گزیده سرمقاله روزنامههای صبح امروز
رسالت
«فرصتی برای فلسفه اسلامی» عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم صالح اسکندری است که در آن میخوانید:
سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد یونسکو، چندی پیش با انتشار بیانیهای از انصراف خود در برگزاری کنگره روز جهانی فلسفه در ایران خبر داد.
این اقدام شتابزده واکنشهای مختلفی را در محافل فلسفی داخل و خارج از کشور برانگیخت. روز جهانی فلسفه تاکنون در کشورهای مراکش، ترکیه، ایتالیا و روسیه برگزار شده است و با توجه به رایزنیهای صورت گرفته از دوسال پیش، مقرر شده بود دوره هشتم کنگره بینالمللی فلسفه 2010 در ایران برگزار شود.
خانم ایرینا بوکووا، مدیر کل سازمان تربیتی، علمی و فرهنگی ملل متحد در بیانیه خود اشارهای به دلایل اصلی انصراف یونسکو از برگزاری این همایش در ایران نکرده و تنها آورده است: شرایط لازم برای تضمین برگزاری بدون مشکل یک کنفرانس بینالمللی متعلق به سازمان ملل در ایران فراهم نشده است. بسیاری از تحلیلگران و فلسفه پژوهان بر این باورند این اقدام عجولانه، سیاست زده و در راستای پروژه منزوی کردن جمهوری اسلامی ایران بوده و اعتبار علمی و اخلاقی یونسکو را جریحه دار کرده است.
سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد یونسکو، چندی پیش با انتشار بیانیهای از انصراف خود در برگزاری کنگره روز جهانی فلسفه در ایران خبر داد. این اقدام شتابزده واکنشهای مختلفی را در محافل فلسفی داخل و خارج از کشور برانگیخت. روز جهانی فلسفه تاکنون در کشورهای مراکش، ترکیه، ایتالیا و روسیه برگزار شده است و با توجه به رایزنیهای صورت گرفته از دوسال پیش، مقرر شده بود دوره هشتم کنگره بینالمللی فلسفه 2010 در ایران برگزار شود.
خانم ایرینا بوکووا، مدیر کل سازمان تربیتی، علمی و فرهنگی ملل متحد در بیانیه خود اشارهای به دلایل اصلی انصراف یونسکو از برگزاری این همایش در ایران نکرده و تنها آورده است: شرایط لازم برای تضمین برگزاری بدون مشکل یک کنفرانس بینالمللی متعلق به سازمان ملل در ایران فراهم نشده است. بسیاری از تحلیلگران و فلسفه پژوهان بر این باورند این اقدام عجولانه، سیاست زده و در راستای پروژه منزوی کردن جمهوری اسلامی ایران بوده و اعتبار علمی و اخلاقی یونسکو را جریحه دار کرده است. اما به زعم راقم این سطور کناره گیری یونسکو از برگزاری همایش روز جهانی فلسفه در تهران علاوه بر جنبه های سیاسی حاوی نکات مبنایی دیگری است که واکاوی برخی از آنها در این وجیزه خالی از لطف نیست.
1- ارزش فلسفه در جهان امروز بر هیچ کس پوشیده نیست. فلسفه، از تفکر بر خاسته است و به پرسش و پاسخ درباره مسائل بسیار کلی و جایگاه خدا، انسان و طبیعت می پردازد. فلسفه مبنی بر هستی شناسی می باشد چرا که معتقداست تلاش اصلی فلسفه جهت شناخت هستی است و لذا در پی آن است تا حقیقی ترین موجودات را شناسایی کند.
اساسا علمی را که از احوال موجود مطلق، بحث می کند یا علمی که از احوال کلی وجود گفتگو می کند یا مجموعه قضایا و مسائلی که پیرامون موجود بما هو موجود مطرح می شود را فلسفه گویند. امروزه دیدگاه فلسفی حاکم بر جهان لیبرالیستی است.
مردم سالاری
«گنجینه حماسه های یک ملت» عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاری به قلم حجت الاسلام و المسلمین سید حسن خمینی است که در آن میخوانید:
در ظلمت سیاهترین صفحات تاریخ ایران، نام آشنایان زیادی در کنار مردم ایستادند تا سمت قبله عالمی را از شاهنشاهان بستانند و سنت دیرینه تعظیم و تکریم از همایونان مطلق الاختیار را بشکنند تا مردم ایران زمین را چنان که در خورند، عزتمند و سرافراز گردانند.
انقلاب اسلامی ایران تحقق آرمان آزادی خواهانی است که در هر برهه از سیطره حکومت های جور ظهور کردند تا به حد آگاهی و دانش روزگار خویش، در عینیت بخشیدن به آرمانشهر فضیلت و کرامت انسانی و به ثمر نشاندن هدفی که امروز با عنوان مردمسالاری می شناسیم، سهیم باشند.
بدون تردید قیام و انقلاب مردم ایران، جمهوری اسلامی و حکومت دینی و تحقق حاکمیت حکم خدا و ملت بر سرنوشت کشور، جز در سایه مجاهدت ها و مبارزات امام خمینی (ره) مفهومی ندارد; رهبری با نفوذ که جریانات و گروه های مبارز از جبهه های مختلف را زیر بیرق نهضت مردمی و اسلامی ایران متحد و بسیج کرد اما پرواضح است که پیروزی این نهضت نیز مرهون تلاش ها و رشادت های همرهان و مبارزانی است که در رکاب امام (ره) مخاطرات راه آزادی و سربلندی را به جان خریدند. حضرت آیت الله پسندیده برادر ارشد امام خمینی(ره)، از نزدیکترین منتسبین حامی انقلاب، وکیل تام الاختیار حضرت امام(ره) و از اصلی ترین پشتوانه های انقلاب، از بدو مبارزات در نهضت اسلامی تا به بار نشستن مجاهدات در نظام جمهوری اسلامی بوده است که هیچ گاه در روزگار غربت و مظلومیت مبارزه، تبعید و زندان، ایشان را تنها نگذاشت.
