روزنامههای صبح امروز ایران در سرمقالههای خود به مهمترین مسائل روز کشور و جهان پرداختهاند که برخی از آنها در زیر میآید.
جهان صنعت:شوی دستوری
«شوی دستوری» عنوان سرمقالهی روزنامهی جهان صنعت به قلم مریم باستانی است که در آن میخوانید؛ت جربه نشان داده که وقتی بر خبری تاکید بیشتری میشود، رسانهها آن را بیشتر مورد توجه قرار میدهند در عین اینکه حساسیت دولت هم بیشتر میشود. موضوع آلودگی آب تهران یک نمونه بارز این موضوع است. هنوز در دولت برای اینکه اعلام شود بالاخره آب تهران آلوده است یا نه، توافق نشده و صداهای مختلفی به گوش میرسد.
خانم دستجردی یک تنه ایستاده و میگوید آب تهران آلوده است؛ مردم ننوشید. حالا آقای نامجو، وزیر نیرو علاقه ندارد که به حوزهاش ایرادی وارد شود، موضوع دیگری است اما این وسط رسانهها چه گناهی دارند که باید حملات دو طرف را تحمل کنند. اگر وظیفه رسانهها انتقال درست اخبار و اطلاعات است؛ در رابطه با موضوع آلودگی همین رسالت را اجرا کردهاند.
چگونه است که رسانهها نباید سخنان وزیر بهداشت را منتشر کنند و فقط حرفهای آقای نامجو را باید منتشر کنند؟ بهتر نیست حضرات اول اختلافهایشان را در دولت حل کنند و بعد نوک پیکان حمله را متوجه رسانهها کنند تا ما هم به اصطلاح شو اجرا نکنیم؟
دنیای اقتصاد: پیشفروش مسکن و امیدهای تازه
«پیشفروش مسکن و امیدهای تازه»عنوان سرمقالهی روزنامهی دنیای اقتصاد به قلم محمدصادق جنانصفت است که در آن میخوانید؛خرید خانه و مسکن در همه جوامع یک رویداد بزرگ در زندگی خانوادهها به شمار میآید.
این موضوع برای ایرانیان نیز فوقالعاده بااهمیت و یک نقطه عطف است؛ اما خرید خانه و مسکن منابع قابلتوجهی میخواهد که درآمد و پسانداز ناشی از کار بسیاری از خانوادهها در یک دوره کوتاهمدت و حتی میانمدت تکافوی آن را نمیکند.به همین دلیل است که مراکز مالی و بانکی به کمک خریداران بالقوه مسکن آمده و بخشی از نیاز پولی را با پرداخت وام تامین میکنند. از سوی دیگر، ساخت و تولید مسکن نیز فرآیندی زمانبر است و سرمایه مالی قابلتوجهی میخواهد.
این موضوع موجب شده است که سازندگان و تولیدکنندگان این کالا به مراکز مالی مراجعه کرده و بخشی از سرمایه موردنیاز را به صورت اعتبارات و وامهای بانکی دریافت کنند. در حال حاضر و به دلایل گوناگون این روش در ایران با نوعی کندی و اختلال مواجه شده است و بانکهای کشور برای پرداخت وام خرید مسکن با محدودیت مواجه شده و دولت نیز با متمرکز شدن شدید در طرح مسکن مهر، بخشی از منابع بانکی را به این طرح سوق داده است. به این ترتیب عرضه و تقاضای مسکن در غیر از طرح مسکن مهر، با نوعی رکود مواجه و بازار مسکن از شادابی و نشاط دور شده است.
یک راه دیگر برای خانهدار شدن و تولید مسکن – به جز تامین مالی از محل منابع بانکی – این است که خریداران و فروشندگان مسکن یک دوره زمانی از نظر تامین منابع مالی با یکدیگر مشارکت کنند. این روش که به «پیشفروش» مشهور است و یک راه مناسب برای ایجاد تعادل در خرید و ساخت این کالای مهم به حساب میآید در بیشتر جامعهها نمود دارد و بازار ویژه خود را پیدا کرده است. متاسفانه در ایران؛ اما به دلیل فقدان قانون جامع و مانع روش اخیر نیز راه تنگ و باریکی داشته است.
در سال 1385 بود که قوهقضائیه ایران اعلام کرد: طرحی برای قانونی شدن پیش فروش مسکن تهیه و به دولت ارائه کرده است. در همان دوران، یکی از مدیران وزارت مسکن نیز اعلام کرد: طرح یاد شده به زودی در هیات دولت تصویب خواهد شد؛ اما این کار دیروز به سرانجام رسید و مجلس قانونگذاری ایران موادی از طرح مربوط به پیشفروش مسکن را تصویب کرد. اکنون و با تهیه آییننامههای مربوطه و ابلاغ آن متقاضیان پیش خرید خانه با اعتماد و اطمینان بیشتری به این کار اقدام خواهند کرد.
در چنین شرایطی، تولیدکنندگان مسکن نیز میتوانند با اتکا به منابع مالی دریافت شده از خریداران اقدام به ساخت کرده و بازار مسکن در این بخش رونق خواهد گرفت. اعتماد و اطمینانی که خریداران از مسیر این قانون پیدا خواهند کرد و آغاز فعالیتهای سازندگان ایجاد رونق را در مسکن غیر از طرح مهر محتمل میکند و این امید را ایجاد میکند که صنایع وابسته به مسکن نیز رونق را تجربه کنند. کاش این مصوبه زودتر تصویب میشد و مانعی بر سر راه اجرای آن پدیدار نشود.
نظر شما چیست؟