مدیرعامل گروه مالی مانیان، با نقد عملکرد فعلی ابزارهای تامین مالی، بر ضرورت تغییر بنیادین نقش بانک‌ها تاکید کرد. وی با اشاره به اینکه هدف از ابزارهایی نظیر برات الکترونیک و اوراق گام، کاهش وابستگی به ترازنامه بانکی بوده اما هنوز محقق نشده، راهکار خروج از بحران را تبدیل شدن بانک به یک «نهاد زیرساختی و ریل‌گذار امن» و بهره‌گیری از قراردادهای هوشمند دانست.
صادق رضایی، مدیرعامل گروه مالی مانیان، در پنل «کارآمدسازی ارتباط بانک و SCF» (زنجیره تامین مالی) با اشاره به عملکرد بخش‌های مختلف این زنجیره به نقد ابزارهای موجود پرداخت.
رضایی با اشاره به ابزارهایی مانند برات الکترونیک و اوراق گام تصریح کرد: اگر هدف از به‌کارگیری این ابزارها، فاصله گرفتن تامین مالی از ترازنامه بانک‌ها بوده است، باید اذعان کرد که این مهم تاکنون محقق نشده و هدف اصلی باید هدایت جریان پول به سمت افزایش GDP باشد.
چالش نظارت در تامین مالی جمعی
وی درباره چالش‌های تامین مالی خارج از شبکه بانکی نیز گفت: در پروژه‌های تامین‌مالی جمعی (کراودفاندینگ) با وجود اعلام نیاز جذب سرمایه و ورود سرمایه‌گذاران با ضمانت‌های مختلف، نظارت شخص ثالث عموماً قطع است و ارتباط ارگانیکی شکل نمی‌گیرد؛ به گونه‌ای که در نهایت بانک مجبور می‌شود خود از منابع و پول محافظت کند.
مدیرعامل گروه مالی مانیان راهکار برون‌رفت از این چالش را تغییر ماهیت بانک دانست و افزود: راهکار اساسی این است که به مرور، تامین مالی از ترازنامه بانکی فاصله بگیرد و بانک از «محل تجمیع پول» به محلی برای «ریل‌گذاری امن» تبدیل شود.
وی با طرح این دیدگاه که بحران‌های بازپرداخت مالی در زمان سررسید رخ نمی‌دهند، بلکه ریشه در زمان وصول دارند، اظهار داشت: اگر شبکه بانکی را نه به عنوان یک «ظرف»، بلکه به عنوان یک «قرارداد» و یک «شخص ثالث تسهیل‌گر» ببینیم و مسیرهای برنامه‌پذیر مالی ایجاد کنیم، بسیاری از چالش‌ها مرتفع خواهد شد.
از تأمین‌کننده اعتبار تا ایجادکننده زیرساخت
رضایی بر ضرورت بهره‌گیری از فناوری‌های نوین تاکید کرد و گفت: ما ناگزیر به استفاده از قراردادهای هوشمند (Smart Contracts) هستیم و حساب‌های بانکی در نهایت باید در قالب یک قرارداد هوشمند به حساب‌های اصلی متصل شوند. اگر حساب‌ها صرفاً یک‌طرفه نباشند و امکان تعریف حساب‌های متصل فراهم شود، می‌توان برداشت از حساب را نیز شرطی کرد.
وی در پایان خاطرنشان کرد: امروزه الگوهایی نظیر «حساب‌های پروژه» و «حساب‌های شرطی و برنامه‌پذیر» در دنیا وجود دارد و بانک‌ها باید به‌تدریج از نقش «تامین‌کننده اعتبار» به «نهاد ایجادکننده زیرساخت» تغییر ماهیت دهند؛ موضوعی که ایجاد حساب‌های شرطی و برنامه‌پذیر را به یک ضرورت در دستور کار شبکه بانکی تبدیل می‌کند.
نظر شما چیست؟