اصولگرایان همیشه مورد خطاب مقام معظم رهبری در حفظ وحدت ملی و انسجام اسلامی هستند. نخستین مرحله وحدت ملی آن است که خود اصولگرایان با هم متحد باشند. لذا نشستی که پنجشنبه شب گذشته به همت دکتر محمود احمدینژاد، رییسجمهور محترم و پیشنهاد برخی از دوستان از جمله بنده برگزار شد یک فرصت خوب برای گفتوگو برای ساماندادن وحدت بین اصولگرایان بود.
به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک روزنامه ملت ما نوشت:
با 81 سال سن همچنان برای مباحث سیاسی و کار تشکیلاتی آمادگی بسیار دارد و شاید خودش به تنهایی یک حزب باشد.
حبیبالله عسگراولادی اگرچه سالهاست مستقیما در قدرت سیاسی کشور حضور ندارد و بیشتر وقت خود را علاوه بر کار تشکیلاتی در کمیته امداد امامخمینی(ره) میگذراند ولی هر جا که لازم باشد به عنوان یک پیشکسوت سیاسی هشدارهای لازم را به مسوولان میدهد به گونهیی که طی یکسال اخیر 2 نامه به محمود احمدینژاد نوشت و گلایههایی را مطرح کرد.
عسگراولادی البته ید طولایی هم در نامهنگاری دارد.
در دوران موسوم به اصلاحات هم در کسوت دبیرکل موتلفه اسلامی نامههای زیادی به برادر رییسجمهور وقت که دبیرکل یکی از احزاب اصلاحطلب بود نوشت.
اکنون دبیرکل جبهه پیروان خط امام و رهبری درصدد وحدت میان اصولگرایان است و به همین دلیل هفته گذشته جمعی از اصولگرایان با محوریت او به نهاد ریاستجمهوری رفتند تا زمینه وحدت را در میان اصولگرایان فراهم کنند.
آنگونه که عسگراولادی در این مصاحبه میگوید، کسانی که بخواهند با سهمخواهی یا زیادهخواهی یا از روی غفلت این ضرورت عقلی (وحدت میان اصولگرایان) را منکر شوند جایی در میان اصولگرایان ندارند.
تعبیر عسگراولادی از اصولگرایی همسان جریان و جناحی است که در دوره و مقابل اصلاحطلبی در کشور پدید آمد و البته وی و حزب متبوعش در شکلگیری آن نقش عمده ایفا کردهاند.
او البته در این گفتوگو خطاب به اصلاحطلبان معتقد به اصول و مبانی میگوید که اگر بخواهند به عرصه سیاسی برگردند باید ضمن اثبات پایبندی به نظام، سوالات مردم را درباره حوادث تلخ فتنه سال گذشته پاسخ دهند.
در سالهای اخیر مطالب متنوعی درباره اصولگرایی در رسانهها و فضای سیاسی کشور شنیده میشود، تحلیل شما چیست و اصولا ویژگیهای یک اصولگرا را چه میدانید؟
اصولگرایی یک رویکرد گفتمانی در سپهر سیاست ایران است که به نظر من بیشتر بعد از رویداد تلخ 18 تیر سال 78 پدید آمد. مبتکر طرح آن هم مقام معظم رهبری بودند که همه رجال سیاسی و مذهبی، جناحهای سیاسی و شخصیتها را جمع کردند و آنها را به حفظ اصول انقلاب و پیروی از خط امام و صیانت از آرمانهای اسلام فراخواندند.
اکنون ما بحمدالله دههچهارم انقلاب را پشت سر میگذاریم. به فرموده مقاممعظمرهبری دهه چهارم دهه گفتمان، پیشرفت، خدمت به مردم و بسط عدالت نبوی علوی در جامعه است. مردم ما این گفتمان را درک میکنند، بههمین دلیل دولت و مجلس و نخبگان عمدتا دنبال پیشرفت کشور و جبران عقبماندگیها هستند و مسوولان کشور هر روز خدمت خود را به مردم بیشتر میکنند و مسابقه در این امر گذاشتهاند.
همه به تحقق عدالت در جامعه میاندیشند و این فضای بسیار خوب و مطبوعی است که میشود پاکترین هوای سیاسی را در آن استنشاق کرد. اگر عدهیی میخواستند یا بخواهند با گفتمان آشوب، براندازی و فتنهگری این هوا را آلوده کنند، ملت و دولت و در راس آن رهبری معظم انقلاب اسلامی با بصیرت اوضاع را مدیریت خواهند کرد. با مدد خداوند اکنون ما در اوج اقتدار ملی هستیم. سرمایه اجتماعی دولت بهقدری است که کارهای بزرگ را دارد انجام میدهد. همین طرح هدفمندکردن یارانهها که یک جراحی بزرگ اقتصادی است، دولت با اتکا به رهبری انقلاب و نظام و سرمایه اجتماعی مردم خوبمان و اعتبار سیاسی خود دارد آن را به پیش میبرد و انشاءالله موفق هم خواهد شد.
