آرمان«بانکها و رنج داراییهای سمی» عنوان سرمقاله روزنامه آرمان به قلم محمود رضا خاوری است که در آن میخوانید:یکی از عوامل موثر بر ورشکستگی بانکها ریسک اعتباری است که منجر به ریسک نقدینگی و عدم تطابق جریانهای ورودی و خروجی منابع خواهد شد. تموج در متغیرهای کلان اقتصادی در طول زمان، عدم یکپارچگی در سیاستگذاری […]
آرمان
«بانکها و رنج داراییهای سمی» عنوان سرمقاله روزنامه آرمان به قلم محمود رضا خاوری است که در آن میخوانید:
یکی از عوامل موثر بر ورشکستگی بانکها ریسک اعتباری است که منجر به ریسک نقدینگی و عدم تطابق جریانهای ورودی و خروجی منابع خواهد شد. تموج در متغیرهای کلان اقتصادی در طول زمان، عدم یکپارچگی در سیاستگذاری و مقررات احتیاطی ارگانهای نظارتی، عدم تناسب حجم فعالیتها با زیر ساختهای موجود، عدم به کارگیری فناوری اطلاعات و نظامهای اطلاعاتی یکپارچه در میان سازمانهای ذی نفع، نبود فرایندهای رتبه بندی اعتبار کافی و کارآمد،فقدان کنترلهای داخلی مبتنی بر فناوری اطلاعات ازجمله عوامل موثر بر افزایش مطالبات سمی است. از طرفی، نبود سیاست گذاری درست در قیمتهای نسبی متغیرهای کلان اقتصادی از جمله عوامل موثر بر افزایش داراییهای سمی بانکهای ایرانی است.
میتوان با استفاده از بررسیهای تطبیقی متغیرهای کلان اقتصادی کشورهای مختلف، آثار و تبعات عدم سیاست گذاری یکپارچه و درست در تعیین قیمتهای نسبی متغیرهای اقتصادی از جمله نرخ تورم و سود مورد انتظار تسهیلات را بر داراییهای سمی بانکهای ایرانی مورد مطالعه قرار دهد. هر چند ایجاد داراییهای سمی بانکهای ایرانی را نمیِتوان فقط به متغیرهای کلان اقتصادی محدود کرد، لیکن به طور قطع ایجاد این نوع از داراییها یکی از تبعات ناشی از تموجات در بازارهای مالی است و به صورت یک چرخه دوباره با آثار مخرب تر بر بحران پولی و مالی میافزاید.
از طرفی، عدم توسعه بازارهای مالی ایران در قالب ابزارهای مالی رایج مانند ابزارهای مشتقه هر چند آثار مخرب بحران مالی بین المللی را برای ایران به ارمغان نداشته، ولی به دلیل وابستگی اقتصاد ایران به درآمدهای ناشی از نفت و نوسانی بودن این متغیر و نبود یکپارچگی در سیاستگذاری متغیرهای تاثیر گذار بر بازارهای مالی از جمله دلایل اصلی بر ایجاد داراییهای سمی بانکهای ایرانی است.
افزایش داراییهای خارجی بانک مرکزی ناشی از افزایش درآمدهای نفتی، افزایش واردات دلارهای نفتی، عدم توان رقابت قیمتی واحدهای تولیدی، تعیین سود مورد انتظار کمتر از نرخ تورم،بالا بودن قیمت تمام شده(هزینههای مالی) پولی به منظور کاهش ریسک رقابت، نبود سازوکارهای نظارتی کارآمد و کنترلهای داخلی بانک ها، مداخله در سیاستهای اعتباری در قالب تسهیلات تکلیفی و تبصرهای و سایر ریسکهای نظام یافته و انعطاف پذیری قوانین و مقررات از جمله دلایل اصلی بروز داراییهای سمی بانکها محسوب میشود.
دنیای اقتصاد
«لزوم تجدیدنظر در برنامه مدارس» عنوان سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به قلم علی سرزعیم است که در آن میخوانید:
شروع مهرماه همواره یادآور اهمیت مقوله آموزش در توسعه کشور است. پس از تحقیقات گری بکر، اهمیت آموزش در شکلگیری سرمایه انسانی به یک باور مسلم در میان اقتصاددانان بدل گردیده به طوریکه امروزه مشاورین اقتصادی، یکی از مهمترین توصیههای سیاستی خود برای ایجاد رشد بلندمدت را سرمایهگذاری در امر آموزش میدانند. نیازی نیست تا به راهی دور برویم! اگر به کشورهای عرب همسایه نگاه کنیم، متوجه میشویم که آنها چه اندیشهای در سر دارند.
