بانکداری بزرگترین بخش مولد سود در جهان است. پس چرا این همه تردید در مورد ارزش بلندمدت آن وجود دارد و رهبران باید چه کارهایی را متفاوت انجام دهند؟
به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک،بانکداری سالهای بسیار خوبی را پشت سر گذاشته است در واقع، بهترین سالها را از زمان بحران مالی جهانی ۲۰۰۷–2009. با این حال، برای برخی، چشمانداز این صنعت کمتر از سودآوری اخیرش امیدوارکننده به نظر میرسد. در این قسمت از پادکست مککینزی، شرکای ارشد مککینزی، کلاوس دلروپ Klaus Dallerup و پرادیپ پاتیاثPradip Patiath با لوسیا راحیلی Lucia Rahilly ، مدیر تحریریه جهانی مککینزی، درباره آخرین بررسی سالانه بانکداری جهانی مککینزی صحبت میکنند و منابع تردید، ریسکها و فرصتهای چشمانداز در حال تغییر، و درسهایی که رهبران میتوانند از بانکهایی که طی دهه گذشته به طور مداوم عملکرد بهتری داشتهاند، بیاموزند، را تشریح میکنند.
اما ابتدا با وجود برخی چالشها، بازارهای ادغام و تملک (M&A) در حال رونق هستند. همچنین، سرمایهگذاری در مسکن ارزان قیمت میتواند به ایجاد بیش از یک میلیون شغل منجر شود و تقریباً ۲ تریلیون دلار به تولید ناخالص داخلی (GDP) تا سال ۲۰۳۵ اضافه کند.. اول، خبر خوب لوسیا راحیلی: من دوست دارم که آخرین بررسی سالانه شما از صنعت بانکداری با آنچه احتمالاً یک لطیفه از اسکار وایلد است، شروع میشود: “در نهایت همه چیز خوب خواهد شد. اگر خوب نشد، پس هنوز به پایان نرسیده است.” در حال حاضر، بانکداری فقط خوب نیست؛ به نظر میرسد، حداقل در سطح بالا، کاملاً در حال درخشش است. این صنعت بزرگترین بخش مولد سود در جهان است. قبل از اینکه به ریشههای تردید در مورد پتانسیل بانکداری برای ایجاد ارزش بلندمدت بپردازیم، خیلی مختصر بگویید این روزها چه چیزی برای بانکها خوب پیش میرود.
پرادیپ پاتیاث: شما دقیقاً به نکته اصلی اشاره کردید. در ظاهر، بانکداری صنعتی فوقالعاده مهم، حیاتی و موفق است. مهم است زیرا تجارت را روان میکند. این صنعت موفق بوده است زیرا بانکداری تقریباً با هر معیاری بیش از ۴۰۰ تریلیون دلار دارایی توسط بانکها در سطح جهان واسطهگری میشود، حدود ۷ تریلیون دلار درآمد جهانی (بزرگتر از تقریباً هر صنعت دیگری)، ۱.۱ تریلیون دلار سود خالص جهانی،وقتی به همه این اعداد نگاه میکنید، میگویید: “عجب، این یک غول است و به نظر میرسد که خوب عمل میکند.” خبرهای خوب زیادی وجود دارد.
کلاوس دلروپ: نرخ بهره و حاشیه سود خالص اکنون بسیار بهتر از گذشته است. این به بانکها کمک میکند تا عملکرد بهتری داشته باشند. آنها از ترازنامه خود سودی میبرند. و این پویایی اکنون بسیار سالمتر از پنج سال پیش است. همچنین، این صنعتی است که دریافته کدام داراییها کمخطرتر هستند و چگونه اطمینان حاصل کند که این داراییها در ترازنامههایشان قرار دارند. بانکها از بسیاری جهات سالمتر از همیشه هستند. این موضوع در عملکرد مالی آنها دیده میشود و چیزی است که این صنعت میتواند به آن افتخار کند.
چرا شک و تردید وجود دارد؟
لوسیا راحیلی: حالا بیایید به برخی از دلایلی بپردازیم که بازار انتظار دارد ارزش اقتصادی بانکداری کاهش یابد. من واقعاً از دیدن این مورد در تحقیق شگفتزده شدم که رشد بهرهوری نیروی کار متفاوت بوده است، به ویژه با توجه به اینکه ممکن است انتظار داشته باشیم هوش مصنوعی مولد این محاسبه را به نفع بهبود تغییر داده باشد. در مورد اینکه چرا بهرهوری منبع نگرانی است، صحبت کنید.