با تمام این اوصاف ویژگیهای اصولگرایی را در چه مواردی میدانید؟ آیا به وجود گرایشهای مختلف در این طیف قایل هستید؟
مقام معظم رهبری حداقل 20 شاخصه برای اصولگرایی نام بردند. هر رجل سیاسی و مذهبی و هر حزب و گروه سیاسی که خود را با این شاخصهها و ویژگیها نزدیک کند، اصولگراست و میتواند در طیف وسیع اصولگرایی درخدمت گفتمان پیشرفت، خدمت و عدالت قرار گیرد.
عدالتخواهی، فسادستیزی، اعتقاد به اسلام، سادهزیستی مردمخواهی و مردم دوستی، تواضع و منحرف نشدن در وادی غرور و لجاجت و خودخواهی، خردگرایی و تدبیر و حکمت، مسوولیتپذیری و پاسخگویی، اهتمام به علم، سعهصدر و تحمل مخالف، اجتناب از هوای نفس، شایستهسالاری، نظارت بر عملکرد زیرمجموعهها، تلاش بیوقفه برای خدمت به مردم، قانونگرایی، شجاعت و قاطعیت در بیان حق، انس با خدا و قرآن، استکبار ستیزی و ظلمستیزی و اهتمام به وحدت ملی و انسجام اسلامی و… از جمله ویژگیها و شاخصههای اصولگرایی در جامعه امروز ما است. ما باید در فضای سیاسی کشور از این کلیدواژهها برای برقراری ارتباط و گفتوگو استفاده کرده و ادبیات سیاسی کشور را روی همین فرهنگ تنظیم و مدیریت کنیم.
برخی از بزرگان جریان اصولگرا از خطر انحراف در این جریان احساس نگرانی کرده بودند، راهکارهای اصولی برای جلوگیری از انحراف در جریان اصولگرایی با توجه به نگرانی برخی چهرههای دلسوز این جریان به نظر شما چیست؟
هر جریان سیاسی ممکن است به دلیل تنبلی، غفلت یا جهل به سمت خواست دشمن منحرف شود و هر تفکر سیاسی ممکن است با فاصله گرفتن از اصول عقلای انقلاب، خود دچار آفت شود، جریان اصولگرا هم از این قاعده مستثنی نیست. بنده امروز یک هوشمندی و عقلانیت در سران اصولگرا میبینم که حریم اسلام، انقلاب، امام و رهبری را رعایت میکنند و این خود سرمایه بزرگی است که همیشه ما را از انحراف مصون میدارد.
بنا بر اخبار برخی رسانهها، جنابعالی پنجشنبه هفته گذشته به همراه جمعی از اصولگرایان دیداری با رییسجمهور محترم داشتید. محورهای این دیدار چه بوده و آیا صحبتی برای تشکیل جبهه فراگیر اصولگرایان به میان آمده است؟
اصولگرایان همیشه مورد خطاب مقام معظم رهبری در حفظ وحدت ملی و انسجام اسلامی هستند. نخستین مرحله وحدت ملی آن است که خود اصولگرایان با هم متحد باشند. لذا نشستی که پنجشنبه شب گذشته به همت دکتر محمود احمدینژاد، رییسجمهور محترم و پیشنهاد برخی از دوستان از جمله بنده برگزار شد یک فرصت خوب برای گفتوگو برای ساماندادن وحدت بین اصولگرایان بود. اصولگرایان برای «کارآمدی» نظام و بسط «ید» رهبری در اداره انقلاب و نیز تداوم گفتمان اصولگرایی در کشور ناگزیر هستند که با هم وحدت داشته باشند، این یک امر اجتنابناپذیر است. کسانی که بخواهند با سهمخواهی یا زیادهخواهی یا از روی غفلت این ضرورت عقلی را منکر شوند جایی در میان اصولگرایان ندارند.
چه مسائل و مباحثی در این نشست مطرح شد؟
فضای گفتوگو در آن نشست بسیار صمیمی و گرم بود و همه از این رویکرد استقبال کردند و قرار شد جلسات تداوم داشته باشد. امیدواریم با لطف و عنایتی که خداوند متعال به جمع مخلص دارد، آنها بتوانند در جهت تعمیق وحدت و همگرایی در میان اصولگرایان تلاشهای مثمرثمری داشته باشند تا در مسیر وحدت ملی فراگیر صدای رهبری را لبیکگو باشند.
