چرا همش می‌بازیم؟! (طنز)

بدون مقدمه می‌رویم سر اصل مطلب (منظور از اصل مطلب در اینجا خواستگاری و دخترم چایی بیار نیست‌ها!) اصل مطلب این است که تیم‌های فوتبال کشورمان در چند سال اخیر فرت و فرت می‌بازند و از جام‌های مختلف حذف می‌شوند. حالا باید یک سئوال پرسید و به بررسی علل باخت‌های موفقیت‌آمیز فوتبال کشورمان به ریاست مردی پر افتخار و خنده‌دار پرداخت! (خنده‌دار در اینجا یعنی کسی که خنده دارد، یعنی دارای خنده است چون زیاد می‌خندد، به این دلیل که در حساب بانکی‌اش خندهٔ زیادی برای خرج کردن دارد). اما سئوال اصلی این است که چرا تیم‌های فوتبال کشورمان علیرغم داشتن امکانات فراوان، بودجه‌های فراوان‌تر، بازیکنان و مربیان فراوان، مدیران فراوان‌تر و همچین یک رییس فراوان خنده‌دار، همش می‌بازد؟ و چرا جناب رییس متوجه نیست که باید همین الآن (دقیقا همین الآن) دست از سر فوتبال این مملکت بردارد تا شاید فوتبال ما نیز سری از میان سرها دربیاورد؟ در ادامه به پاسخ این دو سئوال می‌پردازیم:

سئوال اول: علل باخت‌های غرورآفرین تیم‌های فوتبال ایران:
–    چون زمین ورزشگاه‌های خارجی که ایران در آنها بازی می‌کند کج است.
–    تماشاگران حرف‌های بی تربیتی می‌زنند و روحیه بازیکنان ما را اوف می‌کنند.
–    نیمکت مربیان تیم‌های ما میخ و پونز دارد و تمرکز مربیان به هم می‌خورد.
–    تمرکز مربیان به هم می‌خورد و نمی‌دانند باید کدام بازیکن را تعویض کند حتی اگر تابلو باشد که توی زمین فقط راه می‌رود.
–    بازیکن فوق الذکر پورشه یا بنز یا یک ماشین خیلی گران دارد.
–    تماشاگران کشورهای عربی به زبان عربی شعار می‌دهند و بازیکنان ما فکر می‌کنند آنها دارند بندری می‌خوانند بنابراین تمرکزشان به هم می‌خورد و حواسشان به توپ نیست.
–    ورزشگاه‌ها سقف ندارد بنابراین گرمای آفتاب پوست بازیکنان ما را می‌سوزاند یا باران خیسشان می کند.
–    تقصیر اردوغانِ نامرد است که با ایرانِ ناز نازی قهر کرده و تیم ما نتوانست برود آنتالیا و استانبول اردو بزند و با تیم‌های مطرح هتل‌های کنار ساحل دیدارهای تدارکی برگزار کند.
–    تمرینات بچه‌ها بیشتر از تفریحات و استراحت و خریدهایشان است.
–    مربیان خیلی به حرف منتقدین و کارشناسان توجه می‌کنند و باعث شده تاکتیک تیم به هم بخورد.
–    تنباکوی قیان سفرخانه های آنجا قاطی دارد و بعضیا مجبورند توی زمین گیج بزنند
–    البته ذغال خوب هم بی تأثیر نیست.

سئوال دوم: چرا رییس پر خنده فوتبال ما دست بردار نیست؟
–    چون جایش خیلی راحت است.
–    به اتاق کارش عادت کرده و نمی‌تواند در اتاق دیگری بخوابد.
–    به معاونین و دوستانش وابسته شده و تحمل دوریشان را ندارد.
–    قصد دارد طی یک برنامه چهل پنجاه ساله، ایران را به نیمه نهایی مسابقات آسیایی برساند.
–    احساس تکلیف می‌کند!
***
در پایان از سرمربی تیم ملی امید تقدیر به عمل می آوریم که بعد از باخت مقابل ژاپن و نرسیدن به المپیک بعد از چهل سال، گفتند: “تیم ما نباخته که؟ رفتیم کلاس آموزشی و خیلی چیزها یاد گرفتیم و برگشتیم”. فقط نمی‌دانم چرا نگفتند در این کلاس‌های آموزشی، قبول شدند یا مردود؟!

مصطفی خدایگان
آفتاب یزد