او هفت سال زودتر از حضرت امام (ره) چشم به جهان گشود و هفت سال دیرتر چشم از جهان فروبست تا راوی گفتنی ها از تاریخ نانوشته و ناگفته ها از پشت پرده رازها و مکنوناتی باشد که در سینه امام(ره) سربه مهر ماند.
حضرت آیت الله پسندیده از تاثیر گذارترین روحانیون مطرح در حوزه فقه و اصول و کلام و سیاست بود که تنها دغدغه دین پژوهی و دین داری و دین گستری نداشت; انگیزه های میهن دوستانه، ایشان را به یکی از شناخته شده ترین چهره های عرصه سیاست و دیانت تبدیل کرد تا به واسطه اقدامات خود که به حسب وظیفه و تکلیف انجام داد، از تاثیرگذارترین افراد در بزنگاه های تاریخی دوره حیاتش باشد.حکایت بزرگ مردان و نیک اندیشان پیش از خود را زیاد شنیده و خوانده بود، از نوجوانی کنجکاوی ها درباره دلمشغولی های بعضی از بزرگان کرده بود تا یک کلمه او را بشناسد و بشناساند به آنانی که در پی زیستن در جامعه ای مدنی و قانون مدارند.
ایشان شاهد نخستین انتخابات جدی صنفی در ایران بود و متاثر از عدل مظفر در صدور فرمان مشروطیت، نقطه عطف تاریخ مبارزات آزادیخوهانه را نظاره و مطالبات قاطبه مردم را برای رفاه و امنیت و مشارکت در تعیین سرنوشت خود لمس کرد. حضرت آیت الله پسندیده که خون خمینی ها را در رگ داشت، همچون امام(ره) و پدر بزرگوارشان شهید آقا سید مصطفی خمینی، هیچ گاه ظلم را برنتابید; وقتی با به تخت نشستن رضاخان به نابسامانی های اجتماعی دامن زده شد، کشور در آستانه هرج و مرج های داخلی قرار گرفت و تعرض به جان و مال و ناموس مردم با تمسک به آیه شریفه القارعه مالقارعه و تحریف معنای آن که چپاول و غارت دستور قرآن است، آزاد شد و عده ای قلدرماب هیزم در آتشدان فتنه اجنبی ها افکنده، برای کودتای انگلیسی ها زمینه چینی می کردند، حضرت آیت الله پسندیده در مقابل نابرابری ها و بی عدالتی ها ایستاد، بیت پدری در خمین را مامن مردم بی پناه کرده و اسلحه بر دوش، متهورانه برای حفاظت از آنها به درگیری فیزیکی با ژاندارم های سوئدی تن در داد.
جمهوری اسلامی
«تله افغانستان» عنوان سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامی است که در آن میخوانید:
همزمانی اظهارات وزیر دفاع جدید فرانسه درباره افغانستان با پررنگ شدن معضل افغانستان در اجلاس کشورهای عضو ناتو در پرتغال را نمیتوان یک اتفاق ساده پنداشت.
آلن ژوپه، وزیر دفاع فرانسه اعلام کرد افغانستان برای تمامی کشورهای غربی که در آن نیرو مستقر کردهاند به یک تله تبدیل شده است. این اظهارات وزیر دفاع فرانسه درحالی ابراز میشود که کشورهای عضو ناتو در نشستی دو روزه در لیسبون، مرکز پرتغال حضور یافتند تا به بررسی مسائل مهمی بپردازند که یکی از آنها مساله افغانستان و چگونگی رویارویی غرب با معضل و بحرانی است که به مفهوم کامل کلمه، غرب را مستأصل ساخته است.همانگونه که پیش بینی میشد اعضای ناتو بر سر ادامه حضور در افغانستان تا سال 1393 به توافق رسیدند ولی این توافق در فضایی حاصل شد که یأس و نا امیدی برآْن مستولی بود.
وزیر خارجه آمریکا و وزیر دفاع این کشور، در آستانه برگزاری اجلاس، کوشیدند اوضاع افغانستان را امیدوار کننده جلوه دهند و با تکرار این موضوع که اوضاع امنیتی درحال پیشرفت است، تلاش کردند به اعضای ناتو برای باقی ماندن در کنار آمریکا در بحران افغانستان روحیه بدهند، درحالی که واقعیت این چنین نیست. عقب نشینی آمریکا از تعیین جدول زمانی توسط باراک اوباما، که خروج نیروهای آمریکائی از افغانستان را سال آینده اعلام کرد و تعویق خروج نیروها تا سال 1393، بارزترین دلیل وخامت اوضاع در افغانستان و شکست تدابیر اتخاذ شده غرب در مهار بحران این کشور میباشد.
در نشست لیسبون با اینکه سال 1393، موعد خروج نیروهای ناتو از افغانستان اعلام شد ولی هم دبیرکل ناتو و هم باراک اوباما تاکید کردند که احتمال ادامه حضور نیروها پس از تاریخ مقرر وجود دارد. این مواضع ضد و نقیض، سردرگمی حاکم بر اردوگاه ناتو را نشان میدهد.