پرادیپ پاتیاث: این یکی از نکات نگرانکنندهای بود که ما کشف کردیم. نسبت به تقریباً هر صنعت بزرگ دیگر، بانکداری تنها صنعتی است که بهرهوری نیروی کار آن، با احتساب یک دهه و نیم گذشته، کاهش یافته است در حالی که در دیگر صنایع افزایش یافته است.. اگر به خدمات حرفهای و فنی نگاه کنید، بهرهوری در همان دوره ۲۵ درصد افزایش یافته است. اگر به کسبوکارهای خصوصی غیرکشاورزی نگاه کنید، تقریباً ۱۵ درصد افزایش یافته است. بانکداری ۴ درصد کاهش یافته است.
دو اتفاق افتاده است. اول، بانکها بزرگتر شدهاند. همانطور که در منحنی مقیاس پایین میروید، انتظار دارید بهرهوری بهتر شود. و دوم، بانکها روی فناوری زیاد هزینه کردهاند و همچنان هزینه میکنند. به طور خاص، بانکها در سطح جهان تقریباً ۶۰۰ میلیارد دلار صرف فناوری میکنند.. این مبلغ بیشتر از چیزی است که صنعت فناوری پیشرفته روی فناوری هزینه میکند. با وجود اینکه مقیاس به عنوان راهحلی جامع و هزینههای فناوری انتظار میرود که بهرهوری را به ارمغان آورد، دادهها این را تأیید نمیکنند.
لوسیا راحیلی: نظریه ما در مورد اینکه چه چیزی اشتباه پیش میرود چیست؟.
کلاوس دلروپ: بانکها مدتهاست که شرکتهای فناوری بودهاند. آنها از اولین صنایعی بودند که فناوری را پذیرفتند و به درستی از آن استفاده کردند. اما این همچنین به این معنی است که آنها مقدار زیادی فناوری قدیمی دارند.. فناوری با سرعت بسیار زیادی پیش میرود و اکثر بانکها ۳۰، ۴۰، ۵۰، ۷۰، ۱۰۰ سال پیش ساخته شدهاند. میراث آنها بسیار عمیق است و به همین دلیل هزینهها زیاد است. اما بازارها برای این میراث ارزشی قائل نیستند. آنها برای آنچه در آینده میآید ارزش قائلند. او نکته دیگری اضافه کرد .بانکداری در بیشتر موارد نمونهای از “و” بوده است نه “یا”. به عبارت دیگر، وقتی خودپردازها یا موبایل آمدند، اینطور نبود که بانکها مجبور به تعطیل کردن شعب خود شوند. مشخص نیست که در بیشتر بازارها بتوانید با تعطیل کردن سایر کانالهای توزیع، صرفهجویی کنید. این به معنای افزایش “و”ها است و به جز چند بازار، موارد بسیار کمی وجود دارد که این هزینه یک “یا” بوده باشد: من در این سرمایهگذاری میکنم و بنابراین مجبور نیستم کار دیگری انجام دهم. به عنوان مثال، بیشتر حسابهای جاری هنوز در شعب ایالات متحده باز میشوند. بستن شعب در حال حاضر یک استراتژی قابل دوام نیست.
لوسیا راحیلی: من آنچه را که در مورد پاسخگویی به ترجیحات ناهمگن میگویید درک میکنم. آیا تعاملات آنالوگ حسابهای جاری، مراجعه به شعبه را در مثلاً پنج سال آینده در حال حذف شدن میبینید؟ آیا آنها بخش کوچکتر و کوچکتری از کسبوکار بانکها را به خود اختصاص خواهند داد؟.
کلاوس دلروپ: پیشبینی مرگ شعبه احتمالاً کاری نیست که میخواهیم انجام دهیم. یک چیز بسیار قطعی این است که تماس و حس انسانی هنوز بسیار مهم است. با این حال، نیازی نیست که از طریق همان رویکردی که شعب سالها از آن استفاده کردهاند، انجام شود. این موضوع تا حد زیادی به بازارها، بانک و فناوری بستگی دارد.
