گزیده سرمقاله های اقتصادی روزنامههای صبح امروز به شرح زیر است:
تهران امروز
«در حاشیه مناقشه مالیاتی»عنوان سرمقاله روزنامه تهران امروز به قلم حسامالدین کاوه است که در آن میخوانید:
مالیات حقی است که دولت از مودیان دریافت میکند تا بتواند خدمات و وظایفی را که برعهده آن گذاشته شده به نحو احسن انجام دهد. در عین حال اعتراض اصناف به روش تعیین مالیات بر فعالیتهای اقتصادی اصناف، نشانگر نارضایتی بخشهایی از اصناف از روش یاد شده است. در اینکه میباید در یک فضای مناسب و توام با تفاهم، اختلافها رفع و اعتراضها پایان یابد تردیدی نیست. این موضوع نیاز به پیشزمینهای دارد که شفافسازی است.
هر شهروند در هر فعالیت اقتصادی خود دینی خواهد داشت که مالیات نامیده میشود. گمان نمیرود نه اصناف و نه هیچ یک از شهروندانی که پرداخت مالیات مشمول حال آنان میشود، در این موضوع شک و تردیدی داشته باشند اما شفافسازی در زمینه فعالیتهای اقتصادی و نیز استیفای حقوق دولت و ملت در قالب مالیات ضروری است. به نظر میرسد هنوز راهکار مناسبی که بتواند در عین رعایت عدالت مالیاتی، وضعیت پرداخت و دریافت مالیات را شفاف سازد، وجود ندارد.
همین امر موجب دامن زدن به برخی اعتراضات اصناف به رفتار و رویکرد سازمان امور مالیاتی شده است. در بسیاری از کشورهایی که دولت درآمدی جز کسب مالیات ندارد، در کوچکترین داد و ستدها نیز میزان مالیات معین و از خریدار بهصورت نقدی دریافت میشود و خریدار کالا نیز میتواند در پایان سال کل مالیاتهایی را که بدین صورت پرداخته، در اظهارنامه مالیاتی خود درج کند.
اما به نظر میرسد هنوز نظام مالیاتی در کشور ما چندان که باید و شاید از وضوح و شفافیت برخوردار نیست و افزون بر این، کسی نمیداند در طول سال چقدر مالیات مستقیم پرداخت کرده و چقدر مالیات غیرمستقیم.
پرداخت مالیات یک رفتار مدرن مبتنی بر وجود دولت مدرن است و دولت مدرن تنها با اطلاعرسانی و آگاهیدهی به عموم مردم است که میتواند ضرورت پرداخت مالیات را برای آنان، روشن سازد. پرداخت مالیات نشانه فرهنگ مدرن نیز هست و دستگاهی که میخواهد هزینههای دولت مدرن را از طریق مالیات مدرن دریافت کند، خود پیشاپیش باید سازوکار و ساختاری مدرن داشته باشد.
متاسفانه برخی از مقامات رسمی سازمان امور مالیاتی با عنوان کردن این موضوع که: «بحث بستن بازار ارتباطی به موضوع مالیاتی ندارد.» سرنا را از سر گشادش زدهاند. تبدیل یک اعتراض ساده – حتی در صورت بستن بازارها – به یک موضوع غیرصنفی، خطای بزرگی است که برخی از مقامات رسمی سازمان امور مالیاتی مرتکب شدهاند.
جهان صنعت
«صنعت بازنده» عنوان سرمقاله روزنامه جهان صنعت به قلم سارا ثبات است که در آن میخوانید:
قطعی برق صنایع که صدمات شدیدی را روانه صنایع کرد اگر هیچ پیامدی نداشت یک پیام داشت؛ انداختن توپ مسوولیت مسوولان به زمین یکدیگر.
وزارت صنایع میگوید وزارت نیرو باید محدودیت برق صنایع را با اطلاع قبلی انجام دهد و توپ مسوولیت را به زمین وزارت نیرو شوت میکند. وزارت نیرو در مقابل از بدهی صنایع گلایه میکند و در نهایت دولت توپ بدهیهایش به صنعت برق را به زمین مجلس ارسال میکند!