9 سال قبل که آمریکا با فرصت طلبی از فضای ناشی از انفجارهای مشکوک 20 شهریور 1380 به افغانستان لشکرکشی کرد پیش بینی میکرد که این کشور دچار هرج و مرج ولی برخوردار از موقعیت مهم و استراتژیک را به سادگی به تسلط درخواهد آورد و به یکی از اهداف دیرینه خود، یعنی حضور در منطقهای که بر روسیه، چین، ایران و خلیج فارس اشراف دارد دست خواهد یافت.
واشنگتن برای توجیه تهاجم نظامی غیرقانونی اش، مستمسک مبارزه با تروریسم را پیش کشید که متاسفانه مجامع بینالمللی و سازمانهای جهانی نیز با اینکه از دروغ بودن این دستاویز واشنگتن خبر داشتند در برابر این لشکرکشی و اقدام جنگ افروزانه سکوت اختیار کردند.
با اینحال، با گذشت زمان رویاهای سیاست گذاران آمریکا و متحدان اروپایی آنها به سرعت در افغانستان رنگ باخت و سرانجام به کابوس تبدیل شد و اکنون پس از گذشت 9 سال نه تنها غرب به هیچ یک از اهدافش در افغانستان دست نیافته است بلکه به اعتراف وزیر دفاع فرانسه و بسیاری دیگر از سیاستمداران غربی، خود در تله افغانستان گیر افتاده است.
غربیها در تبلیغات خود چنین وانمود میکردند که افغانستان را به کشوری امن و پیشرفته تبدیل خواهند کرد که مورد رشک و حسد دیگر کشورها قرار میگیرد ولی نه تنها اینگونه نشده است بلکه به اذعان منابع غربی اوضاع به نقطه صفر بازگشته است. امروزه غربیها نه تنها برای مردم افغانستان امنیت و آسایش فراهم نکردهاند بلکه حتی قادر به تأمین امنیت نیروهای خود نیز نیستند و هر روز که میگذرد فریاد مردم کشورهای غربی از افزایش تلفات هم وطنان خود در افغانستان بلندتر میشود بگونهای که در سال جاری، به دلیل افزایش بی سابقه مرگ نظامیان غربی، به خونبارترین سال برای ناتو در افغانستان تبدیل شد.
تهران امروز
«جنگل تنهای تنهای گلستان»عنوان سرمقاله روزنامه تهران امروز به قلم اکبر هاشمی است که در آن میخوانید:
باوراینکه یک چوب کبریت میتواند میلیونها هکتار جنگل را به آتش بکشد سهلتر از پذیرش آن است که یک بالگرد بتواند آتش 14 میلیون هکتار جنگل را خاموش کند.
شهریور سال 1386 فاطمه واعظ جوادی اگرچه حاضر نشد درمراسم رسمی رونمایی گشت هوایی محیط زیست، سوارکابین هواپیمای دونفره«جایروکوپتر» اسپانیایی شده و با آن چرخی در آسمان تهران بزند و ترجیح داد به اصرار عکاسان و در حضور آنان، فقط برای یادگاری چند فریمی عکس بگیرد.
آن روز واعظ خبر داد که مجموع بودجه سازمان متبوعش برای خرید بالگردهای گشت هوایی 700 میلیون تومان است و در پایان 4 سال مدیریتش هم بر این سازمان در پایان نامه ریاستش تنها به راهاندازی گشت هوایی در 5 استان و خریداری هواپیماهای 2 نفره اشاره کرد.
اما چندی بعد خبر آمد که پنج فروند هواپیمای فوق سبک فجر (SAVANA ) استانهای گیلان، خراسان رضوی و فارس به دلیل کارشناسی نبودن خریدها به شرکتهای پیمانکار واگذار شد.
بماند که در موردنحوه استفاده تفریحی از این هواپیماها هنوز هم پروندههایی در سازمان بازرسی کل کشور و دیوان محاسبات استانهای مربوطه در حال رسیدگی است. انگار از مجموع هواپیمایی که برای یگان هوایی محیط زیست خریداری شده بود تنها«جایرو کوپتر» پایتخت نشین، خوش عاقبت بود.
البته عاقبت بخیری این هواپیمای سبک هم سبک بود. شاید کمی بیشتر شاید هم کمی کمتر از یک سال و نیم است که آسمان محیط زیست استان تهران دیگر هواپیمایی ندارد. چه با استعفای تنها خلبان قراردادی این هواپیما آنهم به دلیل عدم پرداخت فاکتور 4 میلیون تومانی تعمیرات هواپیما، عملا پایتخت 14 میلیونی ایران هم بدون هواپیمایمحیط زیست ماند.
کیهان
«فلسطین در چند قدمی انتفاضه جدید»عنوان یادداشت روز روزنامه کیهان به قلم سعدالله زارعی است که در آن میخوانید:
«مقاومت جدید در فلسطین شروع شده است، ما مقاومت قبل از ورود دایتون را به کنترل درآورده ایم اما اوضاع سرزمین های کرانه باختری، قدس و جنین نشان می دهد که ما با مقاومتی مواجه ایم که آن را نمی شناسیم.»
این بخشی از اظهارات یک مقام ارشد امنیتی اسرائیل است که در مجلس این رژیم مطرح شده است. «شالوم» در این گزارش با نگرانی از مسئولان رژیم صهیونیستی می خواهد که درباره طرح های محدودسازی فلسطینیان احتیاط را از دست ندهند و به اقدامات تشکیلات خودگردان در دستگیری فلسطینی ها و اعمال کنترل شدید بر مقاومت در کرانه باختری دلخوش نباشند چرا که ممکن است کار از همان نقطه ای که آنان آن را مطلوب به حساب می آورند، خراب شود.