—لوسیا راحیلی: ما عادت داشتیم درباره این تیتر شوخی کنیم: “شعبه خردهفروشی مرده است. زنده باد شعبه خردهفروشی.”. پرادیپ پاتیاث: بانکداری از زمان سومریان—تقریباً از همان ابتدای تمدن بشری—وجود داشته است.. در واقع، بانکها به عنوان مجرایی که به رشد تمدن کمک کردهاند، ادامه دادهاند. هر کس ادعا کند که بانکها یا بانکداری مرده است، سرش را در برف فرو کرده است. این به وضوح درست نیست، با توجه به اینکه ما حدود ۹۶۰۰ بانک در ایالات متحده داریم، وقتی اتحادیههای اعتباری و بانکهای محلی و غیره را در نظر بگیرید. این یک پویایی رقابتی کمی متفاوت است که توسط ساختار صنعت هدایت میشود، در مقایسه با بازارهایی مانند استرالیا یا کانادا، که در آنجا تعداد بانکها محدودتر و یک رقمی است. در ایالات متحده، پذیرش پول نقد به دیجیتال کندتر از برخی بازارهای دیگر بوده است زیرا این کشور وسیعتری است.
کمی از معضل زندانی وجود دارد، جایی که شما نمیتوانید آخرین نفر بدون شعبه یا اولین نفر بدون شعبه باشید در حالی که دیگران شعبه دارند. بازار تمایل دارد همگام حرکت کند، که شاید منحنی فروپاشی انتقال به توزیع صرفاً دیجیتال را در مقایسه با بازارهای جدیدتر که میتوانند به سرعت جهش کنند و نیازی به ساخت آن شعب نداشته باشند، طولانیتر کند. ظرافتهای زیادی در مورد اینکه چگونه بانکها مجبور بودهاند در پذیرش، با آگاهی از پویایی رقابتی، چابک باشند، وجود دارد. مهاجمان جدید، چالشهای جدید.
مهاجمان جدید، چالشهای جدید
لوسیا راحیلی: در مورد رقبای غیرسنتی مثلاً فینتکها یا شرکتهای بزرگ فناوری و ورود آنها به قلمرو بانکداری سنتیتر چه میتوان گفت؟ وضعیت کنونی چگونه است؟.
کلاوس دلروپ: این به شرکتهای بزرگ فناوری در مقابل فینتکها بستگی دارد. بانکها یک مکانیزم دفاعی بسیار خوب دارند: رگولاسیون (مقررات). اگر شما یک شرکت بزرگ فناوری هستید، فکر میکنید: “آیا من برای ورود به یک فضای بسیار تنظیمشده مانند این مجهز هستم؟” برخی مایل هستند؛ برخی کمتر. فینتکها در حال فکر کردن به چگونگی بازتعریف مسیر بانکداری هستند، و در بازتعریف آن مسیر، چگونه تجربهای بهتر از آنچه بانکهای جهانی در شعبه، در مرکز تماس، حتی در بانکداری آنلاین ارائه میدهند، ایجاد کنند. و برخی نشان دادهاند که میتوانند این کار را انجام دهند.
همچنین بسیار واضح است که بازارها به مدلهایی که اساساً معتقدند مقیاسپذیر و سودآورتر خواهند بود و بنابراین مدل یکپارچهتری خواهند داشت، ارزش میدهند. و ما تعداد زیادی فینتک را دیدهایم که در سراسر جهان مقیاسبندی شدهاند، چه در برخی از بازارهای بزرگ و چه در سراسر بازارها نه با یک پیشنهاد کامل، بلکه با یک پیشنهاد کوچکتر و جذاب برای گروهی کوچکتر. این یک فرصت یادگیری بزرگ دیگر است. فینتکها صنعت را به سمت مدرنتر، کارآمدتر و مشتریمدارتر شدن سوق میدهند.
