ترس بزرگ اتحادیه اروپا و تهاجم علیه یورو

در ورای نوسانات پولی، که از آغاز پیدایش یورو وجود داشته و بار ها تکرار شده است، وضعیت بحرانی یونان و خطر سرایت آن به دیگر کشور ها، سرنوشت یورو و حتی آینده اتحادیه اروپا را مطرح می کند. در واقع شماری از اقتصاد دان های مشهور جهان و، همزمان، معتبر ترین رسانه های اروپایی از آینده پول واحد اروپا با تردید سخن می گویند.

به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک ژوزف استیگلیتز، برنده جایزه نوبل اقتصاد، هشدار داد که اگر اروپا مسایل نهادی خود را به گونه ای بنیادی حل نکند، عمر یورو احتمالا بسیار کوتاه خواهد بود.
روزنامه فرانسوی «لوموند» نیز در سرمقاله شماره ششم ماه مه خود گسترش بحران مالی در منطقه پولی اروپا را «بازی خطرناک دومینو» توصیف کرد و افزود که تداوم این وضعیت حرف کسانی را به کرسی خواهد نشاند که در بقای یورو، پول واحد اروپا شک و تردید دارند. از دیدگاه روزنامه با نفوذ پاریسی، منطقه یورو برای پرهیز از فروپاشی، چاره ای ندارد جز آنکه در راه همگرایی اقتصادی با رنگ و روی فدرال پیش برود.
«لوموند» به تهاجمی اشاره می کند که از سوی مخالفان سر سخت یورو و اتحادیه اروپا در رسانه های خبری کشور های عضو منطقه پولی اروپا آغاز شده است. اینان با استفاده از بحران کنونی، بی پروا تر از همیشه خواستار بازگشت به پول های ملی اند و ادعا می کنند که یورو به شکست انجامیده است.
تهاجم مخالفان وحدت اروپا، که یورو یکی از مهم ترین نماد های آن است، زاییده وقفه ای است که در پیشبرد این طرح تاریخی به وجود آمده است. به علاوه اروپاییان از انجام اصلاحات بنیادی لازم برای نوسازی اقتصاد هایشان باز مانده اند و پویایی آنها، در مقایسه با ایالات متحده آمریکا و قدرت های آسیایی، آشکارا ضعیف است.
با این حال بی انصافی خواهد بود اگر جنبه های بسیار مثبت طرح وحدت اروپا را از یاد ببریم. جامعه اقتصادی اروپا، که بعد ها اتحادیه اروپا نام گرفت، بخش بزرگی از قاره کهن را از خطر پیشروی کمونیسم حفظ کرد و صلحی دراز مدت را برای مرمان آن به ارمغان آورد. جاذبه دمکراسی و پیشرفت اقتصادی در اروپای متحد، به نجات یونان و اسپانیا و پرتغال از چنگ دیکتاتوری کمک کرد. به برکت اروپا بود که اسپانیا و پرتغال و ایرلند به جهش بزرگ اقتصادی دست یافتند. و سرانجام تا اندازه ای زیر تاثیر اتحادیه اروپا و پیشرفت های آن بود که مردمان اروپای خاوری برای رهایی از دیکتاتوری کمونیستی به پا خاستند.
به رغم همه این دستآورد های بزرگ، چنین پیدا است که اروپای متحد اعتماد به نفس خود را از دست داده و کم کم در جا میزند. جمعیت پانصد میلیون نفری این مجموعه اقتصادی، که بخش بسیار بزرگی از آنها در عالی ترین سطح آموزش و فرهنگ قرار دارند، خود را در برابر امریکا و آسیا ناتوان می بینند و احساس می کنند که بیش از بیش در صحنه جهانی به حاشیه رانده می شوند.
اریک لو بوشه، یکی از مهم ترین روزنامه نگاران اقتصادی فرانسه می نویسد که اروپاییان غربی در چند دهه پس از جنگ دوم بر ویرانی ها غالب آمدند و واپس ماندگی اقتصادی خود را نسبت به آمریکا جبران کردند. ولی از حدود بیست سال پیش به این سو، در رخوت فرو رفتند، به شرکت هایی هم پایه مایکرو سافت و گوگل دست نیافتند و نرخ رشدشان به گونه ای دایمی، از نرخ رشد آمریکا کمتر بود. در سال جاری نیز، پس از بحران بزرگ جهانی، بر پایه پیش بینی ها نرخ رشد آمریکا از سه در صد بیشتر است، حال آنکه نرخ رشد اروپا پیرامون یک در صد نوسان خواهد کرد.
دو مانع بزرگ در راه پویایی اروپاییان، از دیدگاه اریک لوبوشه، پیری جمعیت و کاهش درجه خلاقیت آنها است. جمعیت اروپا پیر و پیر تر می شود و، در همان حال، اروپاییان از اجرای یک سیاست درست در زمینه جذب مهاجر ناتوانند. به علاوه موتور خلاقیت اروپا به ویژه در عرصه تکنولوژی های نوین، تا اندازه زیادی از کار افتاده است. در عوض آمریکا، به رغم لطمه دیدن از بحران وپیآمد های آن، با تکیه بر همین خلاقیت ها است که دوباره جان میگیرد و به علاوه، با به کار گرفتن یک سیاست پیگیر و منسج در عرصه جذب مهاجر، پویایی خود را حفظ می کند.
ولی ترس بزرگ اتحادیه اروپا، عقب ماندن از آسیا است. چین و هند، که جمعا پنج برابر اتحادیه اروپا جمعیت دارند، سنگر های اروپا را در بسیاری از بخش های اقتصادی یکی پس از دیگری تصرف میکنند. اروپا از آن بیم دارد که در جهان قرن بیست و یکم میلادی، بقایای اقتدار و اعتباری را که در دو قرن گذشته کسب کرده، برای همیشه از دست بدهد و به نظاره گر رقابت میان آمریکا و آسیا بدل شود.

نظر شما چیست؟