آنلاین نقل و انتقال به کارگرفته شود که البته باید نوع عملیات با توجه به ارزیابی خطر عملیاتها تعیین شود.
به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک به نقل از بای بنکینگ، فناوری به هیئت مدیره یک موسسه و بانک چه کوچک و چه بزرگ کمک می کند آنها روابط مالی خود را بهتر مدیریت کنند. هردو تجارت خواهان خدماتی مناسب و انعطاف پذیر هستند که تا حد ممکن نیز امنیت آنها تضمین شده است.
کارن نیلی بررسی از محصول مالی خاصی را همراه مبحثی کوتاه از موضوعات قانونی مربوط به آن ارائه می کند.خدماتی که قبلا به مشتریان تجارتهای پیچیده ارائه می شدند اکنون در تمام تجارتها معمول شده اند، حداقل به دلیل استفاده روزافزون از خدمات بانکداری آنلاین این موضوع به وجود آمده است.
حساب بانکی جداگانه نوعی فرایند است که به مشتریان بانک اجازه می دهد تا از فناوری بهره برده و چکهای خود را با روشی آسان و کارآمد به حساب خود واریز کنند. به طور بنیادین، مشتری از نوعی اسکنر استفاده می کند تا تصویر چک ( پشت و روی چک) را کنترل کند و سپس تصویرحاصل را به بانک انتقال می دهد تا به طور الکترونیکی در حساب واریز شود.
این روش فراوری چک پس از آن امکانپذیر شد که قانون کلرینگ چک برای قرن بیست ویکم تصویب شد. ترویج کننده اصلی آن بانک فدرال رزرو بود. در این روش به جای انتقال کاغذ چک به تمام آمریکا برای انجام فرایندهای ارائه و پرداخت، فدرال رزرو سعی دارد چکها را به صورت الکترونیکی و با استفاده از اسناد دیجیتالی کلر کند.
تصویر اسکن شده باید دارای کیفیتهای خاصی باشد بنابراین بسیاری از بانکها خود، اسکنر را برای مشتریانشان فراهم می کنند. البته این اسکنرها عملیات (frank) فرنک چک** را نیز انجام می دهند. این امر برای آن طراحی شده است تا مشتریان یک چک را چند مرتبه به حساب واریز نکنند.
مشتریان بانکها از این مزیت برخوردارمی شوند که می توانند چکهایشان را به طور مرتب و با برنامه به حساب واریز کنند و نیازی نیست قبل از اتمام ساعات کاری بانک خودشان را به شعبه مورد نظر برسانند. به طور معمول بانک با این روش ساعات زیادی رابرای به حساب واریز کردن یک چک ساده صرفه جویی می کند وبه این ترتیب مشتری هم سریعتر می تواند به سرمایه خود دسترسی یابد. توافقنامه حساب بانکی الکترونیکی این امر را امکانپذیر کرده است و البته همراه آن میزان خطر میان بانک و مشتری نیز افزوده شده است.
قابلیتهای بانکداری آنلاین طی دهه گذشته به طور چشمگیری گسترده شده است. هرچند بازرگانان و تجار بیش از هریک انواع مشتریان بانکی تمایل به صدور چک کاغذی دارند، بسیاری از آنها خواهان دریافت مجموعه ای از خدمات و محصولات بانکداری آنلاین هستند مانند خدمات پرداخت آنلاین و نقل و انتقال آنلاین پول. این خدمات دسترسی آسانترو انعطاف پذیرتربه سیستم پرداخت فراهم می کنند. درهر حال، این موارد به طرز قابل توجهی خطر افشای اطلاعات پروفایل مشتری را نیز دربر دارند.