پرادیپ پاتیاث: بانکها فینتکهای بدون محدودیت هستند، فقط با “ف” بزرگ و “ت” کوچک. بازیگرانی که ممکن است نگران آنها باشید “ف” کوچک و “ت” بزرگ هستند: غولهای فناوری که پایگاههای مشتری عظیمی دارند، سرمایهگذاریهای هنگفتی کردهاند و درک عمیقی از فناوری دارند.. اگر آنها شروع به استفاده از جایگاه مشتریانشان، دادههایشان، و توزیعشان برای ورود به مالی “ف” کوچک کنند با اجتناب از بخشهای پر تنظیم و دشوار میتوانند شروع به گرفتن بخشهای جذاب مالی بانکداری کنند. این چیزی است که باید با آن مقابله کرد، در مقابل “حمله فینتکها” که فکر میکنند میتوانند صنعت بانکداری را به چالش بکشند. این کار عمدتاً ثابت شده است که کاری بیهوده است. پیشرفتهایی وجود دارد، اما اینها واقعاً نادر هستند.
لوسیا راحیلی: در مورد مهاجمان از درون خدمات مالی به عنوان مثال، مدیریت ثروت یا اعتبارات خصوصی چه میتوان گفت؟. پرادیپ پاتیاث: علاوه بر بهرهوری و این واقعیت که بانکداری تا حدودی دشوار است که مختل شود، جذابترین بخشهای بانکداری مدیریت ثروت، پرداختها، بورسها، کسبوکارهای مرتبط با اطلاعات مانند رتبهبندی ، بخشهایی هستند که بانکها مجبور شدهاند جایگاه خود را به مدیران ثروت، شرکتهای بیمه، و بازیگران سهام خصوصی واگذار کنند.. اینها کسبوکارهایی هستند که ضرایب بسیار بالایی دارند. بانکها مجبور به واگذاری جایگاه خود شدهاند، بخشی به دلیل محدودیتهای نظارتی، بخشی به دلیل اینکه دیگران چابکتر و زیرکتر بودهاند، بخشی به دلیل اینکه بانکها در پاسخگویی کندتر بودهاند. همه موارد فوق صحیح است.
پیشی گرفتن از رقبا
لوسیا راحیلی: حالا بیایید از این چالشها به آنچه رهبران بانکداری میتوانند برای دستیابی به “سرعت گریز” (همانطور که در گزارش خود نام بردهاید) و مقابله با تردید انجام دهند، بپردازیم. رهبران چگونه باید با این سوال که “کجا رقابت کنیم؟” دست و پنجه نرم کنند؟
کلاوس دلروپ: آنها میتوانند به دنبال مزایای مقیاس باشند. آنها میتوانند خود را در معرض برخی از بازارهای ریشهدار و سودآورتر قرار دهند. حتی در یکی از این بازارها، میتوانند در سطح مشتری و بخش، دقیقتر شوند و ببینند که برخی از بخشها سودآورتر از بقیه هستند. بخشهای سرمایهگذاری محور مانند بانکداری خصوصی و بانکداری ثروتمندان، جذابتر از بانکداری روزمره هستند، جایی که مشتریان فقط یک حساب پرداخت پایه دارند حداقل اگر شما یک بانک جهانی باشید.
پارادوکس البته این است که اگر من زیرساختهایی مانند زیرساخت پرداخت بسازم، میتوانم مقیاس عظیمی را در سراسر بازارها ایجاد کنم. به خاطر این کار بسیار ارزشمند میشوم؛ زیرا این یک فناوری و پلتفرم است که میتوانم آن را مقیاسبندی کنم و نیازی به ساخت آن در هر بازار ندارم.
پرادیپ پاتیاث: اول، مکانهایی با رونق فزاینده را نادیده نگیرید.. اگر آنها را از دست بدهید، یک فرصت بزرگ را از دست دادهاید. دوم، تغییرات جمعیتی را نادیده نگیرید.. بانکها باید از نظر کسبوکارهای خاص، موقعیت خوبی داشته باشند، زیرا با افزایش سن افراد و انتقال ثروت طی یک یا دو دهه آینده، این تغییرات رخ میدهد. در غیر این صورت، آنها خطر واگذاری جایگاه خود را به مدیران دارایی، مدیران ثروت، شرکتهای بیمه و غیره دارند.
سوم، تصمیمگیری در مورد اینکه در کدام کسبوکارها حضور داشته باشید. سوال ترکیب کسبوکار. بسیار آگاهانه عمل کردن در مورد اینکه کجا رقابت میکنید و چه درصدی از کسبوکارتان به حوزههای مختلف اختصاص یافته است، مهم است. هدفمندتر بودن یک عامل کلیدی در تعیین ۱۴ درصد از بانکهای موجود در دادههای ما بوده است که واقعاً از نظر بازده و رشد عملکرد بهتری داشتهاند.
