چرا ابزارهای اعتباری در زنجیره تأمین ایران «منجمد» شده‌اند؟

رئیس کمیسیون فین‌تک سازمان نظام صنفی رایانه‌ای تهران، از وجود یک چالش ساختاری در تأمین مالی زنجیره تأمین ایران خبر داد. وی با اشاره به «انجماد اعتباری» در بخش‌های خرد و اصناف، بر ضرورت توسعه ابزارهای تنزیل مطالبات و ورود بازار سرمایه به چرخه تأمین مالی تأکید کرد.

 

علی اخوان، رئیس کمیسیون فین‌تک سازمان نظام صنفی رایانه‌ای تهران، در دومین رویداد «چهارگوشه بام» و در استیج سخنکده متن، با اشاره به پیچیدگی‌های تأمین مالی در زنجیره تأمین، اظهار داشت: «ما با مسئله‌ای در حوزه تأمین مالی زنجیره تأمین (SCF) مواجه هستیم که صرفاً محدود به این حوزه نیست. در حال حاضر، مرچنت‌ها و کسب‌وکارهای کوچک (SME) در بخش‌های مختلف اعتباری، به دلایلی از قدرت اعتبارگیری بسیار ضعیفی برخوردارند. این وضعیت نوعی “انجماد اعتباری” را در اجزای اصلی زنجیره تأمین کشور ایجاد کرده است.»

 

نقش لنگر (Anchor) در SCF سنتی و محدودیت‌های فعلی

وی در ادامه توضیح داد که در مدل‌های سنتی تأمین مالی زنجیره تأمین، شرکت‌های بزرگ نقش «لنگر» یا Anchor را ایفا می‌کنند و از ظرفیت‌های اعتباری بالایی برخوردارند؛ اما این مدل برای پوشش نیازهای کل زنجیره کافی نیست. اخوان خاطرنشان کرد: «ابزارهای موجود در فضای SCF داخلی، هر کدام ویژگی‌های خاصی برای نقش‌گذاری دارند، اما برای بهبود این فرآیند، الگوهای موفق بین‌المللی می‌تواند راهگشا باشد.»

 

ضرورت تنزیل مطالبات در بازار سرمایه و بانکی

رئیس کمیسیون فین‌تک سازمان نظام صنفی رایانه‌ای، با اشاره به تجربه موفق هند در زمینه فکتورینگ و خرید مطالبات، به محدودیت‌های موجود در ایران اشاره کرد و گفت: «در حال حاضر در فضای برات الکترونیک، فرآیند صدور و دریافت انجام می‌شود، اما بحث “تنزیل” همچنان تنها در انحصار سیستم بانکی است. در واقع، بازار گسترده‌ای برای تنزیل این مطالبات وجود ندارد.»

وی در پایان افزود: «ما برای حل این چالش نیاز داریم که این فرآیند را به سمت بازار سرمایه سوق دهیم؛ چرا که امروز در بازار سرمایه نیز شاهد تلاش‌هایی برای تنزیل مطالبات هستیم که می‌تواند گام مهمی در رفع انجماد اعتباری باشد.»

نظر شما چیست؟