یک بار مقاومت فلسطین تحت تاثیر طرح «دایتون»- فرستاده ویژه جرج بوش به فلسطین در سال 2002- دچار مشکلات عظیم داخلی شد. دایتون یک طرح چند ماده ای آورد که شامل پایان دادن به مقاومت فلسطین و انتفاضه دوم بود براساس یکی از مواد این طرح، نیروهای آمریکایی چندهزار نیروی تحت امر سلطه فلسطینی -تشکیلات خودگردان- را برای سرکوب انتفاضه و خلع سلاح مبارزان فلسطینی آموزش دادند و وارد عمل نمودند. از آن سال تا اوائل سال 2009 که جنگ 22 روزه در غزه اتفاق افتاد، درگیری فلسطینی-اسرائیلی به درگیری فلسطینی- فلسطینی تبدیل گردید. از این رهگذر پلیس محمود عباس در کرانه باختری روداردن حدود 2000 عضو جنبش جهاد اسلامی و حدود 8000 عضو جنبش حماس و حدود 2000 عضو سایر گروههای مبارز فلسطینی را بازداشت کرد که هنوز هم در بازداشت به سر می برند. بازداشت حدود 12000 فلسطینی تاثیر منفی قابل توجهی بر انتفاضه فلسطین داشت.
مشکل فلسطینی ها فقط این نبود که هزاران عضو فعال انتفاضه در بازداشت به سر می بردند بلکه مشکل این بود که فلسطینی شدن منازعه مانع برخورد جدی سازمانهای مقاومت با تشکیلاتی بود که اعضای آنان را به اسارت درآورده بود. فلسطینی نماهایی که با رژیم اشغالگر به اتحاد استراتژیکی و یا تاکتیکی رسیده بودند، مبارزان فلسطین را دشمن خویش می دانستند و در برخورد با آنان تردید نمی کردند ولی سازمانهای مقاومت، نمی خواستند مبارزه با رژیم اشغالگر را به «مبارزه با خائنین» تبدیل نمایند.
اما موضوعی که این روزها در فلسطین جریان دارد از بازداشت هزاران فلسطینی مبارز فراتر رفته و شکل خطرناک تری به خود گرفته است. دو هفته پیش محمود عباس رئیس سلطه فلسطینی با صراحت گفت: «اگر آقای نتانیاهو قانع شود که صلح یک ضرورت اسرائیلی است، ظرف یک هفته همه چیز حل و فصل می شود» بعضی خبرهای دیگر بیانگر آن است که تشکیلات خودگردان -سلطه- فلسطین از بیت المقدس چشم پوشیده و بازگشت آوارگان را ناشدنی ارزیابی کرده است. این در حالی است که در جریان مذاکرات اسلو و مادرید- که آنهم خیانت بار بود چرا که از نظر فلسطینی های ساکن در سرزمین های اشغالی و فلسطینی های آواره هرگونه تنازل در برابر رژیم اشغالگر غیرقابل قبول است- گروه مذاکره کننده فلسطین بر پایتختی قدس برای کشور فلسطین و بازگشت آوارگان فلسطینی به خانه و کاشانه شان تاکید کرده بود. نتانیاهو امیدوار است موضع جدید محمود عباس و سازمان تحت امر او که موضع اقلیتی خود فروخته به حساب می آید، فلسطین را در شرایط دشواری قرار دهد.
محمود عباس می گوید اگر اسرائیل صلح را نیاز خود بداند ما می توانیم ظرف یک هفته به «توافق جامع» دست پیدا کنیم این یک طرح و سخن فلسطینی نیست، سران رژیم صهیونیستی بعد از امضا، توافق اسلو و مادرید- سالهای 1370 و 1372- سخن خود را از «زمین در برابر صلح» که مبنای توافق های یاد شده بود به «صلح در برابر صلح» تغییر دادند و بر فشار خود به فلسطینی ها افزودند تا جایی که چند سال مذاکره کنندگان فلسطینی در اسلو و مادرید را در ساختمانی در شهر رام الله- مرکز سلطه فلسطینی به رهبری عرفات- زندانی کرده و اجازه نمی دادند کسی به دیدار آنان برود و یا آنان از رام الله خارج شوند. سخن محمود عباس بیانگر آن است که فلسطینی ها باید رژیم صهیونیستی را به همراه واگذاری قدس و اخراج دائمی حدود 5 میلیون فلسطینی که در کشورهای اردن، سوریه، لبنان و مصر به شکل محنت باری در اردوگاهها زندگی می کنند را بپذیرند این یعنی دفن کامل آرمان فلسطین.
ابتکار
«آزادی رهبرمخالفان برمه و پیامهای آن برای کشورهای مرتجع منطقه»عنوان سرمقاله روزنامه ابتکار به قلم جاماسب محمدی بختیاری است که در آن میخوانید:
در هفته گذشته تحولی بزرگ در کشوری کوچک وشرقی رخ داد که این رخداد در صدر اخبار رسانههای جهان و مهمترین بحث سیاسی محافل خبری جهان بود.
آنگ سن سوچی ازرهبران مخالف دولت برمه وبرنده جایزه صلح نوبل ازحصر خانگی آزاد شد.