لوسیا راحیلی: این بانکهای با عملکرد بهتر چگونه از طریق اجرا، مزیت کسب کرده و آن را حفظ میکنند؟
پرادیپ پاتیاث: ما آن را در مجموع “ضریب مدیریت” یا MQ مینامیم. این از چندین عنصر تشکیل شده است. شماره یک، مولفه استراتژیک است اینکهکجا رقابت کنیم؟. در کدام کسبوکارها پیروز خواهم شد؟ در کدام مکانها سرمایهگذاری بیشتری خواهم کرد؟. شماره دو، میزان متابولیسم بالای اجرا اس. بیشتر بانکها در مورد حرکت به سمت مدل چابک صحبت میکنند، اما دادهها نشان میدهد که آنها احتمالاً ۲۰ درصد چابک و ۸۰ درصد غیرچابک هستند. چابکی یک شیوه کار است در قیمتگذاری، توزیع، مالی، منابع انسانی و بازاریابی. کمتر از یک پنجم بانکها میتوانند ادعا کنند که به طور کامل به این تعریف از چابکی روی آوردهاند.
شماره سه، کسبوکارهایی است که دارای هزینههای بالا، جایگاه برجسته، و عمدتاً بر اساس کارمزد هستند. ورود به این حوزهها آسان نیست زیرا بازیگران بسیار قدرتمندی در آنها حضور دارند. پس، رویکرد بانکها برای پیشرفت در مدیریت ثروت و پرداختها چیست؟ به عنوان مثال، در ساختار صنعتی مانند ایالات متحده، که شما بازیگران بسیار بزرگ و ریشهداری دارید، بسیاری از بانکها برای پیروزی در مدیریت ثروت به مشکل خوردهاند زیرا این یک بازی دشوار و غیرواضح است. روشهای قدیمی و فقط تکرار آنها ممکن است نتیجه ندهد.
و سپس من چهارمین مورد را اضافه میکنم: فناوری، زیرا بخش بزرگی از آینده بانکداری خواهد بود. شما باید واقعاً در مورد چگونگی و محل خرج کردن (هزینه) برای به دست آوردن بیشترین بازده، به ویژه در رابطه با فناوری، با دقت فکر کنید.
لوسیا راحیلی: آیا استعداد فناوری را یک عامل میبینید؟ ما در مورد کمبود در بازارهای استعدادیابی به طور کلی زیاد میشنویم، و این با چشمانداز فناوری در حال تغییر سریع و کمبود مهارتها در فناوریهای بهروز تشدید میشود.
کلاوس دلروپ: بانکها همیشه شرکتهای فناوری بودهاند، بنابراین همیشه مجبور بودهاند برای جذب بهترین استعدادها بجنگند. اما نکته پیچیده اینجاست: بانکداری به کندی حرکت میکند. این صنعت در ۱۲ یا ۲۴ ماه کاملاً متحول نمیشود. و این به این معنی است که بانکها به افرادی نیاز دارند که بتوانند استراتژیک، اجرا کنند، و به سمت فناوریهای جدید فکر کنند. اما این فرایند به کندی پیش میرود زیرا این میدان نبرد است. بانکها وظیفه واقعی دارند در نشان دادن اینکه چرا این کار هیجانانگیز و مهم است. اما مردم تفاوت را در یک سه ماهه، یا در سه ماهه بعدی، یا در سه ماهه بعدی نمیبینند. طی چند سال، آنها تفاوت واقعی را میبینند.
پرادیپ پاتیاث: این مثل آن جوک معروف درباره دو نفر است که به کمپینگ رفتهاند. خرسی ظاهر میشود و یکی شروع به دویدن میکند. دیگری خم میشود تا کفشهای دویدنش را بپوشد. نفر اول فریاد میزند: “مگر دیوانهای؟ چرا نمیدوی؟”. نفر دوم پاسخ میدهد: “من مجبور نیستم از خرس جلو بیفتم من فقط باید از تو جلو بیفتم.”. این داستان بانکداری است.
