رقابت ایران و عراق به عنوان 2 قطب بدون رقیب بازار جهانی نفت همزمان با افزایش ذخایر هیدروکربوری، برای توسعه، ارتقای ظرفیت تولید و صادرات طلای سیاه و تصاحب تمامی عناوین بین المللی بالا گرفته است.
به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک به نقل از مهر، ظرفیت تولید و حجم ذخایر نفت خام جدا از مزیتهای اقتصادی همواره به یکی از ابزارهای دولتهای مختلف برای افزایش قدرت چانه زنی در مذاکرات بین المللی تبدیل شده است.
بر این اساس سال گذشته میلادی ونزوئلا با ارسال گزارشهایی به اوپک از افزایش ذخیره قابل برداشت نفت خود از 99.4 به 172 میلیارد بشکه خبر داد و حتی در رده بندی سازمان کشورهای صادرکننده نفت جایگاه ایران به سومین دارنده ذخایر نفتی سقوط کرد.
در این راستا حسین الشهرستانی وزیر نفت عراق هفته گذشته با اشاره به کشف و افزایش ذخایر جدید هیدروکروبری، از افزایش 25 درصدی ذخایر نفتی این کشور خبر داد و اعلام کرد: مجموع ذخایر نفت خام عراق از 115 میلیارد به 143.1 میلیارد بشکه (به استثنای ذخایر نفتی منطقه کردستان) رسیده است.
در صورت تایید این آمارها از سوی موسسات معتبر بین المللی در حالی حجم ذخایر طلای سیاه عراق از ایران در رتبه بندی اوپک پیشی می گیرد که در سالهای اخیر ایران بیشترین میزان کشف ذخایر نفت و گاز در بین کشورهای مختلف جهان را به خود اختصاص داده است.
به استناد آمارهای شرکت ملی نفت در برنامه چهارم توسعه در مجموع 4.5 میلیارد بشکه نفت و در یکسال گذشته با کشف هفت میدان 14 میلیارد بشکه نفت به حجم ذخایر هیدرو کربوری کشور افزوده شده است.
در عین حال، در سالهای اخیر این دو قطب نفتی جهان برای دستیابی به آمارهای افزایش ذخایر، ظرفیت تولید نفت و ارتقا جایگاه در اوپک به اوج خود رسیده است و از این رو پس از هدف گذاری افزایش تولید نفت ایران به 5.1 میلیون بشکه در برنامه پنجم توسعه، دولت بغداد هم با مشارکت شرکتهای خارجی تولید 12 میلیون بشکه نفت در روز را هدف گذاری کرده است.
تعقیب و گریز ایران- عراق با محوریت میادین مشترک نفتی
به گزارش مهر، مهمترین برنامه شرکت ملی نفت در برنامه پنجم توسعه افزایش ظرفیت تولید روزانه نفت ایران به پنج میلیون و 150 هزار بشکه و با محوریت توسعه میادین مشترک است.
بر این اساس توسعه برخی از میادین مشترک نفتی همچون دهلران، پایدار غرب، آزادگان، یادآوران، آذر، اروند و نفت شهر (مشترک با عراق)، اسفندیار و فروزان (مشترک با عراق)، هنگام (مشترک با عمان)، فرزام و نصرت (مشترک با امارات) و آرش (مشترک با کویت و عربستان) در اولویت اختصاص منابع مالی قرار گرفته است.
اما عراق هم سال گذشته میلادی با برگزاری دو دور مناقصه قرارداد توسعه 11 میدان نفتی خود را به شرکتهای نفتی بین المللی واگذار کرده و قصد دارد با توسعه این میادین ظرفیت تولید نفت خود را به 12 میلیون بشکه افزایش دهد.
بر این اساس تاکنون توسعه فاز دوم میدان قرنه غربی به لوک اویل روسیه و استات اویل هیدروی نروژ، میدان مشترک مجنون به پتروناس مالزی و شل، میدان هلفیا به CNPC چین، توتال فرانسه و پتروناس، میدان قراف به جاپکس ژاپن و پتروناس، بدره به گازپرم روسیه، کوگاز کره جنوبی، پتروناس و تپاکو، توسعه میادین نفتی قیاره و نجمه به سونانگول آنگولا واگذار شده است.
ضمن آنکه برخی از شرکتهای آمریکایی، آسیایی و اروپایی نیز قراردادهایی به منظور اکتشاف، حفاری چاهها و ساخت برخی از تجهیزات نفتی با این کنسرسیومهای بین المللی امضا کرده اند.
اظهارات کارشناسان درباره چشم انداز 2 قطب نفتی جهان
محمود خاقانی کارشناس بین المللی انرژی در گفتگو با مهر هم با تاکید بر اینکه افزایش ذخایر نفتی عراق را نمی توان صرفا یک ژست سیاسی قلمداد کرد، اظهار داشت: با توجه به برگزاری مناقصات نفتی و حضور شرکتهای بین المللی، بغداد نیازی به اعلام آمارهای غیر مستند ندارد.
وی یکی از اهداف اعلام رسمی این افزایش ذخایر نفتی را ایجاد یک دورنمای اقتصادی تر برای حضور سرمایه گذاران خارجی در صنعت نفت عراق دانست و معتقد است: در حال حاضر این کشور از فرصت محدودیتهای سرمایه گذاری در صنعت نفت ایران و فقدان وجود یک استراتژی کلان در این بخش به خوبی استفاده می کند.
این کارشناس بین المللی انرژی با اشاره به وجود میادین عظیم و با پتانسیل بالای تولیدی در این همسایه غربی ایران، تاکید کرد: عراق در حالی ریسک سرمایه گذاری صنایع نفت را به خارجیها واگذار کرده که هزینه های تولید نفت در ایران و عربستان با توجه به افزایش عمر مخازن هیدروکربوری بالا رفته است.
جواد یارجانی رئیس سابق امور اوپک و ارتباط با مجامع انرژی وزارت نفت با اعلام اینکه میزان حجم ذخایر نفت کشورها به تنهایی در چانه زنی های بین المللی اثر گذار نیست به خبرنگار مهر گفت: نمی توان افزایش ذخایر نفتی عراق را نمایشی تصور کرد اما در تعاملات بین المللی ظرفیت تولید و صادرات نفت حرف اول را می زند.
وی با بیان اینکه عراق پتانسیل بالقوه تولید روزانه 12 میلیون بشکه نفت را دارد، خاطر نشان کرد: در شرایط فعلی این کشور با مشکلاتی همچون فقدان حضور نیروهای بومی متخصص، نبود امنیت کافی برای توسعه میادین هیدروکربوری و آسیب صنایع نفتی پس از سالها جنگ مواجه است.
نظر شما چیست؟