مدیرعامل بانک ملی ایران با انتقاد از افزایش اشتیاق نهادها به تاسیس بانک در کشور، صنعت بانکداری را یک کار تخصصی دانست که باید از سوی امانتداران مردم اداره شود.
محمودرضا خاوری در گفتوگو با خبرنگار بانک و بیمه خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، درباره موضوع اشتیاق نهادها و ارگانها به تاسیس بانک و نهادهای مالی اظهار کرد: کار بانکی یک صنعت است و متخصصان خاص خودش را طلب میکند و بانک باید توسط نیروهای متخصص و امین که امانتدار مردم هستند، به وجود بیاید.
به گفته او برای برای رعایت امانت مردم باید صرفه و صلاح صاحبان منابع و سپردهگذاران از سوی سهامداران در نظر گرفته شود که با تاسیس بانک از سوی نهادها چنین هدفی محقق نمیشود.
مدیرعامل بانک ملی تاکید کرد: ایجاد صندوقهای صنفی از سوی هر موسسه و نهادی اعم از اینکه یک دستگاه اجرایی یا یک موسسه خصوصی باشد، نمیتواند تضمینکننده رعایت اصول جذب منابع و مصرف صحیح آن باشد.
خاوری درباره دلیل اقبال برای تاسیس بانک در کشور توضیح داد: متاسفانه وقتی در کشور ما یک صنعتی رونق میگیرد سرمایهگذاران با هدف کسب سود به آن سمت هجوم می آورند و کمتر به آن بحث تخصصی و ارائه خدمت در آن حوزه توجه میشود.
وی تاکید کرد: البته بانک مرکزی نظارتهای لازم را انجام میدهد و برای اعطای مجوزها سختگیریهای لازم را انجام میدهد اما باید همه بخشها هم با بانک مرکزی همکاری کنند تا این ماموریت را انجام بدهد.
به گزارش ایسنا تمایل دستگاههای دولتی، شبهدولتی، نیمهدولتی و حتی نهادهای خصوصی به داشتن بانک و شرکتهای بیمه در شرایطی رو به افزایش است که کارشناسان اقتصادی چنین اشتیاقی را بدون توجه به کارکردهای واقعی و تخصصی هر کدام از این نظامهای مالی و صرفا با هدف نگه داشتن منابع مالی درون این دستگاهها، مثبت ارزیابی نمیکنند.
اخیرا هم وزیر امور اقتصادی و دارایی در انتقادی صریح به موضوع خودبیمهگری، آن را موجب از بین رفتن شفافیت در دستگاهها دانسته که در نهایت به افزایش کارایی در کشور منجر نخواهد شد.
وی با هشدار به بیمه مرکزی در جدی گرفتن نقش نظارتی خود به ایسنا میگوید: در حال حاضر برخی دستگاهها علاقه دارند که نهادهای مالی مثل بانک و بیمه داشته باشند و از آنجایی که مقررات احتیاطی در زمینه بیمهها کمتر از بانکهاست، امکان خود بیمهگری از سوی دستگاهها بیشتر میشود. خودبیمهگری برخی دستگاهها، شفافیت را از بین میبرد و منجر به کارایی نخواهد شد.
آنگونه که سیدشمسالدین حسینی مثال میزند، علاقه نهادها و دستگاهها به داشتن نهادهای مالی مثل بانک و بیمه، مشابه تمایل آنها در دهه 70 به داشتن دانشگاه و نهادهای آموزشی است؛ در آن موقع پس از مدتی این دستگاهها دریافتند که امر آموزش را باید به نهادهای تخصصی بیرون از حوزه فعالیت خود، که کار آموزش فعالیت اصلی آنها است، واگذار کنند.
اما به نظر میرسد اگر آن هنگام بحث منابع انسانی مطرح بود حالا بحث منابع مالی مطرح است؛ منابعی که نباید از سازمان بیرون برود و چه بهتر که با تاسیس بانک و بیمه، برای این منابع ارزش افزوده هم ایجاد شود.
نظر شما چیست؟