از لحاظ تاریخی، بانکداری در مقایسه با بسیاری از صنایع دیگر، استعدادهای برتر را جذب کرده است. این یک صنعت جذاب برای حضور بوده است. اما اخیراً، رقابت تغییر کرده است. اکنون، بانکها فقط با یکدیگر رقابت نمیکنند. آنها با مدیران ثروت، شرکتهای فناوری، و بازیگران “جذاب” پرداختها رقابت میکنند. بنابراین، مثل این است که خم شوید تا بند کفشهای ورزشیتان را ببندید نیازی نیست از خرس جلو بیفتید. شما فقط باید از رقابت جلو بیفتید.
یافتن فرصتها در دنیایی بیثبات
لوسیا راحیلی: بیایید از پویاییهای صنعت فاصله بگیریم و به افزایش نوسانات در چشمانداز اقتصاد کلان جهانی نگاه کنیم. تنشهای ژئوپلیتیکی در حال فوران هستند. عدم قطعیت در حال افزایش است. در اوج این همه تغییر، بانکها چگونه باید برای شوکهای احتمالی به سیستم مالی جهانی آماده شوند؟.
پرادیپ پاتیاث: این سوال روز است. بانکهایی که محیط کلان محیط ژئوپلیتیکی، ریسکهایی که با آن همراه است، فرصتهایی که با آن همراه است را نادیده میگیرند، این کار را به ضرر خود انجام میدهند. این شامل بانکهای محلی و بانکهای جهانی میشود .فرقی نمیکند. به برخی از متغیرهای موجود نگاه کنید. آیا ما از جهانیتر بودن به سمت چندمحلیتر یا حتی ملیتر شدن در حال عقبنشینی هستیم؟. آیا این فرصتهایی برای انواع خاصی از بانکها ایجاد میکند؟. ترکیب تغییرات بر اساس عوامل کلان باید در نظر گرفته شود.
دوم، بخشهای خاصی وجود دارند—کریپتو، کانابیس—که بانکها تا حد زیادی از آنها دور بودهاند.. اگر اینها برای بانکداری بازتر شوند، چه فرصتهایی برای بانکها ایجاد خواهد شد؟
سوم، برخی کشورها درباره CBDCها—ارزهای دیجیتال بانک مرکزی—صحبت کردهاند.. این میتواند هم عالی باشد و هم یک تهدید بزرگ برای بانکها از نظر کسبوکار اصلی بانکداری ایجاد کند. شما اساساً میتوانید بانکداری را از واسطهگری خارج کنید، با وجود اینکه بانکداری قرار است واسطه بین وامدهندگان و کسانی باشد که به سرمایه نیاز دارند.
چهارم، ریسکهایی است که با فناوریهای بزرگ—هوش مصنوعی، محاسبات کوانتومی—همراه است، که میتواند خطرات امنیت سایبری، رمزنگاری و غیره را به شدت تشدید کند.
کلاوس دلروپ: بانکهای جدید را میتوان از صفر ساخت، با نیمی از هزینههای ریشهدار بانکهای موجود. این به این معنی است که یک معاوضه وجود دارد: آیا یک بانک جدید بسازم یا بانک قدیمی را حفظ کنم؟
این یک مثال خوبی برای تأمل است، به ویژه در دنیایی که اکنون در آن زندگی میکنیم، با تغییرات هم در فناوری و هم در ژئوپلیتیک. سوال واقعی این است که “بانکها چقدر سریع میتوانند خود را وفق دهند؟“.
چه چیزی در پیش روست
لوسیا راحیلی: پرادیپ، شما به ارز دیجیتال اشاره کردید. آیا چیز دیگری برای گفتن در مورد اینکه چگونه کریپتو ممکن است پویاییها را در بازارهای مالی آینده مختل کند، دارید؟
پرادیپ پاتیاث: به نظر من، به طور کلی، بانکها، شرکتهای فناوری و ناظران موافق خواهند بود که بلاکچین به عنوان یک فناوری و قابلیت بنیادین، بله (مهم) است. در مورد سکهها و صرافیهایی که این سکهها در آنها معامله میشوند، من همیشه معتقد بودهام که صرافیها یک کسبوکار خوب خواهند بود زیرا شما عملاً بازارسازی میکنید.