مسیر توسعه سیاسی کشور میانمار(برمه)پس از استقلال سیاسی از انگلستان وتشکیل جمهوری سوسیالیستی، باکودتای نظامیان وعدم اجرای قانون اساسی با بن بست مواجه شد.استقرار نظامیان وبسته شدن راه دموکراسی باعث انزوای بین المللی، عدم رشد وگسترش سواد آموزی، بسته شدن دانشگاهها وعدم توسعه شهرنشینی شد.با به وجود آمدن چنین شرایطی این کشور نتوانست همچون سایر کشورهای آسیای جنوب شرقی راه ترقی را طی کند. در مورد تبعات دیکتاتوری وپیامد دموکراسی قصد قلم فرسایی نداریم، چرا که تا کنون آنقدر مطالب در مورد این دو نگرش نگاشته و به رشته تحریر درآمده است که هم عموم مردم دنیا به این مسائل واقفند وهم نتیجه عملی این دو دیدگاه را در جای جای گستره این کره خاکی به عینه مشاهده کردند.در این مقال کوتاه هرچه که در ذم ونکوهش و یا تعریف وتمجید پیرامون این دو رویکرد متضاد وپارادوکسیکال وشیوههای حکمرانی آن گفته شود، اطاله ی کلامی بیش نیست.
آزادی خانم سن سوچی میتواند پیامی باشد برای کشورهای عربی مرتجع منطقه بعنوان مخالفان دموکراسی وتمام حکومتهای تمامیت گرا وکسانیکه با عدم تمکین و توجه به رای وخواست ملتها راه خودکامگی را در پیش میگیرند که نمیتوان در مقابل خواست واراده عمومی و گسترش موج آزادی خواهی مقاومت کنند.
آزادی رهبر مخالفان برمه و احیاء و شکل گیری دوباره آزادی خواهی درشرق آسیا توام با استقبال جامعه جهانی اعم ازرهبران کشورها وسازمانهای بین المللی تا رسانهها ومطبوعات آزاد از این رخداد، از طرفی نشان دهنده گسترش موج آزادی خواهی درجهان واز طرفی پیامی می تواند واضح وآشکار برای حکومتهای مرتجع منطقه ی عربی بخصوص کشورهایی چون مصر که برغم برخورداری از یک پیشینه تمدنی غنی وپربار، از برگزاری انتخابات آزاد سرباز میزند باشد که دیگر فصل انحصار طلبی وایجاد محدودیت بسر آمده است.ای بسا روزی که زمینه بروز بیداری ملتها ایجاد شود ودیگر کسی را یارای مخالفت ومقاومت در برابر آنها را نباشد.
علاوه برپیامهای واضح وآشکار این تحول پیامهای مستتری نیز در ضمیر این رخداد نهفته است که ما در نگرش به این مسئله موضوع را از زوایای دیگری پی میگیریم.
1-برای اولین بار رهبر یک جنبش تحول گرا با وجه کاریزماتیک وجذبه شخصی که از اعتبار وشهرت جهانی نیز برخوردار است، یک«زن» است.در بسیاری از کشورهای در حال توسعه قبل از آنکه موانع ساختاری پیش روی رشد زنان باشد موانع فرهنگی راه آنان را سد کرده است.این مسئله خود میتواند تلنگری باشد به زن شرقی و زنان کشورهای در حال توسعه که میتوانند با امیدواری و رو به سوی آینده افقی روشن را در پیش روی خود داشته باشند.
2- دومین پیامد این رخداد این است که رژیم نظامی حاکم بر برمه با فشار جامعه جهانی وافکار عمومی تن به این مسئله داد واین خود جای امید واری است.با وقوع انقلاب در عرصه رسانه، گسترش شبکههای ارتباطی و غوغای تکنولوژی دیگر نمیتوان جلوی رشد وتوسعه سیاسی شهروندان را گرفت.
امروز بدنه اجتماعی کشورها وشهروندان جامعه جهانی خواهان آزادی، دمکراسی و حقوق بشر هستند. با آنکه کشور برمه و جامعه خواهان دمکراسی آن از یک سطح توسعه یافتگی سیاسی و فرهنگی مناسبی برخوردار نیست، در زمینه شهرنشینی و سواد آموزی وبسیاری دیگر از شاخصهای توسعه همپای سایر کشورهای شرقی نیست، ولی در چنین وضعیت فلاکت بار اجتماعی سیاسی واقتصادی دیکتاتوری نظامی نمیتواند با نگه داشتن بیش از دوهزار انسان در زندانهای خود و سرکوب مخالفان ثبات و آرامش در کشور ایجاد کند.زیرا که امنیت پادگانی امنیت پایداری نیست و نخواهد بود.
3-موضوع دیگری که میتوان از دریچه ی آن به این تحول نگریست بحث مناقشه برانگیز توسعه سیاسی وتوسعه اقتصادی است که اولویت هر کدام از آن ورجحان یکی بر دیگری مهمترین نقطه ی بحث انگیز بین صاحب نظران است.توسعه سیاسی واقتصادی دو دست برای یک پیکر و دو بال برای یک پرواز هستند.
بدون توسعه اقتصادی، توسعه سیاسی بوجود نمیآید وبدون توسعه سیاسی توسعه اقتصادی با بن بست مواجه میشود.
سیاست روز
«افزایش یا کنترل جمعیت؟» عنوان سرمقاله روزنامه سیاست روز به قلم محمد صفری است که در آن میخوانید:
به انفجار جمعیت در کل دنیا کاری نداریم. این موضوع یک بحث کلی و فرا ملی است که گریبانگیر کل جهان است. اما بحث کنترل جمعیت در کشور خودمان اهمیت دیگری دارد. گرچه این دو موضوع با هم مرتبط هستند.