کشورهای موفق حاشیه خلیجفارس نظیر امارات، کویت، قطر، بحرین و عربستان به یمن سیاستهای اقتصادی مناسب توانستند در مقاطعی از زمان، رشدهای قابل قبولی را تجربه کنند.
ضعف عملکرد اقتصادی ایران، مشکل عراق، افغانستان، مشکلات کشورهای آسیای میانه و بلوک شرق زمینه ای را برای رشد آنها فراهم آورد، اما از آنجا که دلنگران تداوم این رشد هستند شروع به سرمایه گذاریهای کلان روی آموزش کردند. دعوت از دانشگاههای مهم آمریکا و کانادا برای حضور و تاسیس شعبه در کشورهای قطر، امارات و کویت همگی، نشان از عزم جزم آنها در این زمینه دارد. بیتردید راهی مستقیمتر و موثرتر برای توسعه بلندمدت ایران جز از طریق سرمایهگذاری در امر آموزش و پرورش متصور نیست.
خوشبختانه امروز کشور در عرصه آموزش گرفتار مشکلاتی که در سالهای پس از جنگ بود نیست. به عنوان مثال، امروز دیگر مساله اصلی نظام آموزش و پرورش، مدارس سه شیفته نیست و مدرسهسازی به یک دغدغه غیربحرانی تبدیل شده است. آنچه که به نظر میرسد باید در عرصه آموزش و پرورش در دستور کار قرار گیرد، افزایش کیفی آموزش است. امروز تحقیقات اقتصادی پیرامون رشد نشان میدهد که گاه دو کشور (مثلا ایران و کره) هر دو به یک میزان از افزایش تحصیلات برخوردار شدهاند، اما در ایران این افزایش سرمایه انسانی به افزایش رشد اقتصادی منجر نشده است.
یکی از دلایلی که برای این امر مطرح شده تفاوت کیفیت آموزش است و صرفا تعداد سالهای تحصیل نمیتواند ملاک کافی برای نشان دادن میزان آموزش باشد، بنابراین اگر میخواهیم که میوه سرمایهگذاری در امر آموزش؛ یعنی افزایش بهرهوری را واقعا بچینیم باید روی کیفیت آموزش سرمایهگذاری قابل توجهی کنیم. برای نمونه کافی است تا نگاهی به آموزش زبان خارجی بیندازیم. شاید نسل ما در مقایسه با دیگر افراد خارجی غیر انگلیسی زبان بیشترین ساعتهای عمر را صرف شرکت در کلاسهای زبان کرده باشند.
آموزش زبان انگلیسی نهتنها از راهنمایی وجود داشته و تا مقطع دیپلم هر کس اقلا هفت سال را صرف آموزش زبان میکند، بلکه انواع و اقسام موسسات آموزشی وجود دارد و کماکان به عنوان یک بیزنس جذاب فعالیت دارد.
اما با این حال عموم ایرانیها با مشکل زبان روبهرو هستند و ضعف زبان را یک مشکل در برقراری ارتباط با طرفهای خارجی و جهان خارج مییابند؛ در حالیکه بسیاری از ملتهای اروپایی نظیر سوئدیها، هلندیها و تا حدودی بلژیکیها عموما قادر به تکلم به زبان انگلیسی هستند و این را صرفا مرهون آموزش عمومی در مدارس میباشند! همه اینها در حالی است که در برخی کشورهای اروپایی دانشآموزان سه زبان خارجی را یاد میگیرند، اما در ایران نهتنها آموزش انگلیسی، بلکه آموزش عربی نیز وضعیت اسفباری دارد و هیچ توشه ارزشمندی برای دانشآموزان فراهم نمیکند.
افزایش کیفیت آموزش صرفا به معنی آن نیست که درسهای موجود با کیفیت بهتر ارائه شوند، مثلا ریاضیات با کیفیت بهتر ارائه شود یا آزمایشگاههای مدارس تجهیز شود! بلکه به معنی آن است که در مورد سرفصل دروس یک ارزیابی مجدد صورت گیرد. در چارچوب نظام آموزشی فعلی فرض بر این است که مواد آموزشی دبیرستان باید شخص را مهیای ورود به دانشگاه کند؛ در حالیکه بنا به فرض همه به دانشگاه نخواهند رفت! لذا نباید وقت و عمر کسانی را که قصد ندارند به دانشگاه روند با آموزشهای تئوریک ضایع نمود.
نظر شما چیست؟