تهران امروز«ایران امن در خاورمیانه ناامن»عنوان سرمقاله روزنامه تهران امروز به قلم روحالله طباطبایی است که در آن میخوانید:ایران به لحاظ جغرافیایی فصل مشترک جدیترین حضور نظامی ـ امنیتی قدرتهای بزرگ در منطقه است، شرایطی که کشورمان در اثر همسایگی با دو کشور عراق و افغانستان ناگزیر از پذیرش آن شده است.از ابتدای حمله نیروهای […]
تهران امروز«ایران امن در خاورمیانه ناامن»عنوان سرمقاله روزنامه تهران امروز به قلم روحالله طباطبایی است که در آن میخوانید:ایران به لحاظ جغرافیایی فصل مشترک جدیترین حضور نظامی ـ امنیتی قدرتهای بزرگ در منطقه است، شرایطی که کشورمان در اثر همسایگی با دو کشور عراق و افغانستان ناگزیر از پذیرش آن شده است.از ابتدای حمله نیروهای ملل متحد به افغانستان و نیروهای ائتلاف به عراق، هر دو به رهبری ایالات متحده، ایران همواره در معرض تنشهای بیثباتی در این دو کشور بوده است، شرایطی که در کوتاهمدت منجر به ایجاد تنشهای اقتصادی در مرزهای شرقی و غربی کشور شد و اکنون قصد دارد که در میانمدت، امنیت ملی ایران را از طریق گسترش دامنه تروریسم به کشورمان به خطر بیندازد، اقداماتی که آخرین آن به انفجار مهاباد و شهادت هموطنانمان در روز تاسوعا انجامید.پس از سقوط دولت طالبان در افغانستان و دولت صدامحسین در عراق و استقرار دولتهای جدید در هر دو کشور، انتظار میرفت ارتباط با همسایگان طوری سامان یابد که بهرغم نابسامانی در افغانستان و عراق، همکاریهای منطقهای بتواند بخشی از عوارض جانبی بر هم خوردن چارچوبهای امنیتی را تضمین کند و کشورهای منطقه نه فقط برای کمک به ثبات شرایط در کشورهای جنگزده بلکه برای جلوگیری از گسترش دامنه بیثباتی به مرزهای ملی خود، «مجموعههای امنیتی» را طوری سامان دهند که میزان بیثباتیهای امنیتی در آن به حداقل برسد.بنابراین سازمان همکاریهای اقتصادی (اکو) در مورد افغانستان و اجلاس وزرای کشورهای همسایه عراق نقش کلیدی در تبیین راهبردهایی برای نیل به هدف «جلوگیری از گسترش بیثباتی به همسایگان» در دستور کار قرار دادند، راهبردهایی که طیفی از «حفظ تمامیت ارضی، حاکمیت، استقلال و ثبات افغانستان و عراق»تا «مبارزه با تروریسم، عبور غیرمجاز و جرایم سازمانیافته فراملی» را در بر گرفت و بعضا به امضای پروتکلهای امنیتی (مانند پروتکل امنیتی 2006) میان کشورهای همسایه ختم شد. اما با این همه ایران بهرغم ایفای بیشترین نقش در همکاریهای امنیتی منطقهای متاسفانه امروز در معرض اقدامات تروریستی درون مرزهای ملی خود قرار گرفته است، اقداماتی که به نظر میرسد ترجیعبند همه آنها وارد آوردن خلل به تصویر موجود از ایران به عنوان «سرزمین ثبات» در منطقه است.بنابراین وقوع اقدامات تروریستی اخیر در بادی امر هرچند به عنوان یک تهدید، امنیت ملی ما را نشانه رفته است اما بیشتر از مرزهای ملی این اقدامات امنیت منطقهای را به خطر انداخته است.گروههای تروریستی به خوبی میدانند که ساختار امنیتی حاکم بر قلمرو سرزمینی ایران ـ به ویژه در مبارزه با تروریسم ـ اجازه هرگونه اقدام سازمانیافته برای بر هم زدن امنیت عمومی را از آنها سلب میکند و در چنین شرایطی این کشورهای منطقه هستند که در میان مدت باید تاوان ناامنیهای ایران را بدهند، چرا که این اقدامات توانسته است مهمترین توافقات امنیتی میان دولتهای منطقه را به چالش بکشاند، آنجایی که دولتها مطابق توافقات به عمل آمده نتوانستهاند در سرزمینهایشان از آموزش، پناه دادن و تامین منابع مالی ترور (مطابقه نص صریح توافقات به عمل آمده) جلوگیری کنند و تروریستهایی که به ایران نفوذ کردهاند، آبشخورهایی در بعضی کشورهای منطقه یافتهاند.اما در سطح جهانی نیز ایران بار دیگر نشان داد که خود «قربانی تروریسم» است. تروریسمی کور که تحفه شرایط ناامن در مرزهای شرقی و غربیاش است.امروز ما فقط نیازمند محکومیت ترور در مرزهای سرزمینمان توسط دولتها نیستیم بلکه باید از کشورهای منطقه بپرسیم، در جایی که توان اجرای مفاد پروتکلهای امنیتی منطقهای که خود امضا کردهاند را ندارند، چطور چشمانتظار کمک ایران برای توسعه ملیشان هستند؟ برای ایران که پیشگام همکاریهای منطقهای برای ایجاد ثبات به منظور توسعه همسایگان بوده است، امنیتِ خود، اولویت نخست را دارد و اگر قرار باشد تروریستها از ناتوانی (اگر نگوییم عدم پایبندی) کشورهای منطقه در جلوگیری از «توسعه زیست تروریسم» بیشترین استفاده را برده و ایران هدف ترور قرار بگیرد، دیگر چه نیازی به همکاریهای منطقهای است؟ در عرصه بینالمللی نیز جامعه جهانی باید پاسخگو باشد، در شرایطی که ایران بیشترین تلاش را برای توسعه ملی همسایگان به خرج میدهد، چرا که امنیت خود را در گرو این توسعه میبیند، آیا ارمغان اقدامات جامعه جهانی در دو کشور افغانستان و عراق باید صادرات تروریسم به ایران باشد؟ شهادت هموطنان ما در چابهار باید زمینهساز اقداماتی باشد تا جامعه جهانی و بهویژه کشورهای منطقه دریابند در سایه امنیت ایران است که امنیت منطقه تامین و حتی تضمین میشود چرا که در منطقه این تنها ایران است که به عنوان فصل مشترک دو کانون اصلی بحران در نقاط صفر مرزی خود (افغانستان و عراق) میتواند زمینهساز ایجاد «مجموعه امنیتی باثبات» باشد.
نظر شما چیست؟