جمعیت در یک کشور به بسیاری از شاخصها و ویژگیها بستگی دارد. کنترل جمعیت هنگامی صورت میگیرد که ، افزایش جمعیت در یک کشور باعث بروز مشکلات عدیدهای شود، مشکلاتی از جمله بیکاری- ازدواج – طلاق بهداشت و درمان- آموزش و …
هنگامی که جمعیت افزایش یابد، بیکاری نیز افزایش خواهد یافت چون به تناسب افزایش جمعیت، بازار کار رشد نکرده است.
آمار ازدواج کاهش مییابد چون شرایط زندگی دشوار شده است البته این مسائل پیامدهای بیکاری و کمبود درآمد است و از این رو طلاق نیز افزایش خواهد یافت، گرفتاری و مشکلات شهری افزایش مییابد و تنشهای بیکاری و نبود درآمد وارد خانواده شده و باعث طلاق میشود.
وضعیت بهداشت و درمان جامعه با توجه به این که اکنون نیز در وضعیت مناسبی قرار ندارد، بغرنجتر خواهد شد، خدماتی که بیمهها هم اکنون ارائه میدهند آن چیزی نیست که باید باشد. وضعیت آموزشی کشور را از مقطع دبستان تا دانشگاه را مورد توجه قرار دهید. هم اکنون با توجه به این که برنامه کنترل جمعیت در کشور اجرا میشود اما میبینیم که کلاسهای درس همچنان پر جمعیت است و آموزگار فرصت رسیدگی به کلاس پرجمعیت را ندارد. البته این وضعیت در مدارس غیر انتفاعی که مبالغ هنگفتی را از اولیای دانشآموزان دریافت میکنند کمتر است. در این حال فراموش نکنیم که طبق قانون اساسی آموزش رایگان است .
اما هم اکنون اینگونه نیست و یکی از دغدغههای بزرگ خانوادهها یافتن مدرسهای مناسب برای ثبت نام فرزندشان است. همه این ها به خاطر تعداد زیاد دانشآموز از یک سو و رشد نکردن امکانات و تسهیلات مورد نیاز برای پوشش جمعیت از سوی دیگر باعث شده است تا اینگونه معضلات بروز پیدا کند.
جمعیت کشور باید بر اساس امکانات، قابلیتها و تواناییهای موجود رشد پیدا کند.
به این نکته توجه داشتهباشید که جمعیت در هر 25 سال یک بار دو برابر میشود و در طول یک سده 16 برابر، در حالی که تولیدات مواد غذایی در همین مدت تنها 5 برابر میشود. این آمار در هر کشوری شاید درصدی پایین و بالا باشد، اما این آمار کارشناسی و دقیق است.
کشوری با جمعیت فراوان امکانات اندک و فقیر مناسب است یا کشوری با جمعیت مناسب اما با امکانات و شرایط زندگی ایدهآل؟
کشورهای اطرافمان را بنگرید ، پاکستان ، هند، چین و … اگر به یکی از این کشورها سفری کرده باشید خواهید دید که مردم این کشورها چگونه زندگی میکنند.
بزرگان دین و سیاست نیز دیدی روشن بین در این باره دارند . در همین باره همین بس که از شهید بهشتی نقل است که « اگر واقعا مطالعات کارشناسان اجتماعی با ایمان،با بصیرت، واقع بین، همه سونگر و محاسب، به این نتیجه رسید که اگر در جامعه اسلامی نیز فرزندان از عدد معینی بالاتر رود، جان این جامعه و هستی این جامعه و سلامت این جامعه در معرض خطر است، به راحتی میتوان فتوا داد که بر این امت واجب است که میزان فرزندان را در حد معین نگه دارد ، چون ما با نصوص اسلامی فراوان دریافتهایم که جان جامعه از جان فرد محترمتر است…
آفرینش
«ازدواج، موانع و مشکلات» عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم حمیدرضا عسگری است که در آن می خوانید:
اهتمام به مسئله ازدواج در تمامی جوامع به عنوان عاملی مثبت در زمینه سلامت روانی و اجتماعی مورد تایید قرار دارد.
و دولتمردان هر کشوری سعی دارند با افزایش میزان و نرخ ازدواج در سنین پایین جامعه را به سمت و سوی مسولیت پذیری و مشارکت اجتماعی دعوت کنند. و از افزایش فساد و بزهکاری در جامعه جلوگیری نمایند. در برسی عمیق عدم ازدواج به موقع جوانان متوجه می شویم که ریشه اکثر بزهکاری ها در سطح جامعه ریشه در همین قضیه دارد . به گونه ای که جوانان با بالا رفتن سن و عدم ازدواج به موقع خود را نسبت به وظایف اجتماعی و مدنی مسول نمی بینند و محدودیت و خط قرمزهایی را برای خود لحاظ نمی کنند.
لذا با نداشتن دغدغه نسبت به یک خانواده منسجم که وی باید مسولیت آن را برعهده داشته باشد جهت ارضای نیازهای روانی و مالی خود درصدد کسب این کمبودها از طریق نا مشروع برمیآیند. متاسفانه این موضوع در کشور ما که پیشتاز در اجرای احکام اسلامی و سنت های پیامبر اکرم(ص) می باشد کم کم پا به عرصه بحرانی می گذارد و موضوع ازدواج جوانان به یک معضل تبدیل می شود.
از نشانه های این معضل می توان به بالا رفتن سن ازدواج در بین جوانان وتمایل نداشتن آنها به تشکیل خانواده اشاره کرد. جای بسی تامل است که چرا در یک جامعه ای همچون ایران که اکثریت جمعیت آن را جوانان تشکیل می دهند چاره ای اساسی و کارآمد برای این مشکل اندیشیده نمی شود. بر اساس آمارهای اعلامی از سوی سازمان ملی جوانان درحدود 24 میلیون نفر از جمعیت کشور را سنین بین 14- 29 تشکیل می دهند و با افزایش این فاصله سنی بیش از نیمی از جمعیت کشور را جوانان تشکیل می دهند.
