بزرگترین تصمیم اقتصادی که قاره اروپا در 2011 میلادی با آن روبروست چیست؟ پاسخ این سوال خیلی آسان است. انتخاب رییس جدید بانک مرکزی اروپا!
به گزارش پابا به نقل از بلومبرگ هنگامیکه ژان کلود تریشه در اکتبر سال جاری از مقام خود کناره گیری کند ، یکی از کاندیداهای برتر این مقام یعنی آکسل وبر( رییس باندس بانک) یا موریو دراگی( رییس بانک ایتالیا) جانشین او خواهند شد.
هیچ کدام از آنها برای این شغل مناسب نیستند. وبر در کشورهای قدرتمند یورو زون محبوبیتی ندارد و از سوی دیگر دراگی هم ممکن است آلمان را به سوی ویران کردن و دست کشیدن از پول واحد این قاره سوق دهد.
برای رهبران منطقه یورو فقط سه راه حل وجود دارد. آنها می توانند به شیوه سنتی تصمیمی مشکل را بگیرند و این پست را به یک هلندی گمنام بدهند درست همان کاری که آنها در زمانی انجام دادند که ویم دویسنبرگ نخستین رییسECBشد. آنها می توانند مدت ریاست تریشه را طولانی تر کنند ویورو را به ورطه ای بزرگتر بکشانند. یا می توانند یک گزینه غیر مترقبه را برای این پست انتخاب کنند.
اغلب مشاغل موجود در اتحادیه اروپا فقط عناوینی پر طمطراق با قدرتی ناچیز هستند. رهبران ملی مانند آنگلا مرکل صدراعظم آلمان، نیکلاس سارکوزی رییس جمهور فرانسه و دیود کامرون نخست وزیر انگلیس تصمیمهای اصلی را می گیرند.
شغلی واقعی
اما ریاست EBCمتفاوت است. او فرد تعیین کننده سیاستهای مالی در 17 کشوری است که واحد پولی مشترکی دارند. در منطقه یورو بانکهای مرکزی ملی تاثیرگذاری کمی دارند. به همراه رییس فدرال رزرو ، این فرد یکی از دو نفر مهم در راس مقامات مالی و پولی جهان است. این شغلی واقعی است.
امسال نیز سالی سرنوشت ساز است. در حالیکه ایرلند و یونان هر دو در اوج بحران به سر می برند اغراق نیست اگر بگوییم یورو در گردابی مهلک گرفتار شده است. نجات آن بسته به تصمیماتی است که در چند سال بعدی گرفته می شود. بنابراین مسئولیت بزرگی بر گردن فردی است که در مقر بانک مرکزی اروپا در فرانکفورت جایگزین خواهد شد.
مشکل اصلی اینجاست که هیچ یک از دو کاندیدای اصلی برای این منصب مناسب نیستند. وبر و دراگی هردو زیرک و شایسته هستند . معمولا وظیفه خود را به خوبی انجام می دهند اما در این سال. چرا؟ به دلیل ملیتهایشان.
دراگی در زمانی که رییس بانک ایتالیا بود تمام بازارها را مسحور خود کرد. اما تاثیر حضور یک ایتالیایی در راس بانک مرکزی اروپا در عقیده عمومی مردم آلمان که از همین حال به یورو بدبین هستند، چندان دلپذیر نیست. حضور یک ایتالیایی در این مقام مهر تاییدی است برای به حقیقت پیوستن ترس های آلمان. تعیین او عامه مردم آلمان را متقاعد می کند که یورو به آنها تعلق ندارد و کشور را به سوی رها کردن یورو می کشاند. پس از آلمان اتریش و هلند نیز از همین قاعده پیروی خواهند کرد.
وبر رییس بانس بانک نیز به همین میزان برای کشورهایی که یورو را ترجیح می دهند خطرناک است. انتخاب او به معنای اقدامات سختگیرانه اقتصادی است. حضور او پرتغال یا یونان را وادار می کند منطقه یورو را رها کنند و پس از آنها اسپانیا و ایتالیا نیز باید از این روند پیروی کنند. چنانچه سه یا چهار کشور منطقه یورو را ترک کنند دیگر نیازی نیست بیش از این مردم این منطقه سیاستهای مالی آزمایشی آن را دنبال کنند.
راه حل چیست؟
در این میان سه راه حل وجود دارد. نخست کاری که هر زمان سران اتحادیه درباره کاری بزرگ به نتیجه نمی رسند انجام می دهند؛ انتخاب یک مدیر گمنام . این بار یکی از مدیران شناخته شده کشورهای کوچک. اوالد نوونتی رییس بانک مرکزی اتریش یکی از این انتخابهای احتمالی است. همینطور اریک لیکانن از فنلاند و گای کوادن از بلژیک. هر سه آنها انتخابهای مطمئنی هستند. دلیل اصلی آن ناشناخته بودن آنها برای مردم عامه است و داشتن تجربیات کافی برای به دست گرفتن سکان رهبری این بانک خود موضوعی دیگر است.
امتداد بخشیدن به دوران ریاست تریشه حتی اگر به معنای تغییر قوانین در تجدید مدت تصدی مدیر بانک مرکزی اروپاباشد، انتخاب دیگر سران اروپاست. این مدیر 68 ساله در دوران بحران مانند هر مدیر دیگری این موسسه را رهبری کرد. می توان او را انتخاب و مدیری امین در دورانهای طوفانی قلمداد کرد. اما نکته اساسی اینجاست که این امر راه حلی کوتاه مدت است.
انتخابی دیگر
چرا همیشه باید یک رییس بانک ملی به عنوان رییس ECBبرگزیده شود؟ به نظر می رسد کریستین لاگارد وزیر اقتصاد فرانسه انتخاب مناسبتری باشد. او نقشی اساسی در تهیه بسته نجات یونان و ایرلند داشت. در چند سال آتی این شغل بیش از آنکه منصبی اقتصادی باشد، سیاسی است. وظیفه اصلی این مقام فروختن بسته کمک های مالی و مذاکرات است و به نظر می رسد او در این شغل مهارت کافی را دارد.
یا امیلیو بوتین رییس بانکو استاندر SA. بی شک او موفق ترین بانکدار تجاری اروپاست که توانست استاندر را به یکی از بزرگترین بانکهای وام دهنده جهان تبدیل کند. او این بانک را از بحران اعتبارات با خساراتی ناچیز به ساحل سلامت رساند. شاید او از کشوری مقروض باشد اما تجربیات بین المللی او با ادغام کننده بانکها او را به انتخابی مناسب برای ریاست ECB تبدیل می کند.
درباره هر کدام از راه حلهای گفته شده بحثهای زیادی وجود دارد.
شاید گزینه غیر مترقبه چندان هم مد نظر روسای اتحادیه اروپا نباشد. اما نکته اصلی اینجاست: اتحادیه اروپا باید به دنبال گزینه هایی به غیر از انتخابهای کنونی باشد.
نویسنده:ماتیو لین کارشناس بلومبرگ
نظر شما چیست؟