فرض کنیم ما در مورد یک صرافی خوب و عادی صحبت میکنیم که اساساً برای ایجاد بازاری بین خریداران و فروشندگان فعالیت میکند و این کار را به صورت قانونی و مشروع انجام میدهد. اگر اینطور باشد، پس من فکر میکنم این یک کسبوکار خوب است. ما به صرافیها نیاز داریم تا به تسهیل کشف قیمت و ایجاد شفافیت کمک کنند و همچنین برای عملکردهای نگهداری تا افرادی که میخواهند داراییها را بفروشند پولشان را نداشته باشند، و غیره. بخش مورد نگرانی در کسبوکار کریپتو، و آنچه شایسته بحث مشروع است، زمانی است که مصرفکنندگان با ناآگاهی در مورد داراییهای مختلف کریپتو [سکهها] در صرافی بدون درک خطرات مادی حدس و گمان میزنند. ناراحتی بسیاری از بانکداران و سیاستگذاران با سکهها و سایر داراییهای کریپتو این است که برخلاف داراییهای واقعی، جریان نقدی قابل تثبیت و ارزشگذاری وجود ندارد، جایی که سازوکارهای ارزشگذاری بهتر درک شدهاند.
نظر من این است که ما باید با کریپتو آزمایش کنیم، اما با احتیاط. به نظر میرسد ایالات متحده قطعاً به آن سمت میرود. همچنین بیایید روشن کنیم که وقتی در مورد “ارز دیجیتال” صحبت میکنیم، منظورمان چیست. آیا فناوری، عملکرد صرافی بازارساز، داراییهای کریپتو، یا سایر “برنامهها” در صرافی است؟.
لوسیا راحیلی: کلاوس، با نگاه به پنج یا ده سال آینده، چه چیزی بیشترین ارزش را خواهد داشت؟.
کلاوس دلروپ: برای مشتریان، شخصیسازی اهمیت فزایندهای پیدا خواهد کرد. در گذشته بانکداری، فرد شعبه میدانست فرزندان شما چه کسانی هستند، قبل از اینکه به چیزی نیاز داشته باشید، میدانست چه چیزی نیاز دارید. آنها با شما تماس میگرفتند و میگفتند: “گوش کن، به اندازه کافی پسانداز نمیکنی تا در سن دلخواه بازنشسته شوی.” یا، “با توجه به ثروتی که داری، به اندازه کافی بیمه نیستی.”. این نوع شخصیسازی تنها مهمتر خواهد شد، و انتظارات این است که بانکها بیشتر و بیشتر کمک کنند، نه اینکه فقط به شما یادآوری کنند: “اضافه برداشت شما سررسید شده است،” یا “وام شما در حال اتمام است.”.
شرکتها به طور فزایندهای انتظار دارند که بانکها از آنها مراقبت کنند. آنها انتظار خواهند داشت که بانکها دیدگاهی در مورد چگونگی بهترین مدیریت ریسکها داشته باشند، به عنوان مثال، مشاوره در مورد عدم معامله با شرکتهایی که ممکن است ورشکست شوند، یا در مورد اینکه چه نوع سیستم برنامهریزی منابع سازمانی (ERP) را خریداری کنند تا زمان و پول کمتری صرف حسابداری شود.. این امر برخی از بانکها را از هسته بانکداری خارج خواهد کرد. سرمایهگذاران به مدلهایی که به راحتی مقیاسپذیر هستند، ارزش میدهند.. این بدان معناست که شما درآمد خود را افزایش میدهید اما هزینههایتان را ثابت نگه میدارید ، این میتواند در سطح بینالمللی، در داخل کشور، یا در چندین بازار باشد. و اگر آن مدل مقیاسپذیر نیازی به سرمایه بیشتر نداشته باشد، این یک مزیت اضافی است. اما خوشبختانه، این دو چیز میتوانند همزیستی داشته باشند.
*کلاوس دلروپ یک شریک ارشد در دفتر کپنهاگ مککینزی است و پرادیپ پاتیاث یک شریک ارشد در دفتر میامی است. لوسیا راحیلی مدیر تحریریه جهانی و معاون ناشر انتشارات جهانی مککینزی است و در دفتر نیویورک مستقر است، و روبرتا فوسارو یک مدیر تحریریه در دفتر بوستون است.
نظر شما چیست؟