حاج آقا به نظر شما حاشیهنشینی نخبگان سیاسی چه تبعاتی برای کشور دارد و چرا اکنون برخی از نخبگان حاشیهنشینی را برحضور فعال در کشور ترجیح دادهاند؟
نخبه سیاسی کسی است که در متن گفتمان مسلط جامعه حضور مییابد و حرف و منطق خود را پیش میبرد. کسی که حاشیهنشینی را به حضور در متن ترجیح داده نمیتواند یک نخبه سیاسی قابل قبول باشد.
یک نخبه سیاسی از هر فرصت برای یاری مردم و نظام و حرکت در مسیر منافع ملی استفاده میکند. حاشیهنشینی هیچ کمکی به انجام این وظیفه نمیکند. ما نباید انتظار داشته باشیم حتما بیایند از ما خواهش کنند تا حضور سیاسی پیدا کنیم.
بهخواست خداوند مردم ما پاک و بیآلایش با هوشمندی و بصیرت در متن مسائل سیاسی، اجتماعی و فرهنگی فعال هستند گوش آنها به دهان و زبان رهبری معظم انقلاب است که یک لحظه را برای حضور در صحنه فراموش نمیکنند. در سفر مقام معظم رهبری به قم واقعا دیدیم مردم چه قیامتی برپا کردند و زیباترین صحنه پیوند امت و امامت را به تصویر کشیدند. باید مثل مردم در متن باشیم و از حاشیهنشینی و قهرکردن و چهره عبوسکردن پرهیز کنیم که دشمن حداقل چیزی را که میخواهد کنارهگیری و قهر و چهره عبوسکردن است.
به نظر شما چه کسانی میتوانند در جهت جذب حداکثری که مورد تاکید رهبرمعظم انقلاب هستند حرکت درستی انجام ندهند؟
کسی با جذب حداکثری و دفع حداقلی مخالف نیست و در میان اصولگرایان ما با این اصل کسی را مخالف نداریم این از رهنمودهای رهبری است. ممکن است برخی همتشان در اجرای این سیاست کمتر و برخی بیشتر باشد.
حاجآقا به نظر شما اگر اصلاحطلبان بخواهند مجددا به عرصه برگردند چگونه میتوانند به عرصه برگردند و باید جوابگوی چه سوالاتی باشند؟
اصلاحطلبان معتقد به اصول و مبانی، اگر بخواهند به عرصه سیاسی برگردند باید ضمن اثبات پایبندی به نظام، سوالات مردم را درباره حوادث تلخ فتنه سال گذشته پاسخ دهند. نخستین سوال این است که چرا کسانی که با دشمن همگرایی کردند و اجازه دادند امریکا، انگلیس و رژیم صهیونیستی در رقابتهای سیاسی انتخابات دهمین دوره ریاستجمهوری اخلال کنند حساب کار خودشان را از آنها جدا نکردند؟ آنها باید به مردم بگویند وزیر ارشاد دولت اصلاحات و روزنامهنگاران زنجیرهیی دوره اصلاحات در رادیو بیبیسی، رادیو امریکا و رسانههای غرب چه میکنند؟! چرا زبان دشمن را علیه ملت تیز میکنند و شما هم با آنها برخورد نمیکنید؟! دومین سوال این است که چرا حرمت رای مردم را پاس نداشته و به جمهوریت نظام جفا کردید. سومین سوال این است که چرا برای ادعاهای خود نهادهای قانونی نظام مثل شورای نگهبان و نیز نهاد فیصلهبخش منازعات و مناقشات یعنی ولایتفقیه را به عنوان راههای قانونی برنتافتند و در مقابل کسانی که اردوکشی خیابانی، خشونت و خونریزی را انتخاب کردند، موضع نگرفتند. چهارمین سوال این است که چرا اقتدار ملی را در برابر گردنکشان جهانی تضعیف کرده و دشمن را تشویق و تحریک کردید تا با قطعنامههای شورای امنیت پای در وادی تحریم و تهدید بگذارند. سوال دیگر این است که چرا آنان که در روز 13 آبان، 16 آذر، روز قدس و روز عاشورا به اسلام و امام و انقلاب جفا کردند و همه آرمانها و اهداف انقلاب را مورد هجوم قرار دادند، حتی به عکس امام(ره) جسارت کرده و به دستههای عزاداری امام حسین(ع) حمله کردند را مورد اعتراض قرار ندادید. سوالاتی از این قبیل بسیار است، چرا آنها که باید دست از لجاجت و عناد بردارند اینقدر جفا به نظام و انقلاب و رهبری کرده و میکنند و هنوز این جفاکردنها ادامه دارد و چرا جفاکاران را از خود طرد نمیکنند.
نظر شما چیست؟