دومین روز از سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر (13 بهمن) در برج میلاد با نمایش یک فیلم مستند و چهار فیلم داستانی از بخش های مختلف جشنواره به کار خود ادامه می دهد.
فیلم مستند «مجتبی» ساخته محمد حسن دامن زن به تهیه کنندگی خودش و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به عنوان اولین فیلم در دومین روز از جشنواره ساعت 14:30 به نمایش در می آید.
محمدحسن دامن زن متولد 42 از آذربایجان شرقی است. وی دانش آموخته سینماست. اولین فیلم مستند دامن زن به نام «گلن» برنده تندیس بهترین فیلم و بهترین کارگردانی از جشنواره فیلم کوتاه شده و «طرقه» دومین فیلم مستند وی برنده تندیس بهترین کارگردانی و بهترین صدابرداری فیلم های میان مدت دومین جشنواره سینما حقیقت شده بود.
فیلم مستند مجتبی در مورد یک هنرپیشه تئاتر است که با اجرای نمایش عروسکی در مهدکودک ها و جشن ها و مهمانی ها زندگی خود را اداره می کند. همسر و فرزند او طالب رفتن به خارج از کشور هستند و شاگردش خواستار مدرن تر شدن وسایل صوتی و نوری، اما مجتبی معتقد است …
***یک شهروند کاملا معمولی؛ زندگی آرامی که به هم می ریزد
«یک شهروند کاملا معمولی» سومین فیلم بلند سینمایی مجید بزرگر به عنوان کارگردان است که مجید مدرسی و سعید آرمند تهیه کنندگی آن را برعهده دارند. این فیلم از مجموعه فیلم های بخش هنر و تجربه است که ساعت 16 در برج میلاد به نمایش در می آید.
سورن مناساکانیان، شادی کرم رودی، ناهید حدادی، اردشیر مهرآبادی، محمد باقر صفانور، سعید آبیاری و پاشا جمالی از بازیگران این فیلم هستند.
مجید برزگر متولد سال 1351 در همدان، دیپلم گرافیک، لیسانس کارگردانی، فوق لیسانس ادبیات دراماتیک و همچنین فارغ التحصیل دوره یک ساله فیلمسازی انجمن سینمای جوانان همدان در سال 1267 است. وی پیش از این فیلم های «پرویز» (1391) و «فصل باران های موسمی» (1388) را ساخته است.
فیلم یک شهروند معمولی در مورد زندگی آقای صفری 83 ساله، کارمند بازنشسته اداره پست است که که در شهرکی قدیمی در تهران زندگی می کند، پس از مرگ همسرش تنهاست. تنها پسرش که خارج از ایران است تصمیم دارد او را برای دیدار و مداوا به کانادا دعوت کند. مقدمات این سفر، زندگی آرام و معمولی او را کمی به هم می ریزد…
برزگر در مورد این فیلم گفته یک شهروند کاملا معمولی داستان ساده ماست. داستان ساده فیلمساز ی ما. گروه این سال های ما که تلاش می کند در گوشه ای از این شهر، روزها را با خیال و فکر برای فیلمسازی و برای ایده های بزرگ و برای برداشتن قدم های کوچک اما مطمئن بگذراند.
***جشن تولد؛ فیلمی از وضعیت سوریه
«جشن تولد» اولین فیلم بلند سینمایی عباس لاجوردی است که با سرمایه شخصی نصرت نوری و عباس فاتح ساخته شده و انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس هم بعد از تولید به جمع سرمایه گذاران این فیلم پیوسته است. این فیلم از جمله فیلم های بخش نگاه نو است که ساعت 18:30 در برج میلاد به نمایش در می آید.
احمد کاوری، علی رام نورایی، خانم نادی خوری ستاره سینمای عرب و سوریه، ریمی، عبدالله بن طلال، امیه ملس و علی صطوف از بازیگران اصلی این فیلم هستند. فیلمبرداری جشن تولد به مدت یک ماه در سوریه انجام شده است. عوامل فنی این فیلم ایرانی هستند و فیلم با زیرنویس فارسی در جشنواره فیلم فجر به نمایش در می آید.
عباس لاجوردی متولد 59 از مشهد است. او در مقطع متوسطه سینما خوانده و کارشناسی فیلمسازی از دانشکده علوم شهری تهران دارد. لاجوردی پیش از این بیشتر در حوزه مستند فعالیت داشته و ساخت مستندهایی همچون «کدام آزادی»، «حق مسلم چیست؟»، «ایران هراسی»، «چشمان بی خواب و بیدار» و مجموعه مستند «در جستجوی حقیقت» را ساخته است.