در توافقنامه پرداخت آنلاین مشتری تجاری باید تایید کند چه کسی می تواند فرایند نقل و انتقال را انجام دهد و این امر شامل گونه های مختلف نقل و انتقال پول و محدودیتهای دلاری است. همچنین برخی مشتریان می خواهند نماینده خودشان (که در داخل شرکت نیز چنین فرایندهایی را مدیریت می کند) فرایند را انجام دهد. از سویی این امر برای مشتری قابلیت انعطاف پذیری بیشتری دارد و از سوی دیگر این خطر را می افزاید که هکرها هویت نماینده را بربایند و اقدام به کلاهبرداری کنند.
بنابراین فرایندهای امنیتی برای مشتری و بانک اهمیت بسیار زیادی دارند. درحال حاضر حوزه جدیدی به قانون اضافه خواهد شد که در خصوص فرایندهای امنیتی تجاری قابل اعتماد مرتبط است.
این تصمیم برای تخصیص اعتبار تحت لوای فصل 4A قانون تجاری هماهنگ حیاتی است. در سوم جولای سال جاری شکایت شرکت Patco Construction Co. Incعلیه People's United Bank نخستین دادگاه آمریکایی در مرحله استیناف بود که تصمیم اولیه دادگاه را معکوس کرد و دادگاه استیناف چنین نتیجه گرفت که تعیین پارامترهایی برای تایید عملیات های کم حجم از لحاظ تجاری قابل قبول نیست.
لایه های امنیتی
علاوه برموارد گفته شده دادگاه مشغول دست و پنجه نرم کردن با تاثیر راهنمای هیئت برسی موسسات مالی فدرال هستند؛که به عبارت دیگر همان «شناسایی هویت در محیط بانکداری اینترنتی» است. این راهنما در سال 2005 تهیه شد و در همین اواخر دوباره به روز شد. به طور بنیادین قانونگذاران فدرال توصیه می کنند روشی چندعاملی یا چند لایه ای برای تشخیص هویت در عملیاتهای آنلاین نقل و انتقال به کارگرفته شود که البته باید نوع عملیات با توجه به ارزیابی خطر عملیاتها تعیین شود.
درحال حاضر عوامل مختلفی در فرایند تشخیص هویت به کار گرفته می شود: چیزی که مشتری می داند(مانند کلمه رمز)، مشتری کیست(مانند اثر انگشت یا اسکن شبکیه چشم فرد) و که مشتری دارد(مانند امضا) . برای عملیاتهایی با خطر زیاد لازم است مشتری پیش از اتمام فرایند، دویا چند عامل را تایید کند. در عملیاتهای انتقال با خطر کمتری ممکن است از فرایند امنیتی چند سطحی استفاده شود که شامل دو یا چند فرایند مشابه است( مانند چند کلمه مختلف ورودو و رمز آنها.
دیگر فرایندهای امنیتی نیز موجود هستند. نخست، یک برنامه نرم افزاری بانک باید خصوصیات مشتری را ثبت کند مانند آدرس آی پی، آی دی دستگاه و موقعیت زمینی آن. اگر یک فرایند انتقال خارج از پروفایل ثبت شده نرمال انجام شود، این عمل فرایندی خارج از محدوده خوانده می شود. قبل از اینکه به فرد اجازه ورود داده شود ممکن است سیستم یک سوال چالشی از او بپرسد. علاوه برآن یک عملیات بزرگ که خارج از هنجار انجام می شود، به اطلاعا مشتری نیز می رسد.
در هر حال انتظار می رود مشتریان از ایمنی خوبی برخوردار شوند. آنها خواهان کنترلی دوجانبه روی عملیاتهای نقل و انتقال خود هستند( که اغلب براساس اندازه و حجم نقل و انتقالات تعیین می شود).
علاوه برآن مشتریان باید خود از فرایندهایی ایمن استفاده کنند و از سوی دیگر بخش قانونگذاری نیز باید در زمینه سیاست گذاری تاثیرگذارتر عمل کند.
**عملیات فرنک: تمبر یک نشان رسمی ( روی بسته یا نامه) برای اشاره به اینکه عملیات تایید شده است و نیازی به تایید مجدد ندارد.
ترجمه :شیوا سعید
نظر شما چیست؟