حاصل این پاسکاریها تنها یک چیز است؛ خسارت سنگین به صنایع و از پا درآمدن آنها. صاحبان صنایع از آسیب به دستگاههای صنعتی، فاسد شدن مواد اولیه، تعطیلی خطوط، عدم اجرای تعهدات صادراتی، بیکاری کارگران و اختلال در تامین آب و خطوط تلفن به دلیل قطعیهای مکرر شکوه میکنند. حالا سوال اینجاست چه کسی برای خسارات سنگین به اقتصاد کشور و توسعه صنعت که موتور محرکه اقتصاد است، چارهاندیشی کرده است؟ و سوال دیگر اینکه وزارت نیرو چه تدابیری برای عدم هماهنگی در قطعی برق و وصل مجدد آن، عمل نکردن به جدول زمانبندی و وعدههای بیاساس دارد؟
تابستان با تمام سختیها میگذرد اما آنچه باقی میماند بیتردید خسارتهایی هستند که هرگز جبران نمیشوند زیرا همیشه صنایع قربانی میشوند و بازنده اصلی ناهماهنگیها و رفع مسئولیتها در نهایت تولید و تولیدکنندگان هستند.
دنیای اقتصاد
«بورس تهران و تداوم روزهای طلایی»عنوان سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به قلم علیرضا کدیور است که در آن میخوانید:
بورس تهران پس از گذشت کمتر از 4 ماه، از سال 89 توانسته میانگین بازدهی 20 درصدی را برای سهامداران ثبت کند؛
رقمی که باعث شده بورس تهران در نیمه اول سال 2010 میلادی نیز به لحاظ رشد شاخص کل (شاخصی که معرف میانگین بازده سرمایهگذاری در بورس است) در میان 54 بورس عضو فدراسیون جهانی بورسها، رتبه دوم را کسب کند. در این میان هر چند این عملکرد، موفقیتی چشمگیر و حتی خارقالعاده برای بورس 70 میلیارد دلاری تهران است، اما نگاهی به دلایل این رونق میتواند تصویری واضحتر نسبت به بازار سرمایه ایران به دست دهد. در حقیقت اصلیترین عامل دستیابی بورس تهران به این بازدهی را باید در ترکیب نامناسب صنایع و شرکتهای بورسی جستوجو کرد. ترکیبی که هر چند به اعتقاد مسوولان بازار سرمایه به لحاظ تعداد صنایع بورسی در سطح خاورمیانه بینظیر است؛ اما به لحاظ ارزش بازار و تاثیر بر شاخصهای بورس به هیچوجه متنوع نیست.
سهم 15 درصدی شرکت مخابرات و وزن بیش از 60 درصدی شرکتهای وابسته به قیمتهای جهانی در کنار حضور بیش از 50 درصدی شرکتهای اصل44، در عمل بورس تهران را به لحاظ ساختار صنایع به سمتی برده که دیگر نمیتوان این بورس را دماسنج اقتصاد ایران قلمداد کرد. اقتصادی که بخش زیادی از آن به لحاظ واقعی متکی به صنایعی همچون نفت، کشاورزی و مسکن است؛ در حالی که این صنایع در بورس تهران محل چندانی از اعراب ندارند. وضعیتی که روند حرکتی بورس تهران را برخلاف شرایط حاکم بر اقتصاد کشور هدایت کرده است.
اما عامل دوم رشد جهشی بورس به سیاستگذاریهای دولت در بازارهای رقیب بورس به ویژه بازار پول و مسکن بازمیگردد.به بیان دیگر در شرایطی که سرمایههای سرگردان و تشنه کسب سود، بازارهای غیر از بورس را پیش رو ندارند، عمق کم این بازار و پایین بودن درصد سهام شناور آزاد، چارهای جز رشد قیمتها را پیش روی سهام قرار نمیدهد.
اما زمانی که سایر شاخصهای عملکردی از جمله ارزش و دفعات معامله در سطح جهانی در کنار بازدهی فوقالعاده بورس تهران قرار میگیرد، ارزش این رتبه تا حد زیادی کمرنگ میشود. نگاهی به میزان رشد ارزش معاملات و دفعات معامله در بورس تهران در نیمه اول 2010 نشان میدهد که برخلاف رشد شاخص، رتبه بورس تهران به لحاظ این متغیرها در سطح مطلوبی قرار ندارد.
نظر شما چیست؟