برهمین اساس در حدود 12 میلیون جوان در آستانه ازدواج قرار دارند که به علت مشکلات مالی و دیگر مشکلات و بیکاری موفق به تشکیل خانواده نشده اند. خوشبختانه هنوز ازدواج به لحاظ اندیشه و تفکر در بین جوانان به صورت امری محدود کننده و بیهوده تبدیل نشده است.
و یا به عبارتی دیگر تمایل جوانان برای ازدواج کمرنگ شده ولی از بین نرفته است. و فعلا این عدم ازدواج به خاطر مسائل مالی و اقتصادی است اما با کمال تاسف باید قبول کرد همین موانع اقتصادی که پیش روی جوانان است زمینه ساز ایجاد تفکرات و اندیشه های پوچ غربی در امر ازدواج خواهد شد. و آن زمان است که یک سنت حسنه و الهی به امری بیهوده و دموده تبدیل می شود.
با نگاهی واقع بینانه به امور جوانان کشور و عدم توانایی آنها برای ازدواج مشاهده می کنیم مشکلات مالی بر آنها فشار می آورد این مورد از دو بعد قابل برسی است: یکی از بعد روانی و عاطفی است و جنبه دیگر آن بعد مادی است.
آرمان
«روابط ایران و روسیه» عنوان سرمقاله روزنامه آرمان به قلم دکتر حسن بهشتى پور است که در آن میخوانید:
برخى بحث زیگزاگى بودن روابط ایران و روسیه را مطرح مىکنند که باید در این رابطه گفت که حداقل در یکى دو ساله گذشته روند ارتباط میان دو کشورمسیرسردى را طى کرده است .راهاندازى نیروگاه بوشهر تا حدى مىتوانست این مناسبات را بهبود دهد، اما بدقولى روسیه در تحویل موشکهاى اس سیصد، ضربه دیگرى به مناسبات دو کشور زد.
ظاهرا سیاست مدودف این است که از طریق نزدیک شدن بیشتر با امریکایىها تا حدودى وضعیت اقتصاد نابه سامان روسیه را سر و سامان دهد و گرفتن امتیازهاى اقتصادى را به گرفتن امتیازهاى مربوط به ایران ترجیح مىدهد.
باید در عمل دید آیا این سیاست به نتیجه مىرسد یا خیر؟ هزار وعده خوبان یکى وفا نکند، بسیارى از کشورها به امید وعده هاى امریکا دست از خیلى از سیاستهاى خود برداشتند ولى بعد دیدند که کلاه گشادى بر سرشان رفته است. لیبى یکى از این کشورهاست.
در مورد این که آیا این دیدار احمدى نژاد و مدودف باعث رفع کدورتها و رفع سوء تفاهمات موجود در رابطه ایران با روسیه شده باشد، کاملا روشن نیست. به نظر مىرسد که ایران نیاز دارد تجدیدنظرى اساسى در مناسبات خود با روسیه داشته باشد و فاکتورهاى جدیدى را وارد مناسبات خود کند که تغییراتى حاصل شود.
اما آیا این مناسبات میان ایران و روسیه مىتواند بر مذاکرات آتى ایران و گروه 1+5 تاثیر بگذارد؟ باید به دو نکته اشاره کرد. این که ایران سعى کند با کشورهاى مختلف تاثیرگذار روى پرونده هسته اى ایران، روابط خوب داشته باشد و مانع از نزدیکى بیشتر روسیه به امریکا شویم، یک موضوع است و واقعیتى است که به نظر باید به آن توجه کرد.
اما این که روسیه در شرایط حاضر در موقعیتى باشد که بتواند در مسئله هستهاى ایران تاثیرگذارى داشته باشد موضوع دیگرى است. در حال حاضر موضع روسیه، هر چه باشد تفاوتى براى ایران ندارد، چرا که در فضاى کنونى نمىتواند تعدیلى ایجاد کند.
در زمان بوش که سیاستهاى میلیتاریستى را به شدت دنبال مىکرد و یک موضع تند و غیرمنطقى در عرصه بین المللى علیه ایران داشت، موضع روسیه در تعدیل مواضع بوش تا حدودى تاثیرگذار بود. اما در شرایط کنونى که خود اوباما به دنبال مذاکره است و به ظاهر تلاش مىکند که با ایران وارد مذاکره شود، روسیه بیشتر نقش دنباله روى امریکا را ایفا مىکند تا تعدیل کننده سیاست هاى امریکا. بنابراین به نظر نمىرسد که مناسبات ایران و روسیه در شرایط حساس کنونى تاثیر تعیین کنندهاى بر روند مذاکرات ایران و غرب داشته باشد.
دنیای اقتصاد
«پیچ و خمهای مسکن» عنوان سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به قلم محمدصادق جنان صفت است که در آن می خوانید:
جهش قیمت مسکن در سالهای 1385 و 1386، چند پیامد مهم در فضای اجتماعی و اقتصادی ایران بر جای گذاشت که تا امروز ادامه دارد.
منتقدان دولت نهم، این جهش قیمت را به ناکارآمدی سیاستهای اقتصادی دولت نسبت داده و شرایط دشواری برای دولت فراهم کردند. دولت نهم نیز برای پاسخگویی به این نقدها و همچنین سد کردن راه رشد قیمت مسکن – حتی به صورت طبیعی و هم مسیر با نرخ تورم اعلام شده توسط بانک مرکزی- چند تصمیم مهم در حوزه اقتصاد مسکن اتخاذ و با تمام قدرت برای کاهش و تثبیت قیمت مسکن اقدام کرد.