فیلم جشن تولد داستان خانواده سوری را روایت می کند که شب جشن تولد فرزندشان به نام رقیه مصادف می شود با حمله تکفیری ها به دمشق و حرم حضرت زینب (س) که این خانواده شیعه را به همراه همسایه اهل سنتشان از خانه به سمت محل امنی وادار به فرار می کند، مقصد آنها حرم امن حضرت زینب (س) است. در این مسیر با دو ایرانی که برای زیارت به اتفاق خانواده آمده اند آشنا می شوند که زمانی در جنگ ایران و عراق در خرمشهر از شهرشان دفاع می کردند در مسیر رسیدن به حرم در بین راه به یک کلیسا پناه می برند و ….
*** دلبری؛
«دلبری»، دومین فیلم بلند سینمایی سیدجلال اشکذری بعد از «خانه ای کنار ابرها» است که سیدمحمود رضوی تهیه کنندگی آن را برعهده دارد. دلبری در بخش سودای سیمرغ در جشنواره حضور دارد و ساعت 21 اکران می شود.
هنگامه قاضیانی، آتیلا پسیانی، عباس غزالی، محمدرضا شیرخانلو، مهسا هاشمی و مهدی عطاران از بازیگران این فیلم هستند.
سید جلال دهقانی اشکذری زادهٔ 1361 کارگردان و فیلمنامه نویس سینمای ایران و دانش آموختهٔ رشتهٔ ادبیات است. او برای ساخت فیلم خانه ای کنار ابرها دیپلم افتخار بهترین فیلم نامه در بخش نگاه نو سی و دومین جشنواره فیلم فجر را دریافت کرده است.
اشکذری معتقد است فیلم دلبری فضای داستان گویی متفاوتی دارد، وی می گوید: روی فیلمنامه این فیلم بسیار وقت گذاشتم، حدودا بین شش تا هفت ماه. چون فیلمنامه دلبری شخصیت محور است و داستان فیلم حول یک شخصیت در یک فضای محدود می گذرد. برای همین به لحاظ شخصیت و لوکیشن با محدودیت رو به رو بودیم.
در خلاصه داستان این فیلم آمده است؛ طوبی امشب عروسی امیرحسین، دوتامون خوشحالیم …من نباید اون حرف ها رو می زدم فقط بهم بگو چرا چهار بار چشمت و بازبسته کردی … منظور خاصی داشتی میثم؟
این فیلم سال گذشته در سکوت خبری فیلمبرداری شده است و کارگردانش در یکی از مصاحبه ها گفته نیم نگاهی به سیمرغ دارد.
***آخرین بار کی سحرو دیدی؟ مادری در کلانتری
«آخرین بار کِی سحرو دیدی؟» دهمین فیلم سینمایی فرزاد موتمن در مقام کارگردان است که تهیه کنندگی آن را او و سعید عصمتی مشترک برعهده دارند. این فیلم نیز در بخش سودای سیمرغ با 21 فیلم رقابت می کند و ساعت 22:30 اکران می شود.
امیر عربی فیلمنامه آخرین بار کِی سحرو دیدی؟ را نوشته است. فریبرز عرب نیا، سیامک صفری، آتیلا پسیانی، ژاله صامتی، محمدرضا غفاری، علیرضا ثانی فر، بهاران بنی احمدی، آناهیتا درگاهی، روشنک گرامی، مجتبی سلمانی و شیوا کریمی از بازیگران این فیلم هستند.
ماجرای این فیلم در مورد مادری سراسیمه است که صبح یک روز وارد کلانتری می شود و به افسر نگهبان می گوید دختر جوانش سحر، دیشب به خانه بر نگشته و…
فرزاد موتمن در مورد فیلم می گوید: آخرین بار کِی سحرو دیدی؟ یک فیلم پلیسی با پس زمینه قوی اجتماعی است. قصه این فیلم معضلی را مطرح می کند که همه باید نسبت به آن حساس باشند. اما آنچه بیشتر از همه در این فیلم برای من جذابیت داشت این بود که همیشه می خواستم فیلمی با تم جستجو بسازم که در این فیلم محقق شد.
فرزاد موتمن در سال 1336 در تهران متولد شد و بعد از اتمام تحصیلات متوسطه به آمریکا رفت و تحصیلات خود را در رشته سینما در سال 1979 (میلادی) نیمه تمام رها کرد و به ایران بازگشت. پس از آن به عکاسی و فیلمبرداری پرداخت و مستندسازی را نیز تجربه کرد. او در سال 1378 به ساخت فیلم های سینمایی پرداخت و در کنار فیلمسازی به تدریس در دانشگاه سوره نیز مشغول شد. وی که با فیلم هفت پرده در سال 1379 خود را در سینمای ایران مطرح کرد، پس از آن فیلم «شب های روشن» (1381) را با اقتباسی از یک داستان فئودور داستایوسکی نویسنده روس ساخت؛ دیوار بلندی که نزدیک به 13 سال پس از آن و ساخت هشت فیلم به عقیده بسیاری از منتقدان هنوز نتوانسته از آن عبور کند.
نظر شما چیست؟