ایجاد محدودیت برای پرداخت وام مسکن توسط بانکها و منحصر کردن پرداخت این وام به بانک مسکن در حد 18 میلیون تومان، دریافت مالیات از معاملات مکرر مسکن، سوق دادن بخش قابلتوجهی از تسهیلات بانکی به طرح مسکن مهر، پیاده کردن طرح کد رهگیری در بنگاههای معاملات املاک و تلاش برای ساخت مسکن مهر از تصمیمهای اتخاذ شده توسط دولت در سالهای 1387 به این سو بوده است.
دولت دهم؛ اما با تمرکز بیشتری روی مسکن مهر، عرضه انبوه مسکن را در دستور کار قرار داد و تا جایی پیش رفت که وزیر مسکن و شهرسازی از جشن خانهدار شدن همه ایرانیان در آیندهای نزدیک سخن گفت.
این وعده وزیر شاید به این دلیل بیان شد که اختیارات گستردهای برای تامین منابع مالی مورد نیاز ساختوساز در طرح مسکن مهر به او داده شده بود. با نزدیک شدن به وعدههای ساخت و تحویل دهها هزار واحد مسکونی در مناطق گوناگون از جمله شهرک پرند که کانون ساختوساز شده و تلاشهای خستگیناپذیر برای تحقق وعدههای آن نیز صورت پذیرفته، برخی تنگناها و مشکلات سرباز کرده است که باید دید برای حل آنها چه برنامههایی در دست اقدام خواهد بود.
یکی از مشکلات اصلی که از شروع طرح مسکن مهر توسط کارشناسان بارها نسبت به آن هشدار داده شده بود، ساخت زیربناهای فیزیکی مثل تامین آب، برق، گاز، جاده، مراکز آموزشی، بهداشتی و درمانی متناسب با ساخت و عرضه مسکن بود. این هشدارها و یادآوریهای مکرر چیزی نبود که پنهان کردنی باشد و به سادگی از کنار آن عبور کرد.
روزگذشته خبرگزاری فارس به نقل از مدیرعامل شهر جدید پرند خبرداد: «حدود 2 هزار واحد مسکونی آماده بدون آب و برق در پرند وجود دارد و نماینده ویژه معاون اول رییسجمهور برای بررسی مشکلات آب و برق و تاسیسات زیربنایی موجود به شهر جدید پرند میآید… 6ماه پیش گفتهایم واحدهای مسکونی آماده شده را میخواهیم افتتاح کنیم، حال اگر بخواهیم آنها را در آذرماه افتتاح کنیم، چگونه آنها را بدون آب و برق به بهرهبرداری برسانیم…» از طرف دیگر، یک عضو کمیسیون عمران مجلس نیز به خبرگزاری مهر گفته است: «… در حال حاضر تمام تسهیلات سیستم بانکی به مسکن مهر اختصاص یافته که این ایراد بزرگی است… نباید با به کارگیری مصالح ساختمانی درجه 3 قیمت مسکن را پایین نگهداریم…»
جهان صنعت
«آقای میرتاج الدینی شما چرا»عنوان سرمقاله روزنامه جهان صنعت به قلم مهرداد میهندوست است که در آن میخوانید:
گویا فعلا قرار است در بر همان پاشنهای بچرخد که دولت و دولتیها میخواهند. آن از لایحه برنامه پنجم که تکالیف دولت را برداشتند و به جای دولت مکلف است عبارت اجازه دارد نشاندند و این هم از اظهارات معاون پارلمانی محمود احمدینژاد که با آرامش کامل رسما خبر از عدم تکلیف میدهد.
محمدرضا میرتاجالدینی که روزی نماینده مجلس بوده و خود به خوبی میداند برای تصویب لایحه بودجه چقدر کار طولانی و کارشناسی در مجلس لازم است، به راحتی میگوید به جای نیمه آذرماه لایحه بودجه سال 90 را در ماههای بهمن یا اسفند به مجلس میدهند.
جناب میرتاجالدینی که معاون پارلمانی رییس دولت هستند پا را از این هم فراتر گذاشته و گفتهاند: مجلس هم طبیعتا باید این لایحه را قبل از سال جدید به تصویب برساند البته مجلسی که به زعم رییس جمهور در راس امور نباشد، برایش تعیین تکلیف هم میکنند و آب هم از آب تکان نمیخورد.
در دوران ریاست احمدینژاد بر دولت نهم، لایحه بودجه را به مانند ساختمانی دانست که نباید بیش از حد دستکاری شود، حال به نظر میرسد برای جلوگیری از این دستکاری راه جدید بر دولتمردان مکشوف شده است. لایحه را آنقدر دیر میرسانیم که وکیلالملهها به بررسی کافی نرسند.
سال قبل هم همینکار را کردند و جواب گرفتند، تنها نگرانی از این بابت است که سالهای آینده با شیب تند بیقانونی کار به جایی برسد که مجلس در بررسی لایحه بودجه خلع ید شود و دولت با خیال آسوده ساختمانش را بسازد.البته این کار مزایای بیشماری دارد یکی از آن همه مزیت این است که وقت دولت در راهروهای سبز پارلمان هدر نمیرود، اصلا شاید بهتر باشد عبارت لایحه را حذف کنند و هرچه دولت میخواهد تبدیل به قانون شود.با این وضعیت باید به رییس دولت حق داد که قوه مجریه را در راس امور بداند.
نظر شما چیست؟